ปลายฝนต้นเหงา

เอกเขนก :: วันอังคารที่ ๓๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗

รอยต่อของฤดูกาล
เสมือนการเปลี่ยนฉากของธรรมชาติ
ที่มีท้องฟ้าสุดสายตาเป็นฉากหลัง
เมฆฝนลาโรง... เปิดเวทีให้กับไอเย็นมาทำหน้าที่
ลมหนาวเสียงดี มาทักทาย

หน้าหนาวเป็นช่วงเวลาที่คนไทยน่าจะนิยม ... ไม่ร้อน ไม่แฉะ
มีโอกาสได้ใส่เสื้อผ้าที่แปลกตาจากช่วงวันปกติ
ผ้าพันคอที่ร้อยวันพันปีไม่มีโอกาสสัมผัสผิว ก็ได้รื้อมาตากแดดเตรียมใช้
เครื่องปรับอากาศก็ได้ปิดบ้างเป็นบางคืน
และแน่นอน... ลานเบียร์ก็คราคร่ำด้วยผู้คนที่แสวงหาความอบอุ่น

ลมหนาว มักไม่มามือเปล่า
แต่มี “ความเหงา” มาฝากอยู่เนือง ๆ
จริง ๆ แล้วอาการเหงาเกิดได้ไม่เลือกฤดู
แต่ช่วงหน้าหนาว เมล็ดเหงาเพาะพันธุ์เติบโตได้ดีเป็นพิเศษ
ลองฟังเพลงเศร้า พร้อมเอาหน้าไปอังลมเย็นริมหน้าต่างดูสิครับ
เนื้อเพลงมันโดนใจกว่าหลายเดิมเยอะเลย
โดยเฉพาะ เพลง “ลมหนาว” ของ ที ฟอร์ ทรี ที่กลายเป็นเพลงอมตะประจำฤดูกาลไปแล้ว

ช่วงหนาว ๆ มันน่าซุก น่าหาไอ มาให้อุ่นบ้าง
เพียงผ้าห่มคงไม่พอ ... การมีคนข้าง ๆ ไว้ให้อิงไหล่
เป็นเหมือนยันต์กันเหงา อาการหง่าวจะไม่กล้ากล้ำกราย

หากแม้เราจะไม่มี “คนข้าง...ข้าง”
ก็ไม่จำเป็นต้องเศร้าเสมอไป
คนข้าง ๆ ไม่ใช่ “คนรัก”
เขาคนนั้นอาจเป็นเพื่อนเก่า คนทำงานที่เจอทุกวัน หรือคนในบ้าน
ลองยิ้มให้เขาดูบ้าง แม้ไม่ได้ไหล่มาให้พิง
แต่ยิ้มหวานที่ตอบมา ก็ขับไล่ไอหนาวได้ไม่แพ้กัน

ต้องไม่ลืมว่า คนเหงา อยู่ที่ไหนก็เหงา
อยู่คนเดียวก็เศร้า
อยู่ท่ามกลางคนเป็นร้อย ก็เหงาได้
ยิ้มกับตัวเองและคนรอบข้าง
ให้หน้าหนาว เป็นเพียงฤดูแห่งความเย็นของโลก
แต่ในใจ มีความอบอุ่น ทุกวัน

หนาวแล้ว ... อย่าลืมใส่ “เสื้อกันเหงา” นะครับ :-)

======================================

จดความคิดเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ปลายตุลาฯ ช่วงที่ฝนเริ่มห่างเม็ด
แต่เพิ่งมีโอกาสได้เรียบเรียงเขียนขึ้นมาเมื่อคนนี้เอง คงไม่ช้ากว่าลมหนาวเท่าไหร่นะครับ

* images from www.imagebank.com
Retouched : ekanake

เวลา ๑๗.๕๒ น.