พาสองสาว(น้อย) ไปลอยทะเล

เอกเขนก :: วันพุธที่ ๒๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๘

ทำตัวเป็นลูกชายน่ารัก เอาสตรีอันเป็นที่รักมาเผาเล่น
อิ..อิ กัดเพราะรัก ทักเพราะคิดถึงน่า... นะ แม่ นะ

โอ้ ทะเลแสนงาม
ฟ้าสีครามสดใส
มองเห็น(สอง)สาวไทย
มาย้อนวัยไปทะเล

=============================

สองอาทิตย์ก่อน ทำตัวเป็นลูกน่ารัก น่าเอ็นดู (ใครฟะ... กล้ามาดู)
ด้วยการพาสองสาว(น้อย)ในบ้านไปเที่ยวทะเล
เกลี้ยกล่อมหมดแม่น้ำไปสามสาย
ต้องให้เหตุผลว่าไป “ทำบุญ” ถึงได้ยอมตกลงมาด้วย
สาวน้อยสองนางนี้ห่วงบ้าน และห่วงสาวใหญ่ คือคุณยาย
จนไม่ยอมไปเที่ยวไหนมาหลายปี

ผมเลยต้องเตรียมการสารพัด จัดการล่วงหน้า
อยากให้การเดินทางราบรื่น...สองสาวประทับใจ
มีโอกาสจะได้ยอมให้พาไปไหนอีก

พูดไปจะมีใครเชื่อ...
คุณแม่ผมไม่ได้มาเที่ยวทะเลเป็นสิบปีเห็นจะได้
ไม่ใช่กลัวเล่นน้ำแล้วทะเลจะจืด (ฮ่า)
แต่คุณแม่ผมกลัวแดดครับ
ในรถผมจึงต้องมีทั้งร่ม ม่านบังแดด ยากันแดด ฯลฯ
เวลานั่งรถไปต้องมีการตรวจดวงฮวงจุ้ย ดูทิศทาง
ขาไปให้แม่นั่งหลังคนขับ เพราะแดดมาทางซ้าย
พอตกบ่ายก็ให้ย้ายมาอีกข้าง
ตอนลงรถก็ต้องมีร่มกางพร้อม จอดให้ใกล้ ๆ จุดลงมากที่สุด
เป็นคุณแม่ผม สบายใช่ไหมครับ... :-)

ไม่หรอกครับ ... คุณแม่ผมลำบากมามาก กว่าจะเลี้ยงพวกผมโตขนาดนี้
<มีเสียงในฟิล์มแทรกขึ้นมา : ลำบากเพราะเลี้ยงเด็กอย่างนายน่ะสิ>
แน๊... มีช่วยกัดคืนด้วยนะนี่
แต่ก็นั่นแหล่ะครับ นี่เป็นโอกาสที่จะให้คุณแม่ได้พักบ้าง
ได้ทานอาหารอร่อย ๆ ดูต้นไม้สวย ๆ
นั่งรับลมเย็น ๆ ริมทะเล โดยไม่ต้องมีเรื่องกังวลใจ
ส่วนคุณยาย... ผมแท็คทีมให้น้องชายมารับหน้าที่แทน

คุณป้าผมนั้น เป็นผู้สูงวัยไฮเปอร์ครับ
เป็นตัวอย่างของคนรุ่นใหม่ที่ไม่อยู่นิ่ง
ป้าผมทานอาหารเสร็จเร็วมาก แล้วก็ลุกไปดูนั่นดูนี่
เวลาเดินในวัดตอนไปทำบุญ ป้าผมยังเดินนำไปจนสุดทาง
แล้วเดินย้อนมารับพวกเราเดินไปอีกรอบ (เก่งไหมล่ะ)

ตอนเข้าห้องพัก ผมแทบสลบ อยากนอนหลับไปสักสามชั่วยาม
ลมมันเย็น วิวดี ฟ้าสวยขนาดนั้น
รู้ไหมครับ คุณป้าผมทำอะไร... อิ..อิ
ป้าผมเล่นซิทอัพ แล้วสวดมนต์
บอกมาเที่ยวกินเยอะ กลัวใส่กางเกงไม่ได้ :-)

ตอนค่ำไปเดินทะเล
คุณแม่ผมหาทำเลเหมาะ ปูผ้าลง แล้วนั่งกินขนม
ส่วนคุณป้าผม...
ไม่ต้องเดา ป้าผมไปวิ่งครับ... แถมยังไปเล่นกับเด็ก ๆ ลูกชาวบ้านแถวหาดด้วย
แบตเตอรี่พลังอึดจริง ๆ

