Manly Blurry (not Girly Berry)

เอกเขนก :: วันอาทิตย์ที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๘

อาการเจ็บตาผมดีขึ้นไปพักนึง
แต่เมื่อหยุดใช้ยาแล้ว อาการเคืองตา น้ำตาไหลก็กลับมาอีก
ใส่คอนแทคเลนส์ไม่ได้ ใส่แว่นใหม่ก็ยังไม่ชิน
ทั้งยังไม่มีโอกาสไปพบคุณหมอ เลยต้องดูแลถนอมสายตาไปพลาง ๆ
นึกถามตัวเองเล่น ๆ ว่า หากไปเกิดในยุคโบราณ
สมัยยังไม่มีแว่นตาและคอนแทคเลนส์ใช้
ผู้ชายสายตาสั้นอย่างผมจะดำเนินชีวิตอย่างไร

บ่ายวันหยุดช่วงสงกรานต์
ไม่ต้องเพ่งสายตาทำงานบนหน้าจอ ไม่ต้องขับรถไปไหน
ผมเลยเลือกถอดทั้งคอนแทคเลนส์ และวางแว่นตาเก็บใส่กล่องไว้
ใช้เวลาแบบยุคหิน ทำเรื่องรอบตัวแบบคนสายตาสั้น (จริง ๆ) ดูบ้าง

ชีวิตแบบระยะประชิดตัวของผมน่าสนใจอยู่ไม่น้อย
ดูทีวีแบบไม่ต้องเห็นภาพ ฟังแต่เสียงแล้วจินตนาการตาม
รายการข่าวนั้นไม่เท่าไหร่ เพราะฟังเนื้อหาเป็นหลัก
แต่ตอนฟังละครนี่สิสนุกนัก ได้ยินเสียงใครก็นึกตามไปด้วย
ตัวอิจฉาก่อกวนนางเอก พระเอกต่อยตัวร้าย
ละม้ายการฟังละครวิทยุสมัยเด็ก เพียงแต่เป็นสเน่ห์ที่ไม่เหมือนกัน

หนังสือพิมพ์ หรือนิตยสารอ่านไม่ได้
เพราะต้องเพ่งสายตามากเกินไป
อินเตอร์เน็ตยิ่งไม่ต้องพูดถึง
สิ่งบันเทิงเริงใจหลักเลยกลายเป็นเสียงเพลงจากวิทยุ
เปิดคลอตอนเก็บของ จัดโต๊ะ

เวลากินข้าวก็เห็นกับข้าวเบลอ ๆ
เลยทำให้ตระหนักว่า ทุกวันนี้ เรากินอาหาร
และรับรสชาติจากหน้าตาของอาหารมากพอ ๆ กับรสชาติที่แท้จริงของมัน
การที่เห็นอาหารเพียงมัว ๆ ทำให้ผมรับ “รส” ของกับข้าวมื้อนั้นอย่างใส่ใจมากขึ้น

นั่งคุยกับแม่ กับป้า ก็นั่งชิดแทบจะติดหน้า
เพราะอยากเห็นใบหน้าท่านชัด ๆ
เลยดูเป็นลูกชายอ้อนแม่ไปถนัดใจ
แม่คงนึกอยากให้ผมตามัวไปอีกพักใหญ่ :-)

การมองเห็นภาพ “เบลอ ๆ” ทำให้ผมนึกย้อนถึงครูสอนวิชาศิลปะสมัยมัธยมต้น
ครั้งหนึ่ง ท่านนำเครื่องฉายโปรเจคเตอร์เข้ามาในห้องเรียน
และฉายภาพงานศิลปะตะวันตกยุคต่าง ๆ ให้ดู
สำหรับชั้นเรียนเด็กผู้ชายล้วน ดูเป็นเรื่องไกลตัวพวกเราเหลือเกิน
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมจำได้มาจนทุกวันนี้
คือ เทคนิควิธีการชมภาพงานศิลปะแบบอิมเพรสชั่นนิสต์ ที่อาจารย์แนะนำไว้
ภาพแนวนี้ เรามักเห็นรายละเอียดฝีแปรงที่หยาบชัด ดูเผิน ๆ เหมือนไม่สวยงาม
เมื่อเทียบกับงานในยุคคลาสสิคที่นุ่มนวล เหมือนจริงมากกว่า
แต่อาจารย์แนะให้พวกเรามองงานศิลปะแบบไกล ๆ
และให้หรี่ตามอง... ภาพที่ดูเห็นหยาบ ๆ จะเบลอลง
ให้แสง สี ผสมกันในอากาศก่อนเข้ามาสู่นัยน์ตาของเราที่หรี่มอง
ฝีแปรงสะบัดที่หยาบชัด จะกลายเป็นภาพที่นวลสวยแปลกตา
เสียดายที่วันนี้ อาจารย์ท่านไม่อยู่แล้ว
แต่วิถีทางในการมองแบบ “เบลอ ๆ” นั้น ลูกศิษย์คนนี้ ยังจดจำอยู่เสมอ

ยิ่งทุกวันนี้ ผมสนุกกับการถ่ายรูป
อาการ “เบลอ” ก็ยิ่งฉายประโยชน์
หลาย ๆ คน พยายามถ่ายรูปให้ชัด เน้นมุมที่ชัดเจนที่สุด
แต่ภาพถ่ายที่สวย ๆ หลายภาพ
ก็งดงามเพราะภาพนั้นมีส่วน “เบลอ” อยู่ด้วยอย่างสมส่วน
วัตถุหลักจะเด่นสวย ก็ต่อเมื่อฉากหลังนุ่มเบลอพอดี

==================================

ชีวิตที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน
เราถูกสอนให้มุ่งเน้น โฟกัสในเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยเฉพาะ
จะทำอะไรต้องมีกรอบ มีแนวทางที่ชัดเจน
การออกจากกรอบเป็นเรื่องเสียหาย

การถอดแว่นใช้ชีวิตของผมวันนี้
บอกกล่าวเรื่องราวเล็ก ๆ ให้ผมได้ลองทบทวน
หลาย ๆ ภาพที่งดงามมีความหมาย
ไม่จำเป็นต้องโฟกัสเห็นเด่นชัด
และไม่ต้องมองการณ์ไกลข้างหน้าเพียงอย่างเดียว

หลาย ๆ เหตุการณ์ในชีวิต เราหรี่ตามองความเป็นไปให้เบลอ ๆ หรือมองระยะสั้น ๆ บ้าง
เราก็อาจมีความสุขมากขึ้น
อย่างการนั่งดูทีวีโดยไม่เห็นภาพ
หรือการนั่งคุยกับคนที่เรารักแบบหน้าแนบหน้า
และยิ่งหากเป็นการเห็นเบลอ ๆ เพราะตาเจ็บ
ก็อาจได้ประโยชน์เพราะมีคนใกล้ชิดเห็นใจ
ได้คะแนนความน่าสงสาร จนคนใกล้ตัวอยากเอาใจมากขึ้น
ก็ถือเป็นความสุขระยะ(สายตา)สั้นอย่างหนึ่ง :-)

ปล.
ความสุขแบบนี้ สงวนไว้สำหรับ คนสายตาสั้นเท่านั้นนะครับ
คนสายตาปกติทำตามแล้ว อาจได้ผลไม่เหมือน
มาว่ากันไม่ได้นะเอย ...

เวลา ๑๘.๑๖ น.