รอยยิ้ม...ริมโขง

เอกเขนก :: วันจันทร์ที่ ๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๙

ดวงตะวันทิ้งตัวริมขอบฟ้า
เรื่อแสงสีแดงส้มไปทั่วบริเวณ
ฉากเบื้องหน้าคือประเทศไทย
แม่น้ำโขงไหลเอื่อยคั่นกลาง ระหว่างตัวผมและแผ่นดินแม่
นี่เป็นภาพตอนผมยืนดูพระอาทิตย์ส่องแสงสุดท้ายของวันอยู่ที่ท่าแขก
เมืองหลวงของแขวงคำม่วน ประเทศลาวครับ

=====================================================

ไม่ได้กลับมาเยี่ยมประเทศน่ารักแห่งนี้อยู่นานเหมือนกัน
ครั้งสุดท้ายคือเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นได้มาเยือนลาวหลายหนมาก
ทั้งมาเที่ยว และมาทำงาน
แต่สำหรับคำม่วนแล้ว แทบจะรู้จักกันผิวเผิน
มาหนนี้ ด้วยหน้าที่การงานทำให้มีโอกาสทักทายคำม่วนอีกรอบ
คราวนี้อยู่เกือบอาทิตย์เต็ม ๆ

ที่บ้านเราจัดงานวันมาฆบูชา
ที่นี่ เขามีงานบุญพระธาตุเดือนสามครับ
จัดงานกันหลายวันหลายคืนเลยทีเดียว
ฝั่งไทยมีจัดงานที่พระธาตุพนม จ.นครพนม ตรงข้ามกับ “บ้านด่านปากเซ” ของเมืองลาว
ส่วนของฝั่งลาวเอง ก็มีงานที่พระธาตุศรีโคตรบูร (พระธาตุเมืองเก่า) อยู่ที่ อ.ท่าแขก
ตรงข้ามกับอำเภอเมือง จังหวัดนครพนมนี่เอง

ผมมีงานมาออกบูธและจัดกิจกรรมการตลาดในช่วงงานบุญ
ต้องวิ่งรอกดูทั้งที่ “ท่าแขก” และ “บ้านด่านปากเซ” ซึ่งห่างกันเกือบ 50 กิโลเมตร
อาศัยคนท้องที่ช่วยขับรถวิ่งลุยฝุ่นแดงไปกลับทุกวัน
เลยได้ฟังเรื่องราวน่าสนใจของที่นี่มาหลายอย่าง

“ท่าแขก” เป็นเมืองเก่าแก่ตั้งแต่ยุคฝรั่งเศสปกครอง
บริเวณใกล้ ๆ กับด่านท่าเรือ จึงมองเห็นอาคารปูนทรงตะวันตกทอดตัวอยู่ริมแม่น้ำโขงหลายหลัง
โดยทั่วไปเมืองจะค่อนข้างเงียบสงบ จะมาคึกคักกันมากช่วงเวลามีงานประเพณี
วิถีวัฒนธรรมของชาวลาวยังเข้มแข็ง งานบุญต่าง ๆ ผู้คนต่างมีส่วนร่วมไม่เคยขาด
อย่างงานบุญพระธาตุนี้ ชาวลาวที่นับถือมาก ๆ ต้องหาโอกาสเดินทางมาสักการะปีหนึ่งอย่างน้อย 1 ครั้ง
ช่วงเช้ามักเป็นงานบุญตามประเพณี
ช่วงค่ำและกลางคืนก็เป็นงานเฉลิมฉลอง
อย่างที่ท่าแขกซึ่งเป็นที่ตั้งของพระธาตุสำคัญนาม “พระธาตุศรีโคตรบูร”
งานฉลองก็จัดอย่างยิ่งใหญ่หลายคืนติด ๆ กัน
ผู้คนหลั่งไหลมาจากทุกที่เพื่อมาสักการะและเที่ยวงาน “พระธาตุเมืองเก่า” ตามคำเรียกของคนท้องถิ่น