ทริปนี้ เป็นทริปทำบุญสมความตั้งใจนะครับ
ผมเตรียมถังสังฆทานใส่ท้ายรถมาจากกรุงเทพฯ เลย
ไปถวายวัดหลายที่ วัดสุดท้ายนี่ดั้นด้นค้นหา
เพราะคุณป้าอยากไปมาก แต่ไม่รู้อยู่ไหน
จำได้เพียงชื่อที่อ่านมาจากหนังสือเมื่อนานมาแล้ว และรู้ว่าอยู่แถว ๆ เพชรบุรีเท่านั้น
ผมก็ต้องค้นสิครับ ... งานนี้ไม่มีกูเกิ้ล มีแต่กูต้องถาม
ก็ขับไป ถามไปครับ จวนเจียนจะเลิก ป้ายวัดก็มาโผล่ข้างหน้าเหมือนเป็นรางวัลของความเพียร
สองสาวของผมเลยได้ไหว้พระสมใจ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กลับกรุงเทพฯ กัน

ปิดท้ายด้วยภาพของสองสาวน้อย ตัวจริง เสียงจริง
ระหว่างนั่งเล่นอยู่ที่ริมทะเลหน้ารีสอร์ทแห่งหนึ่ง
ตอนกำลังนั่งคุยกันอยู่ ก็มีสาวน้อยน่ารักใส่ชุดกระโปรงสีหวานมานั่งโต๊ะข้าง ๆ
แม่กับป้าผมก็เริ่มเกิดอาการนางงามลิซึ่มขึ้นทันที

แม่: “ดูสิ น่ารักจังเลย... อายุประมาณน้องเช ได้มั้ง” (น้องเช คือเด็กข้างบ้าน)
ป้า: “อืม.. น่ารัก ดูสิ ใส่ชุดเซ็กซี่ด้วย” (ผมเพิ่งเงยหน้าขึ้นมอง...ตอนประโยคนี้แหล่ะ)
แม่: “ดู..ยิ้มไม่เห็นตาเลย แก้มแดงเชียว สงสัยลูกญี่ปุ่นเนอะ”
ป้า: “ผมหยิกนิด ๆ ด้วย น่ารักจัง”
คุณแม่กับคุณป้า ยังคงคุยกันต่อไป โดยมีสาวน้อยเจ้าของเรื่องนั่งมองทะเลอยู่ข้าง ๆ
ห่างไปไม่ถึงสองเมตร เรียกว่า เผาติ่งหูล่ะครับ
สักพัก ก็มีเสียงเรียก ... โปรดจินตนาการว่า ตอนนี้สองแม่ป้า ยังคงเมาท์ไม่หยุดถึงความน่ารักของเด็กน้อย
เสียงผู้หญิง: “น้องพิม(นามสมมติ)... ไปเร็วลูก
ลงทะเลไหม น้องเจนี่(นามสมมติ)เค้าจะลงแล้วนะ”

แม่ + ป้า: “ว๊าย... คนไทยเหรอเนี่ย....” (มองหน้ากัน)
ผม: <ยิ้ม>

====================================

โอ้ ทะเลแสนงาม
ฟ้าสีครามสดใส
มองเห็น(สอง)สาวไทย
มาย้อนวัยไปทะเล

หาดทรายงาม...อยากกินปู
เล็งแล้วดู สั่งมา
ทั้งกุ้งหอยปูปลา
ได้เวลามาชิม

พาแม่+ป้าไปทะเล
ฟังคลื่นเห่จูบหิน
เสียงซ่า..ซ่า พอได้ยิน
เราเองตั้งใจไปกิน..ไปนอน :-)

นับย้อนได้เป็นสิบปี
ที่แม่นี้ไม่เคยผ่าน
ไม่เห็นทะเล..แสนนาน
เพราะการงาน จำเจ

ส่วนป้านั้น อยากทำบุญ
เตรียมเงินทุนใส่ซองหนา
ตั้งใจถวายพระสัมมา
ในวัดวาใกล้ทะเล

เราได้เป็นถึงสารถี
ขับรถดี ดูทางเห็น
ช่วยยกของ ถ่ายรูปเป็น
ยิ้มแย้มเย็น อย่างเป็นใจ

:-)

เวลา ๒๓.๑๐ น.