สงครามน้ำ(ใจ)

เอกเขนก :: วันพุธที่ ๒๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๐

ถึงหน้าร้อน ... ผู้คนทั่วโลกต่างก็มีวิถีทางคลายร้อนในแบบฉบับของตัวเอง
บ้างก็นิยมการแช่ตัวตามสระว่ายน้ำ บางคนก็ถือเป็นโอกาสทองของการทานไอศครีม
สำหรับเมืองไทยแล้ว เรามีลีลาการผ่อนคลายความร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ยิ่งนัก

ใครหนอ... ช่างคิด
สร้างสรรค์ประเพณี “สงกรานต์” ให้เราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
ลูกหลานได้มาเยี่ยมเยือนผู้ใหญ่
เด็ก ๆ ได้สนุกสนานกันหัวเปียกตัวแฉะ
ดับความร้อนของอากาศในเดือนที่พระอาทิตย์ขยันทำงานที่สุดของปี

ผู้คนอีกหลายล้านรู้สึกอิจฉาและอยากมาเล่นกับเราด้วย
ก็จะมีอีกสักกี่ที่บนโลกใบนี้
ที่เราสามารถเอาน้ำไปรดกันได้อย่างสุขใจ
แม้ระยะหลัง รูปแบบการ “รดน้ำ” จะถูกดัดแปลง แต่งเติม จนผิดเพี้ยนไปบ้าง
แต่สีสันและความสุข ยังเจืออยู่ในน้ำทุกหยดที่รดกัน

================================================================

วันสงกรานต์ที่ยังประทับในความทรงจำผมอย่างดี
คือวันสงกรานต์สมัยเป็นนักเรียนประถม
ผมกลับไปเยี่ยม “อาก๋ง” ที่จังหวัดอุบลราชธานี
บ้านเดิมของก๋งเป็นห้องแถว ตั้งอยู่บนถนนสายหลักของอำเภอ
ช่วงเทศกาลแห่งการประพรมน้ำนี้ บรรดาขาใหญ่ต้องแสดงความเก๋า
ด้วยการขนโอ่ง ตุ่ม สารพัดภาชนะขึ้นท้ายรถกระบะ เพื่อสาดน้ำตามถนนหนทางและหน้าบ้าน
ไม่แตกต่างจากทุกวันนี้เท่าไหร่นัก

ผมกับลูกพี่ลูกน้องอีกคน ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปร่วมสมรภูมิบนรถกระบะ
เลยวางแผนกัน สร้างสนามรบของตนเอง
ด้วยการขนกาละมังทุกขนาดเท่าที่พอหาได้ในบ้าน
รองน้ำแล้วย้ายไปไว้ตรงระเบียงชั้นสองที่เปิดหันหน้าสู่ถนนใหญ่เบื้องล่าง
ในเวลานั้น ผมได้ตระหนักถึงตำราพิชัยสงครามซุนวูแบบเด็ก ๆ
ทำเลดีย่อมมีชัย ...
บรรดารถกระบะ สามล้อ มอเตอร์ไซค์ ที่แล่นผ่านหน้าตึกในบ่ายวันนั้น
เป็นอันต้องโดนกระสุนน้ำจากสองยุวชนนักรบสาดกระหน่ำลงมาแบบไม่มีทางได้หลบเลี่ยง
ฝ่ายศัตรูเบื้องล่างพยายามตอบโต้ทุกวิถีทาง ทั้งการสาดน้ำกลับ หรือใช้ปืนฉีดน้ำ
(ซึ่งสมัยนั้น ไม่มีปืนแบบอัดแรงดัน ... น้ำที่ออกมาจึงแรงกว่าฉี่สุนัขอยู่ไม่กี่มากน้อย)
อาวุธน้ำเหล่านั้นไม่มีอานุภาพพอจะลอยขึ้นมาสูงถึงชั้นสองได้
เด็กป่วนทั้งสองคนจึงได้แต่ยืนหัวเราะชอบใจ
แล้วดูการจากไปของขบวนพาหนะ ที่ทิ้งไว้เพียงสายตาอาฆาตแกมหยอก

