ระยะของสายตา องศาของความรู้สึก

เอกเขนก :: วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๐

เว้นไปพักนึงนะครับ มีภารกิจให้ติดตามเลยไม่ได้มา update
ต้องขออภัยไว้ด้วย...
เรื่องนี้ บันทึกเรื่องราวไว้ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว
มารวบรวมเขียนเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาครับ :-)

แสงตะวันลำแรกทำมุมแยงสิบห้าองศาผ่านหน้าต่างรถบัสสายกรุงเทพฯ-ลำปาง
ดวงตาเปิดรับการทักทายของวันใหม่ แม้ร่างกายยังโหยหาความง่วงงุนของวันเก่า
เมื่อคืนแทบไม่ได้หลับ นับแต่ล้อหมุนจากกรุงเทพฯ

อีกไม่กี่อึดใจก็มาถึงจุดหมายของการเดินทางที่แสนเมื่อยล้า
หากคงยังไม่ได้หยุดพัก เพราะต้องมุ่งไปร่วมงานสำคัญที่ตั้งใจมาเยือน
เป็นการเดินทางตามรอยความทรงจำจากภาพถ่ายหนึ่งใบ ที่เคยบันทึกไว้ให้คนคู่หนึ่ง ...

==============================================

เป็นครั้งแรก ที่ผมได้เข้าร่วมพิธีหมั้น-ยกน้ำชา แบบธรรมเนียมชาวจีนที่เต็มรูปแบบมาก
งานจัดขึ้นในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งของเมืองลำปาง

“หยก และนพ” (ชื่อจริง ไม่ใช่นามสมมติ) คือ ศูนย์กลางของงานในวันนี้
คนทั้งคู่เกิดและโตในลำปาง เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก ผูกพันกันยาวนาน
จนวันนี้ที่ความสัมพันธ์ของคนสองคนงอกเงยเติบโตเป็นครอบครัวใหม่
ผมเป็นเพื่อนกับฝ่ายหญิงตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
มีโอกาสถ่ายภาพของคนทั้งคู่เมื่อสิบปีก่อน ...
วันนี้ จึงอยากมาเก็บภาพของคนทั้งสองอีกครั้ง

นอกจากบรรดาญาติมิตรที่อุ่นหนา
เพื่อนเก่าจากรั้วจุฬาฯ ก็มากันเกือบเต็มฝาผนังงาน
ความสำคัญคงไม่ได้อยู่ที่จำนวนคนที่มา
แต่หากเป็นความตั้งใจของเพื่อนที่อยากมาร่วมแสดงความยินดี
รวมทั้งการได้มาอยู่ในบรรยากาศที่นึกถึงที่ไรก็ยิ้มได้ทุกที
นั่นคือ การกลับมาร่วมทำงานด้วยกันอีกครั้ง
งานเฉพาะกิจหนนี้ไม่ได้ทำส่งอาจารย์ ไม่ได้ทำเพื่อเก็บเกรด
แต่ทำให้เพื่อนเก่าคนหนึ่ง ในวันสำคัญที่สุดอีกวันของชีวิต

งานเบื้องหลังเวที เป็นงานคุ้นเคยของพวกผมอยู่แล้ว
พอเจ้าสาวส่ง “ขั้นตอนพิธีการ” มาให้
เราจึงแบ่งงานกันโดยไม่ได้ต้องนัดหมาย และไม่ต้องเคาะสนิมกันเท่าไหร่ (อิ..อิ)

“สาวติ้ง” หญิงหน้าหวาน วาจาเด็ดเดี่ยว รักงานสารคดี ตอนนี้เพิ่งเรียนจบโท
สมัยเรียนเธอเต็งหนึ่งเรื่องงานจัดไฟ คุมไฟเวที
เป็นตั้งแต่ต่อไฟ ทำไฟกระป๋องใช้เอง ไปจนคุมไฟละครเวทีทั้งเรื่อง
งานนี้ไม่มีคิวไฟให้จัดการ แต่เธอก็ดูแล presentation ของคู่บ่าวสาว และเรื่องเพลงประกอบตลอดงาน

“หนุ่มโนช” หนุ่มโคราชอารมณ์ดี หัวครีเอทีฟ สมัยเรียนทำหนังบทดี ๆ มิวสิควิดีโอแจ่ม ๆ หลายเรื่อง
ปัจจุบันผันตัวเองไปเป็นอาจารย์สอนภาคฟิล์ม เพื่อน ๆ ยังคงสงสัยว่าเวลาสอน หนุ่มโนชจะวางตัวยังไง
เพราะบุคลิกนิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูดจา แถมอายุก็ไม่ห่างจากนักเรียนมากเท่าไหร่
ตัวผมนั้นอาสาจะไปนั่งเรียนด้วย เพื่อสืบเรื่องนี้ให้รู้แจ้ง ก็ไม่ได้รับการอนุมัติจากเพื่อนฝูง
เพราะกลัวจะไม่ได้ดูอาจารย์มาโนช แต่ไปดูบรรดาลูกศิษย์หญิงมากกว่า (อ้าว...)

