ไปดู...ดูไบ Dubai@First Sight

เอกเขนก :: วันศุกร์ที่ ๒๐ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๘

ก่อนอื่นต้องขออภัยพี่น้องผองเพื่อน ที่ถามไถ่กันมาเป็นระยะ
ว่านายเอกเขนกหายศีรษะไปไหน... เว้นเรื่องราวทิ้งค้างไว้เป็นเดือน
บางคนบ่นเฉย ๆ พอให้ได้ยิน บางคนบ่นแล้วเขียนมาทิ้งไว้ใน mailbox
แถมแช่งไว้หากไม่ส่งต่อภายในสามวันเจ็ดวัน จะมีอันเป็นที่รัก ว่าไปนั่น...
อ่านแล้วอมยิ้มครับ... แหม ก็แปลว่าคิดถึงกัน
ถือเสียว่า เป็นการเว้นวรรคไว้ให้คิดถึงนะครับ
หากใครอ่านแล้วยังงง ๆ ขอให้กลับไปอ่าน เป็น อยู่ คือ ของเดือนสิงหาคม 47 นะครับ
(โฆษณาของเก่าไปก่อน อิ..อิ)

ช่วงที่ผ่านมา ตั้งแต่สงกรานต์แล้ว
มีเรื่อง มีภาพเก็บไว้ แต่ไม่มีโอกาส จังหวะ และอารมณ์เอื้อให้เขียนถึง
งานการทำให้ต้องยุ่งสารพัด จนหัวใจไม่ค่อยได้เต้นนิ่ง ๆ
นี่ก็เพิ่งกลับมาจากงานออกบูธที่ดูไบ
ไม่ต้องร้องอิจฉา ... เพราะไม่ได้เที่ยวไหนหรอกครับ นอกจากครึ่งวันสุดท้ายก่อนขึ้นเครื่องกลับ
ไม่เชื่อ... ลองตามมาดูกันครับ ว่ากิจวัตรการไปเยือนเมืองดูไบครั้งแรกในชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง
เอกเขนกการทัวร์ ภูมิใจเสนอ...

==========================================

ต้นเดือนพฤษภาที่ผ่านมา
ผมเหินฟ้ามาเยือนดูไบ ในฐานะตัวแทนบริษัทมาเปิดบูธแสดงสินค้า
ในงาน Gulf Beauty 2005
ซึ่งเป็นงานแสดงผลิตภัณฑ์และนวัตกรรมด้านเครื่องสำอางที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกกลาง
แรกเริ่มเดิมทีนั้น งานเตรียมจัดที่ World Trade Center ของดูไบ
แต่ก็มาเปลี่ยนสถานที่ในช่วงนาทีสุดท้าย เพราะลูกของเชคจะจัดพิธีมงคลสมรส ต้องใช้สถานที่
บรรดาผู้จัดงาน (Exhibitor) ทั้งตาดำ ๆ และตาน้ำข้าว ต่างก็ต้องระเห็จมาจัดบูธที่ Airport Expo
ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จดีแทน

ลักษณะงานก็ใหญ่ประมาณอิมแพคบ้านเรานั่นแหล่ะครับ
แต่การตกแต่งบูธของประเทศต่าง ๆ ก็อลังการงานสร้างมาก โดยเฉพาะฝรั่งเศส
เพราะขานี้เป็นพี่ใหญ่ด้านความงามของยุโรป
ตุรกีก็ไม่เบา ประเทศเขาวางแผนเป็นศูนย์กลางด้าน Cosmetic ในอนาคต
ส่วนของทางเอเชียเรา เรื่องบูธสวยงามต้องยกให้เกาหลีครับ
การตกแต่งยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใคร บางบูธนั้นเหมือนมาสร้างหน้าร้านจริง ๆ ภายในงานเลย
Pretty ในบูธก็ละหม้ายนักแสดงทาง Asian Series ที่เห็นในจอโทรทัศน์ อิ..อิ

มาถึงบูธของ Thailand Pavilion ก็เป็นแบบเรียบง่าย
เพราะเรามาแบบน้องเล็ก ส่วนใหญ่เป็นบูธมาตรฐาน
แต่ก็อัดแน่นด้วยคุณภาพครับ
เพราะ Thailand ก็มีชื่อในเรื่องของ Spa มากพอสมควร
ลูกค้าต่างประเทศแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนบูธที่ขายผลิตภัณฑ์ด้านนี้กันหนาตา

ส่วนบูธของผม ก็เรื่อย ๆ ครับ
สินค้ายังไม่ตรงกับตลาดแบบ 100% แต่ก็มีลูกค้าสนใจมากพอสมควร
สำหรับการมาออกงานแบบนี้ครั้งแรก

