เข็มทิศ
ปีนี้ เป็นปีหนึ่งที่ผมห่างกับแม่พอสมควร ...
เพราะเป็นปีที่เริ่มต้นก้าวเล็ก ๆ บนเส้นทางใหม่อยู่หลายก้าว
ภาระหน้าที่ที่เพิ่มพูน เลยดูเหมือนจะห่างกับแม่มากกว่าเคย
แต่คนใกล้ตัว ก็จะรู้เสมอว่าเป็นระยะห่างแค่หน่วยวัด
ในความรู้สึกแล้ว เราไม่ “เหินห่าง” กันเลย
ทุก ๆ ก้าวที่เท้าย่ำ ... ผมมีแม่เป็นส่วนหนึ่งด้วยเสมอ
แม้ในบางเหตุการณ์ แม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกคนนี้เผชิญอะไรมา
แต่ในรายละเอียดนั้น แม่ก็ได้ไปอยู่ตรงนั้นด้วย
อยู่ใน “คำสอน” ที่ช่วยนำทางให้ผ่านพ้นเรื่องราวต่าง ๆ
ในโอกาสดี ๆ ที่วันนี้นอนป่วยซมอยู่เกือบทั้งวัน
ผมเลยหยิบกระดาษ-ปากกา มาจดทบทวนเรื่องราวดี ๆ
ที่แม่หยิบยกมาสอนสั่ง
ถือเป็นการแบ่งปันคนเป็นลูกทุกคนก็แล้วกันนะครับ
หากถ้อยคำเหล่านี้ ช่วยเป็น “เข็มทิศ” ให้กับใครสักคนหนึ่งได้
คงเป็นความรู้สึกที่ดีไม่น้อย
เพราะเชื่อมั่นว่า ไม่ใช่เพียงคุณแม่ของผมเท่านั้นที่ปรารถนาให้ลูกดี
ความรักของแม่ทุกคนต่างก็เท่าเทียม
=========================================
“เงิน” ซื้อ “ความสะดวก” ได้ แต่ซื้อ “ความสุข” ไม่ได้
แม่ย้ำกับพวกเราเสมอว่าเงินนั้นทำให้เราสบายขึ้น
เช่น การมีรถ ทำให้เราไม่ต้องเดินเหนื่อย ๆ ไปไหนก็รวดเร็วขึ้น
เวลาเจ็บป่วยก็หาหมอได้อย่างรวดเร็ว ช่วยบรรเทาความเจ็บไข้
แต่เงินซื้อความสุขไม่ได้ .. เราต้องสร้างเอง
ต้องแยกให้ออก ระหว่าง “ความสบาย” และ “ความสุข” ที่แท้จริง
======
“คนเราจะกระโดดได้สูง ๆ ต้องรู้จักย่อตัวให้ต่ำที่สุดเสียก่อน”
คำพูดนี้ แม่เคยบอกไว้ตอนผมเริ่มทำงานใหม่ๆ
เจองานจิปาถะ ลุยไปทุกตำแหน่ง
บางงานเพื่อนยังถามว่าทำไปได้ยังไง?
ได้แต่ยิ้ม ๆ แล้วนึกถึงประโยคนี้
เป็นประโยคคลาสสิค ที่ผมบอกสอนน้อง ๆ รุ่นใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานด้วยกัน
แม่คงยังไม่รู้ ว่าถูกยืมมา อิ..อิ
=======
“ความอดทน” ทำให้เราก้าวไปข้างหน้า
แม่เป็นตัวอย่างที่ดีของผู้มีความอดทน
ชีวิตของแม่ยากลำบากตั้งแต่เด็ก มีภาระหน้าที่มาตลอด
มีปัญหาหนักหนาเพียงใด แม่ก็ไม่เคยถอดใจง่าย ๆ
(ยกเว้นเวลาหาของไม่เจอ)
แม่ย้ำเสมอว่า ความอดทน เป็นคุณสมบัติสำคัญที่ทำให้คนเราประสบความสำเร็จ
แม้ไม่เก่ง หรือมีความสามารถสูงส่ง ขอเพียงมีความอดทน สักวันย่อมเดินไปถึงจุดนั้น
======
ชีวิตที่ดี ไม่ใช่ชีวิตที่เพียบพร้อม แต่เป็นชีวิตที่สงบ
แม่บอกว่า “ความไม่รู้จักพอ” เป็นฐานในพื้นนิสัยของคน
ต้องรู้จักดูแลให้ดี เพราะคนเรามีมากแค่ไหน ก็ยังรู้สึกว่า “ยัง” ไม่พอ อยู่ดี
ดังนั้น ต้องตั้งเป้าหมายการดำเนินชีวิตให้ชัดเจน
เพื่อเดินไปสู่ชีวิตที่สงบงาม ... มากกว่าชีวิตที่เพียบพร้อม
======
สุขภาพ เป็นฐานของความสุขในชีวิต
ผมเป็นคนมีโรคประจำตัวมาแต่เด็ก
คำสอนนี้ แม่เลยยิ่งเน้นย้ำมาเสมอ ...