งานฉลองก็คล้าย ๆ กับงานวัดขนาดใหญ่มาก ๆ ของบ้านเราครับ
มีการออกร้านขายของ มีการแสดงแปลก ๆ เครื่องเล่นน้อยใหญ่
และที่ขาดไม่ได้ ... เวทีคอนเสิร์ตครับ
เรื่องดนตรีนี่เรียกว่าอยู่ในสายเลือดพี่น้องลาวเลยทีเดียว
ในงานจะมีวงดนตรีหลายวง แต่ละวงก็จะมีเวทีของตัวเอง
พื้นที่ด้านหน้าเวทีจะเทเป็นลานกว้าง ถัดไปเป็นโต๊ะเก้าอี้หลายร้อยตัว
ดนตรีในงานนี่เข้าชมฟรีนะครับ แต่ต้องซื้อเบียร์และอาหารของวงมารับประทาน
คล้าย ๆ กับลานเบียร์บ้านเรา... แต่ว่าพื้นที่ด้านหน้านั้น เตรียมไว้สำหรับเวลาขาแดนซ์
เมื่อเพลงไหนโป๊งชึ้งเข้าที่ ก็ลุกออกไปรำ ไปเต้นกันได้เป็นเพลง ๆ ไป

เรื่องเบียร์ที่ลาวนี่ก็น่าสนใจครับ
ทั้งประเทศ กินกันอยู่ยี่ห้อเดียว คือ “เบียร์ลาว”
(เวลาเขียนเป็นตัวอักษรลาว จะอ่านคล้าย ๆ “เขยลาว” ในภาษาไทย)
ที่มีอยู่ยี่ห้อเดียวเพราะบริษัทเขาทำสัญญากับประเทศไว้เป็นร้อยปี
ห้ามมีเบียร์ยี่ห้ออื่นขายแข่ง

วิธีการกินเบียร์ของที่นี่ก็น่ารักไม่น้อย
เขาเรียก “ตำจอกสามัคคี” ครับ
เริ่มกินก็สั่งเบียร์มา 1 ลัง
คนที่นี่ไม่สั่งเบียร์เป็นขวดนะครับ... กินไม่เท่าไหร่ก็หมด สั่งกันเป็นลังครับ
เบียร์ตั้ง 1 ขวด แก้วเปล่า 1 ใบ
คนล้อมวงกัน... คนแรกรินเต็ม ดื่มจนหมด
ส่งแก้วเปล่าให้คนที่สอง รินเต็ม ดื่มหมด แล้วส่งต่อ
เป็นไงครับ กินกันจนรักกันเลยนะเนี่ย... เบียร์ในแก้วไม่หมด ไม่ได้ส่งต่อ
คนที่เหลือก็รอนะเอย...

แต่ถึงดื่มหนักกันขนาดไหน คนในงานเบียดเสียดวุ่นวายเพียงใด
ในงานของลาวจะไม่มีเรื่องชกต่อยกันให้รำคาญใจแม้แต่น้อย
สอบถามได้ความว่า...
หากมีเรื่องต่อยตีกัน พอสืบถามได้ว่าใครผิด ใครเริ่มก่อเรื่อง
นายคนนั้นต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงาน!!!!!
ค่าใช้จ่ายนะครับ ไม่ใช่ค่าเสียหาย
ค่าดนตรี ค่าไฟ ค่าสถานที่ ฯลฯ รับคนเดียวหมด
หากไม่มีใช้ ก็คูณมูลค่าเงินเป็นจำนวนวัน
แล้วก็ติดคุกขี้ไก่ไปเลย

อืม...ม ... ได้ฟังแล้วก็อมยิ้ม
บ้านเราน่าเอามาใช้มั่ง งานที่คนเยอะ ๆ ทั้งหลายคงน่าไปเที่ยวขึ้นนะครับ

=========================================

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว
รอบตัวมืดเกือบสนิท
มองไปข้างหน้าสว่างไสวด้วยแสงไฟ
เป็นแสงจากบ้านเรือนฝั่งไทยที่หนาแน่นกว่าทางนี้หลายเท่า
แต่ชีวิตที่นี่ก็ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายกว่า

สงสัยอยู่เหมือนกันว่า ความสงบนี้จะรักษาตัวมันเองได้อีกนานแค่ไหน
เมื่อความเจริญที่ไร้ขอบเขตรุกล้ำมาอยู่ปากประตู .. ใกล้เข้ามาทุกวัน

ช่วงนี้ คงได้มายืนยิ้มริมโขงอีกหลายหน
หากมีคำตอบ จะมาเล่าสู่กันฟัง ...

เวลา ๑๙.๕๗ น.