ปีใหม่..ใจเดิม

เอกเขนก :: วันเสาร์ที่ ๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘

หยุดปีใหม่กันไปหลายวัน
กลับมาสู่ชีวิตปกติ เจอะเจอหน้าใครก็มักได้ยินคำถาม
“ปีใหม่ ไปเที่ยวไหนมา?”

ปีนี้ คำตอบที่ได้อาจไม่ค่อยสดใสนัก
ด้วยเหตุมหัตภัยทางภาคใต้อย่างที่เราช่วยส่งกำลังใจกัน
หลายคน อาจได้เดินทางไปเที่ยว
หรือไป count down ที่ไหนบ้าง แม้ว่าบรรยากาศจะหดหู่นิด ๆ ก็ตาม

สำหรับช่วงวันหยุดปีใหม่ที่ผ่านมาของผม
ตอนแรกตั้งใจจะไปเจอะเจอเพื่อนเก่าที่ห่างหายกันไปนาน
แล้วก็อยู่บ้าน เงียบ ๆ สงบ ๆ เคลียร์ของ และนอนอ่านหนังสือหลายเล่มที่เก็บไว้
ลงทุนไปรื้อหนังสือและปัดฝุ่นไว้ล่วงหน้าก่อนเริ่มวันหยุดเสียอีก
แต่เอาเข้าจริง ... ที่บ้านมีเรื่องวุ่น ๆ เพราะเกิดไม่สบายพร้อม ๆ กัน
เด็กที่บ้านก็ลากลับไปเยี่ยมครอบครัว
เวลาส่วนใหญ่เลยต้องไปดูแลคนโน้นคนนี้สลับกัน
พร้อมสวมวิญญาณ “แจ๋ว” เข้ากับหนังไทยชนโรง
เพื่อนก็ไม่ได้เจอ .. หนังสือก็ยังอยู่ในถุงเหมือนเดิม

ช่วงบ่ายของวันวุ่น ๆ มีเวลาได้พักหนึ่งเฮือก
เลยหอบเสื่อและหมอนมานอนเอกเขนกหน้าบ้าน
ทำตัวเป็นลูกที่ดี ชื่นชมสวนที่แม่พึ่งจัดเสร็จไปอาทิตย์ก่อน
(เมื่อตอนที่ post เรื่องสวนไป มีบางคนถามไถ่ว่า
ไอ้สวนเล็ก ๆ หน้าบ้านที่เล่าถึง หน้าตาเป็นอย่างไร... ก็เอารูปมาฝากแล้วนะครับ)

นอนเหยียดยาวดูท้องฟ้าที่หน้าบ้าน
ผมว่ามีไม่กี่คนหรอกครับ ที่มีโอกาสมองเห็นว่าหลังคาบ้านตัวเองเป็นอย่างไร
เวลามองแนวกระเบื้องตัดกับท้องฟ้าแล้วสวยไหม
ว่าง ๆ อยากให้ลองไปนอนดูนะครับ
ผมเอนหลัง พยายามจินตนาการว่าอยู่ที่รีสอร์ทสักแห่ง
ด้วยสวนขนาด 2.5 X 3 เมตรตรงหน้า ... ทุนไม่ให้ แต่ใจรักครับ
นอนไปสักพัก แม่ก็มาแซวว่าเห่อสวนกว่าเจ้าตัว
แต่แซวไม่ขาดคำ ก็มาชี้ให้ดูต้นไม้ที่เพิ่งลงใหม่ แล้วชื่นชมตุ๊กตาที่เพิ่งซื้อมาวาง
ใครเห่อกันแน่หนอ... :-)

ปีนี้ ไม่ไป count down ที่ไหน
ซึ่งปกติผมก็ไม่ค่อยชอบการไปเที่ยวในที่มีคนเยอะ ๆ อยู่แล้ว
ยิ่งช่วงเวลาที่จะย่างเข้าสู่ปีใหม่
ผมอยากที่จะปรับใจให้สงบ พร้อมรับกับสิ่งใหม่ที่จะเข้ามาถึง

เพิ่งได้อ่านงานเขียนของพี่เกี้ยง – นันทขว้าง ที่ตีพิมพ์ใน EnterTrend
พูดถึงชีวิตคนเมืองปัจจุบันที่ “ติด” อยู่กับ “ความสับสน”
ในแต่ละวัน นับแต่ตื่นลืมตา จนล้มตัวลงนอน
เราถูกกระหน่ำด้วยสื่อ และเรื่องราววุ่นวาย รอบตัวอยู่ตลอดเวลา
เห็นโฆษณา เห็นป้ายสื่อ กด SMS รับ e-mail และสารพัน
ยิ่งพอนานวัน ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตที่คุ้นชิน

ปีใหม่... ลองหยุด แล้วทำชีวิตให้ช้าลงหน่อย
เพื่อทบทวนกันสักนิดไหมครับ
365 วันที่มา เราดำเนินชีวิตเป็นยังไงบ้าง
ยังมุ่งไปสู่ “ทิศ” ของเป้าหมายที่วางไว้
หรือเผลอออกนอกเส้นทางไปไหน

ปีนี้...คืนส่งท้ายปีเก่า
ผมไป count down กับแม่ชีที่วัด
ไม่ได้มีการชนแก้ว หรือจุดพลุขึ้นฟ้า
แต่ได้ไปสวดมนต์และนั่งสมาธิ
ติดเบรกให้ชีวิตเนิบช้า... และสงบลง ก่อนก้าวเข้าสู่เช้าแรกของปีใหม่

ออกจากวัด ประมาณตีกว่า
เลี้ยวซ้ายเข้าเยาวราช ประเดิมรับปีใหม่ด้วยก๋วยจั๊บชามโต
ตั้งใจให้ปีใหม่ปีนี้ อิ่มทั้งใจ และแน่นอน... อิ่มท้อง
ตลอดปี :-)

เวลา ๑๗.๒๕ น.