ที่น่าขำก็คือ ช่วงวันแรกนั้น
มีคนมายืน ๆ แถวหน้าบูธผมเยอะมาก
แต่ก็ไม่ได้เข้ามาสอบถามอะไร
ผมเลยต้องออกไปสอบถามเอง
เลยได้ความว่า บริเวณส่วนอื่น ๆ ของ Thailand Pavilion นั้นร้อนมาก
มีปัญหาเรื่องระบบปรับอากาศ
แต่บูธผมนั้นโชคดีสุด ๆ อยู่ตรงกับช่องแอร์หลักของ Hall เลยมีกระแสลมเย็นมาตลอด
เห็นได้จากผีเสื้อสีสวยที่ผมแขวนประดับบูธปลิวไสวกันใหญ่
ก็เลยถึงบางอ้อ... อ๋อ เค้ามาทำตากลมตากลมกันนั่นเอง :-)
(กรุณาเว้นวรรคอ่านออกเสียงให้ได้จังหวะนะครับ)

กิจวัตรการทำงานของผมและเจ้าหน้าที่อีกท่านที่ไปด้วยกัน
คือการตื่นมาจัดเตรียมเปิดบูธ
แล้วก็ต้อนรับ Buyer ที่มาเยี่ยมชม
ส่วนใหญ่ก็เป็นการตอบคำถามเกี่ยวกับตัวสินค้า
แล้วก็อ่านเกมการเจรจา หากรายไหนมีแนวโน้มที่ดี ก็พยายามปิดการขายให้ได้ Order
ซึ่งส่วนใหญ่ในงานแบบนี้ จะค่อนข้างยากครับ โดยมากจะติดต่อกันหลังงานมากกว่า

เกือบทุกวันก็จะยืนอยู่ที่บูธแล้วมีโอกาสสลับกันไปทานข้าวตอนประมาณเกือบบ่ายสาม
เพราะช่วงบ่ายคนจะว่างหน่อย Buyer หลายคนเป็นมุสลิม ก็จะมีการทำละหมาดในช่วงนั้น
ยืนอยู่ในงานจน 6 โมงเย็น เก็บของ ขึ้นรถกลับมาโรงแรม
Exhibitor คนอื่น ๆ ก็แยกย้ายไปทานอาหาร
บางคนไป Shopping ... บางคนมาหลายครั้งแล้ว มีลูกค้าที่ดูไบ ก็จะนัดไปทานข้าวกับลูกค้า

ส่วนตัวผมนั้นแพ็คของตัวอย่างลงกระเป๋าลาก
ถอดสูท พับแขนเสื้อ
แล้วเดินไปตลาดค้าส่งที่อยู่ห่างจากโรงแรมไปประมาณ 20 นาที

อากาศช่วงค่ำไม่ค่อยร้อนเหมือนตอนกลางวัน
เดินดูสภาพบ้านเมืองไปเรื่อย จนถึงตลาดค้าส่ง
แล้วก็เลือกร้านเข้าไปแนะนำตัว วางตัวอย่างสินค้า และพูดคุยทำความรู้จัก
ฟังดูเหมือนเซลล์ขายที่กรองน้ำเลยครับ
ไม่เคยทำมาก่อน... แต่ก็เป็นงานในหน้าที่
ถือว่าได้ประสบการณ์ชีวิตเหมือนกัน :-)

ที่ต้องมาเจาะร้านค้าส่ง
เพราะดูไบเป็นศูนย์กลางการค้า
หลายประเทศในตะวันออกกลาง ไปจนถึงแอฟริกา
มาสั่งของจากที่นี่... เพราะฉะนั้นหากจะทำตลาด
ต้องไปศึกษาข้อมูลของประเทศเหล่านั้นว่าต้องการสินค้าอะไร
แล้วส่งมาขายที่ดูไบ... เพราะเขามาซื้อกันที่นี่

ร้านค้าที่ตลาดนี้จะปิดกันประมาณ 4 ทุ่ม
เราถึงค่อยได้ทานข้าวเย็น แล้วก็เดินกลับที่พัก
อาบน้ำอาบท่า เตรียมเอกสารสำหรับวันรุ่งขึ้น
กว่าจะได้นอนก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว
เป็นอย่างนี้ทุกวัน จนวันกลับ
เพราะฉะนั้นกลับมาบ้าน คนรอบข้างจึงนึกว่าไปชายแดน
บักโกรกเรียกพี่เลยครับ

=============================================

จั่วหัวว่าเรื่องดูไบ แต่ยังไม่ได้เล่าถึงดูไบเท่าไหร่เลย
กะว่าจะเขียนให้จบในตอน
แต่เรื่องราวมีเยอะมาก... คงต้องต่อตอนสอง
ตอนหน้ามีเกร็ดสนุก ๆ ที่แอบเก็บมาระหว่างทาง
ไว้มาเที่ยวกันต่อนะครับ :-)

เวลา ๒๓.๔๓ น.