มาคิดถึงในวันที่ป่วยเซื่องเป็นแมวนอนซมแบบนี้ ก็ยิ่งเห็นด้วย
================================================
แม่ผมเป็นคนชอบสอน ... เห็นเพื่อน ๆ แม่ก็ว่าเป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่เด็ก
แต่แม่ผมก็ไม่ได้เป็นครูในอาชีพ
หากได้เป็นครูของทะโมนทั้งสามคนในชีวิต
แม่ไม่ได้สอนเฉพาะเรื่องถูกหรือผิด
แต่สอนให้ลูกรู้จักคิด
ลูกแต่ละคนอาจไม่ใช่คนดีที่สุด
แต่ก็เป็นคนที่มี “เข็มทิศ” ที่ดี ชี้นำ
ส่วนจะเดินไปได้ไกล ได้ถึงฝั่งแค่ไหน
ก็อยู่ที่ผู้พายจะออกแรง และคัดท้าย กำหนดทางหางเสือ
ให้ตรงกับเข็มทิศนั้นได้ตรงเพียงใด
ไข้ลดเมื่อไหร่ คงแวะไปหาแม่
ไปกอดไปหอมเล่นบทลูกอ้อนซะหน่อย
เผื่อเป็นยาดีให้หายป่วยไวกว่าเดิม :-)
Nok เมื่อ อ. ๑๕ ส.ค. ๔๙ เวลา ๐๙.๑๖ น.
สุขสันต์วันแม่ค่ะ...คงไม่ผิดเลยที่จะพูดว่าแม่คือเข็มทิศของชีวิต ต้องยอมรับว่าคุณแม่พี่เอกให้ข้อคิดที่ดีๆมากมายจริงๆ
สำหรับแม่นกนะ อย่างนึงที่แม่จะชอบบอกตลอดก็คือให้มีความอดทน และหลายครั้งในช่วง 2-3 ปีนี้ ทางเดินชีวิตมันเปลี่ยนทั้งเรื่องงานแล้วก็เรื่องคู่ นกก็มีแม่เป็นเข็มทิศให้เสมอ ถึงบางครั้งแม่ไม่พูด ก็รู้ว่าอะไรที่แม่หวัง อะไรที่แม่ชอบ นึกอยู่ตลอดเวลาว่าเส้นทางที่เราเดินอยู่ทุกวันมีทั้งพ่อและแม่เป็นคนขีดไว้ให้เราเดิน วันไหนที่เดินออกนอกเส้น เราก็จะยังคลำหาทางกลับเจอ
สุดท้ายก็ขอให้พี่เอกหายป่วยไวๆนะคะ
นู๋ปุ่น เมื่อ อ. ๑๕ ส.ค. ๔๙ เวลา ๒๐.๕๐ น.
แม่พี่เอกสอนได้ดีจริงๆค่ะ ไม่สงสัยเลยว่าเวลาอ่านเรื่องราวต่างๆของพี่เอก...ทำไมถึงได้มีอะไรดีๆฝากให้ผู้ที่ผ่านไปผ่านมาได้เก็บไปคิดมากมาย..รวมทั้งปุ่นเองด้วยค่ะ
อ่านเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดของพี่เอกแล้วก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก จนตอนนี้เวบลาต่อเนตทีไรก็ต้องเปิดเวบพี่เอกก่อนทุกทีเลยค่ะ^.^
หายป่วยเร็วๆนะคะ มีกำลังใจมาฝากเสมอนะคะ เชื่อว่าความรักของพี่เอกที่มีต่อแม่แล้วก็ความรักของแม่ที่มีต่อพี่เอก จะช่วยทำให้พี่เอกหายป่วยได้ไวๆ .....
~ หลับตาแล้วพักใจ
..เหนื่อยล้าเกินไปไหมวันนี้
ถนนที่ทอดยาว..พักสักก้าวเถอะคนดี
..เก็บเรี่ยวแรงที่มีไว้กอดใจ
~ พักสายตาอันรอนล้า
ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอทุกเวลา..ที่อ่อนไหว
พรุ่งนี้ค่อยก้าวต่อ..อย่าเพิ่งท้อในทางไกล
..แม้เพียงนิดที่ชิดใกล้
จะจับมือเธอเอาไว้..อย่างปลอบโยน
อ่านมาจากไหนจำไม่ได้แล้วค่ะแต่ตั้งใจมอบให้พี่เอกนะคะ...