งานนี้หนุ่มโนช อาสารับถ่ายวิดีโองานถนัด เราจึงได้เห็นลีลาของโนชที่คุ้นเคย
มือถือกล้องนิ่ง เหมือนใช้ขาตั้ง หันกล้องไปยังคู่บ่าวสาวในงานพิธี
แต่สายตาเจ้าของมือ หันไปดูนู่นดูนี่ตลอดเวลา ไม่รู้ภาพออกมาสวยเสมอได้ยังไง (ฟะ)
แถมไม่ใช้การซูมภาพที่มีในกล้องเสียด้วย เจ้าตัวบอกภาพมันไม่อาร์ต ดูธรรมดาไป
โนชชอบการ dolly (เลื่อนกล้องเข้าใกล้-ออกห่างจากวัตถุ ภาพจะดูดีมีมิติและชาติตระกูล)
ไม่มีราง dolly หรืออุปกรณ์ช่วย เจ้าตัวเลยใช้ “ขา” เป็นอาวุธ
แขกเหรื่อ อย่าแปลกใจ เมื่อเห็นผู้ชายใส่เสื้อเซอร์ ๆ เต้นมูนวอร์ค เข้า ๆ ออก ๆ อยู่หน้าเวที

“สาวส้ม” สาวขอนแก่นทั้งตัวและหัวใจ มือละครคนเก่งค่ายกันตนา
ส้มเป็นคนน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย เธอเป็นคนที่ทำให้ผมนึกเล่น ๆ ว่า
ความน่ารัก เป็นสิ่งหนึ่งที่ถ่ายทอดกันได้ทางพันธุกรรม
เพราะครอบครัวส้ม นิสัยน่ารักกันทั้งบ้านครับ
ไปขอนแก่นทีไร ต้องแวะไปเยี่ยม หรืออย่างน้อยต้องโทรศัพท์ไปทักทายบ้านนี้เสมอ
อืม... ละม้ายการไปเยือนขอนแก่น ต้องแวะซื้อของฝาก “ส.ขอนแก่น”
เอ.. หรือนี่จะเป็นที่มา ... “ส้ม ขอนแก่น” (ซะอย่างงั้น)

งานนี้ ส้มดูแลคิวงานบนเวที เรียกให้สมฐานะเป็น Stage Manager เชียวนะ
ใครจะขึ้นกล่าวตอนไหน พิธีกรต้องออกเมื่อไหร่ ประธานพร้อมขึ้นหรือยัง
ส้มจัดการได้หมด ...
ใครมีญาติเยอะ เวลาจะจัดงานแต่ง งานบวช เรียกหาส้มไปช่วยกำกับคิวได้นะครับ :-)

ส่วนผมดูแลงานฝ่าย “รักษาความรู้สึก” .. ขั้นกว่าของฝ่าย “รักษาความปลอดภัย”
เรียกว่าใครใช้ทำอะไร ขอให้บอก ...
คิวบนเวทีของ “สาวส้ม” ต้องประสานกับฝ่ายเสียงของ “สาวติ้ง”
หน้าประตูงาน เจ้าบ่าวเจ้าสาวถ่ายรูปกับแขกเหรื่ออยู่ ต้องการรู้ว่าบนเวทีจะเริ่มเมื่อไหร่
หรือหัวหน้าฝ่ายโต๊ะจีน อยากรู้ว่าจะให้พักการเสิร์ฟอาหารหรือยัง ฯลฯ
ในหอประชุมขนาดความยาวเกือบ 50 เมตร
เราประสานงานกันอย่างลงตัว เพราะผมใช้ “วอ”
ไม่ใช่ วอ วิทยุ Walkie-Talkie นะครับ
แต่เป็น “วอ วิ่ง” ...
ผมนี่แหล่ะ วิ่งไปวิ่งมา สนุกดีเหมือนกัน :-)

งานผ่านไปอย่างราบรื่น และหวานมาก
เจ้าสาวทำ presentation เอง แล้วยังเรียงเพลงเพราะความหมายดีของคนทั้งคู่
เตรียมไว้เปิดคลอตลอดงาน ... ไม่หวานได้ไงครับ :-)

===========================================

แสงตะวันลำสุดท้าย ฉายผ่านทิวไม้ริมถนนที่รถกำลังวิ่งผ่าน มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ
เกิดเป็นแสงสีส้มกระพริบต่อเนื่องเรียงตา
เหมือนภาพเบื้องหน้าปรากฏจากเครื่องฉายหนัง

เมื่อวัยผ่าน วันเปลี่ยน นาน ๆ ครั้งจึงจะได้มีโอกาสกลับมาเจอเพื่อนเก่าสักครั้ง
การได้พบหน้าพูดคุยเรื่องราวเมื่อวันวาน หลังจากเว้นระยะสายตาไม่เห็นหน้ากันพักใหญ่
เป็นเสมือนการฉายภาพย้อนให้เห็นตัวเราในอดีต
ที่บางครั้งก็อาจหลงลืมไป ...
ความสุขที่เคยเกิดขึ้นง่าย ๆ จากเรื่องเล็ก ๆ
เสียงหัวเราะที่มีได้บ่อย ไม่จำกัดเวลา

วันเปลี่ยน องศาการมองชีวิตก็อาจเปลี่ยนตาม
หากแต่หลาย ๆ ครั้ง การได้ย้อนกลับไปหวนมองวันเก่า ๆ
เราอาจได้เก็บ “ความรู้สึก” เดิม ๆ นั้นไว้ ..

ให้ชีวิตเต็มอิ่มกับวันใหม่ ที่จะผ่านเข้ามา :-)

เวลา ๑๑.๕๒ น.