เราสองพี่น้องสาดน้ำคนเบื้องล่างอยู่พักใหญ่
จนตระหนักความจริงอีกข้อว่า ...
การเล่นสงกรานต์ที่เอาแต่สาดคนอื่น
แต่ตัวเองไม่เปียกนั้น ... มันไม่สนุกเลย

ว่าแล้ว สองคนก็หันมาสาดน้ำกันเองเสียยกใหญ่ (อ้าว...)
แต่ยังไม่ทันจะพักยกหันไปสาดคนที่ถนนต่อ
ทันใดนั้น... โครม!
มวลน้ำก้อนมหึมาสาดซัดเต็มหน้าตา เต็มพื้นระเบียง และกระเซ็นไปเต็มพื้นในห้องชั้นสอง
หายตะลึงแล้วหันไปหาที่มาของกระสุนปืนใหญ่
หนุ่มสาวเกือบสิบคนบนท้ายรถหกล้อซึ่งอยู่ต่ำกว่าขอบระเบียงลงไปไม่มาก
สาดน้ำเข้ามาเพราะเห็นเราสองคนเล่นน้ำกันเองอยู่
โดยไม่รู้ว่า ข้างหลังเราสองคนนั้นเป็นห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา สงครามสุดเฮฮาก็ย่อมมีวันจบ
เพียงแต่งานนี้ ลงท้ายด้วยการถูกก๋งเอ็ดเสียยกใหญ่ที่ทำพื้นห้องเปียกเสียหาย
ทหารปืนน้ำสองนาย ต้องกลายเป็นพลถูพื้นอยู่หลายชั่วโมง

ผ่านไปหลายปี
สงกรานต์ กับผมดูเหมือนจะเหือดแห้งกันไป
ช่วงเทศกาลคลายร้อนนี้ กลายเป็นเวลาที่ผมสนุกกับการอยู่เงียบ ๆ
เป็นสุขกับถนนที่รถน้อย ๆ ได้อยู่กับครอบครัว และหนังสือเล่มโปรด
เปล่าเลย... ผมไม่ได้แก่จนไม่สนุกกับสงกรานต์
ตัวผมอาจจะแห้ง แต่ในใจผมได้เล่นน้ำด้วยเสมอ
ผมฝึกเล่นน้ำ...ในใจมาหลายปีแล้วครับ

ในจังหวะที่เราสนุกสนานกับการเล่นน้ำดับความร้อน
อยากให้ย้อนมองรอบข้าง และเผื่อไปถึงโลกที่กว้าง ๆ รอบนอก
ยังมีอีกหลายมุมบนโลกใบนี้ ที่ต้องใช้น้ำอย่างจำกัด
บางพื้นที่ของแอฟริกา หนึ่งครอบครัวมีโอกาสใช้น้ำเพียงไม่กี่ลิตรต่อวัน
อยากให้เราซึ่งมีน้ำใช้อย่างพอเพียง ตระหนักถึงความโชคดีของเราบ้าง
และหากดียิ่งขึ้น ก็มาเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยกัน “เก็บ” น้ำไว้บนโลกไปนี้ไปอีกนาน ๆ

เคยอ่านข้อมูลจากท่านผู้รู้ อีกไม่ช้า สิ่งที่มนุษย์ขวนขวาย แก่งแย่ง
อาจไม่ใช้เงินทอง หรือทรัพย์สินใด ๆ แต่เป็น “น้ำ” ที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิต
เพราะปริมาณน้ำสะอาดที่ใช้ดื่ม หรือใช้ในชีวิตประจำวัน นับวันจะลดน้อยลงทุกที

==============================================================

ปีนึง... เราได้เล่นสาดน้ำกันแค่หนเดียว
แต่ “น้ำใจ” สาดกันได้ทุกวัน
ยิ่งสาดใส่ ยิ่งสดชื่น
ทั้งผู้สาด และผู้ถูกสาด

ว่าแล้ว... มารับน้ำใจจากผม สักขันนะครับ

เวลา ๒๒.๒๑ น.