กระต่ายจ่ำม่ำ เมื่อ พ. ๑๖ ส.ค. ๔๙ เวลา ๐๖.๓๑ น.
“คนเราจะกระโดดได้สูง ๆ ต้องรู้จักย่อตัวให้ต่ำที่สุดเสียก่อน”
คำพูดนี้ แม่เคยบอกไว้ตอนผมเริ่มทำงานใหม่ๆ
เจองานจิปาถะ ลุยไปทุกตำแหน่ง
บางงานเพื่อนยังถามว่าทำไปได้ยังไง?
ได้แต่ยิ้ม ๆ แล้วนึกถึงประโยคนี้
เป็นประโยคคลาสสิค ที่ผมบอกสอนน้อง ๆ รุ่นใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานด้วยกัน
แม่คงยังไม่รู้ ว่าถูกยืมมา อิ..อิ
ชอบจัง เอก
ตอนนี้งานเยอะมากเลย อยากเจอเพือ่นๆ จัง ดูแลสุขภาพมากๆๆนะครับ
เนยบิน เมื่อ ส. ๑๙ ส.ค. ๔๙ เวลา ๐๙.๕๓ น.
แม่ผมก็มีคำสอนภาษาคนบ้านนอก อยุ่เยอะฮะ
ว่าง ๆ ผมจะหยิบมาให้อ่านครับ
แม่คุณน่ารักดีนะ
นู๋ปุ่น เมื่อ จ. ๒๑ ส.ค. ๔๙ เวลา ๒๒.๒๙ น.
http://www.ohozaa.com/lovebox.htm
หนูนา เมื่อ ศ. ๒๕ ส.ค. ๔๙ เวลา ๐๑.๔๑ น.
วันไหน ถ้ารู้สึกไม่สบายใจมักจะเข้ามาเวบนี้ทุกครั้ง มาหาคนที่คิดอะไรดีๆๆ ในแนวบวกๆๆ หาได้ยากจังในสังคมปัจจุบัน อยากบอกคุณเอนกว่า ไม่ใช่เพียงแค่ตัวอักษรที่ขีดเขียนลงในคอม แต่ความรู้สึกที่คุณเขียนออกมาในแง่บวก ทำให้คนตัวเล็กๆๆ คนหนึ่งที่เหนื่อยล้า มีแรงกลับมาสู้อะไรเยอะแยะ .......เอ๊ะ วันนี้เรากลับมาก็พบว่า คุณเองก็เหนื่อยเหมือนกัน ต้องการกำลังใจ .....เหมือนกัน......เราเป็นกำลังใจให้คุณ เหมือนที่คุณให้กำลังใจเราค่ะ
นู๋ปุ่น เมื่อ อา. ๒๗ ส.ค. ๔๙ เวลา ๒๑.๐๐ น.
คิดถึงพี่เอกจังค่ะ...หายป่วยรึยังเอ่ย..น่าจะหายแล้วแหละเนอะ พักนี้งานยุ่งรึป่าวคะ ไม่เห็นพี่เอกเอาอะไรดีๆมาให้อ่านเลย อยากอ่านจัง..จะได้มีกำลังใจกับชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้..มะรืนนี้..แล้วก็วันต่อๆไป..
Matong เมื่อ ศ. ๑ ก.ย. ๔๙ เวลา ๑๗.๔๙ น.
Get well soon na krub My brother !
พี่น้ำ เมื่อ พฤ. ๒๖ ต.ค. ๔๙ เวลา ๑๒.๓๖ น.
เข้ามาที่นี่ครั้งแรกเพราะกูเกิ้ลหารูปยางลบไปเป็นภาพอธิบายเรื่องที่เขียน
ในบล็อกของตัวเองค่ะ
ได้อ่านเรื่องที่คุณเอกเขียน แล้วเลยเซฟ URL เอาไว้
เพราะติดใจในความคิดที่นอกจากจะให้ความรื่นรมย์แล้วยังให้ข้อคิดด้วย
แล้วก็แวะเวียนมามาบ่อยครั้ง
วันนี้ได้อ่านเรื่องที่เขียนถึงคุณแม่ของคุณเอก
จึงอยากชื่นชมด้วยคน
ว่าคุณแม่คุณเอกเป็นผู้ที่ให้ข้อคิดดีๆมากเลยค่ะ
และนี่คือการเลี้ยงลูกที่ถูกต้อง คือสอนให้คิดมากกว่าที่จะทำให้
คุณแม่เป็นคนที่น่ารักมากจริงๆนะคะ
แล้วก็ฝากขอบคุณคุณแม่ด้วยสำหรับความคิดดีๆที่ได้รับไปในวันนี้เช่นกัน