เข็มนาฬิกาที่เดินถอยหลัง

เอกเขนก :: วันศุกร์ที่ ๒๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐

บ่ายวันอาทิตย์ที่ฝนฉ่ำแฉะ...

ผมนั่งจมความชื้นอยู่บนโซฟาตัวเก่า
บรรยากาศรอบตัวเหมือนภาพขาวดำสีหม่น ๆ
นอกหน้าต่างเมฆครึ้มบังแสงอาทิตย์หมดสิ้นเยื่อใย
ลมเอื่อย ๆ หอบเอาฝนเม็ดเล็กมาแปะใส่บานกระจกหน้าต่าง
เกิดเสียง “เปาะแปะ” ให้พอได้ยิน และรับรู้ว่าโลกยังคงหมุนอยู่

สภาพรอบตัวช่างดูนิ่งเฉย
ต่างกับความคิดในหัวที่กำลังวิ่งสี่คูณร้อย ในระยะไม้สุดท้าย
ความคิดบ่นพึมพำ...
น่าเซ็งชะมัด! ตั้งใจจะทำตั้งหลายเรื่องวันนี้
ฝนตกพรำแบบนี้ คงยาวไปทั้งวัน
ตอนแรกว่าจะซักผ้า และเอาหมอน-ผ้าห่มตากแดดให้หอม ๆ เสียหน่อย
แล้วเดินสบาย ๆ ไปหาอะไรทานปากซอย
กลับมาจะหิ้วกล้องไปเดินเล่นถ่ายรูปที่สวนจตุจักร
เย็น ๆ เก็บผ้า แล้วค่อยมาเอนหลังอ่านหนังสือที่ตั้งใจอ่านหลายทีแล้วยังไม่จบ

เจอฝนพรำซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ ... จบตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม
เสีย “เวลา” ที่ตั้งใจไว้จริง ๆ
ฯลฯ

......
......
......

ขณะที่กำลังเซ็งในหัวจิต หงุดหงิดในหัวใจ
สายตาก็เหลือบไปเห็น นาฬิกาเรือนเก่า บนชั้นหนังสือ
โมงยามของมันหยุดนิ่งอยู่ที่สิบโมงกับอีกสิบกว่านาที .. ตั้งแต่วันที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

ชั่ววูบนั้น...
เหมือนเข็มนาฬิกาทั้งสองแขนปล่อยหมัดซ้ายขวา ตีแสกหน้าเข้าตรงหัว
ความคิดที่กำลังวิ่งเร็วจี๋เร่งเข้าเส้นชัยแห่งความว้าวุ่น หยุดกึกเหมือนกดรีโมทดีวีดี

ภาพตรงหน้า เหมือนบอกอะไรบางอย่างกับผม ...

ชีวิตทุกวันนี้ ที่ดูจะคุ้นชินกับการดูเวลา “เดินไปข้างหน้า”
เก้าโมงเช้า ต้องไปติดต่อเรื่องนั้น
สิบเอ็ดโมง มีนัดกับคนนี้
ห้าโมงเย็น ต้องไม่ลืมไปรับของที่นั่น
ต้องเผื่อเวลาเท่านั้น เท่านี้ เพราะรถจะติด ฯลฯ

เวลาที่เราคาดไว้ ทำให้เรามุ่งไปข้างหน้า
นึกกังวลสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

เข็มนาฬิกาที่หยุดนิ่ง
สะท้อนความจริงบางอย่างให้ผมทบทวน
หากชีวิตผม ต้องหยุดเดินเมื่อสิบโมงสิบกว่านาที ตั้งแต่วันนั้นล่ะ ?

ผมจะยังว้าวุ่นกับสิ่งที่ “ต้อง” ทำ ในเวลาที่เดินไปข้างหน้าอยู่อีกไหม
ผมคงถามตัวเองกลับไป ... หากรู้ตัวว่าเวลาจะเหลือถึงสิบโมงสิบกว่านาที
ก่อนหน้านั้น อยากจะทำอะไรบ้าง?

เปลี่ยนความคิด ให้ลองมองเข็มนาฬิกาว่าเดินถอยหลัง ...
มองชีวิตในมุมของเวลาที่เหลืออยู่
เราคงจะตั้งใจมอง “สิ่งที่อยู่ตรงหน้า” มากขึ้น
เพราะได้ตระหนักเห็นในข้อจำกัดของเวลาที่มีเหลือ
ว่าสามารถจัดสรร ทำอะไร สิ่งใด ได้บ้าง …

......
......
......

จริง ๆ แล้ว มาลองนึกดู
ในชีวิตเรา ก็ได้ลองใช้เวลาที่เดินถอยหลังอยู่หลายครั้ง
เพียงแต่เราอาจจะมองข้ามโมงยามนั้นไป
อย่างตอนเป็นนักเรียนนั่งทำข้อสอบ ก็จะมีกรอบเวลาเป็นข้อกำหนด
หรือสมัยนี้เวลาขับรถ ไฟจะเขียว จะแดง ก็ยังมีเวลาถอยหลังให้เตรียมตัว

======================================

นอกหน้าต่าง...
ฝนยังคงทำหน้าที่เชื่อมโยงเมฆบนฟ้า กับหลังคาบ้านบนพื้นดิน
ผมเหลียวไปดูนาฬิกาที่หยุดหายใจเรือนนั้นอีกครั้ง
แล้วตั้งใจว่า อย่างน้อยวันนี้เวลาของผมจะเดินถอยหลัง
อีกไม่กี่ชั่วโมงที่จะเข้านอนเมื่อหมดวัน
จะทำอะไรสบาย ๆ อยู่กับตัวเอง
ร่างกายได้หยุดพัก ความคิดได้ตั้งหลักกับปัจจุบัน

ว่าแล้วก็หยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้แต่นานมา
เอนหลังเปิดหน้าที่คั่นอยู่
เข็มเวลาของวันกำลังเดินถอยหลัง
แต่เรื่องราวในหน้ากระดาษคงได้เดินทางไปสุดเล่ม ... เสียที

เวลา ๐๐.๕๔ น.