รอยยิ้มดี..ดี กับผัดหมี่โคราช

เอกเขนก :: วันเสาร์ที่ ๑๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗

สัปดาห์ก่อน มีงานรวมตัวของเพื่อนฝูงถึงสองงาน
งานคืนสู่เหย้าของชาวนิเทศฯ และงานเลี้ยงจบของเพื่อนธรรมศาสตร์
แต่ผมก็ต้องชวดทั้งสองงานอย่างน่าเสียดาย
ทั้ง ๆ ที่ตั้งอกตั้งใจจะไปเต็มที่ แบบว่าคุยทับพวกเพื่อน ๆ ที่รู้ล่วงหน้าว่าติดงานไปไม่ได้
แต่แล้วพอใกล้วันจริง ๆ
ตัวผมเองก็มีเหตุให้ต้องเดินทางไปงานที่ จ.นครราชสีมา
แหม... กรรมอินเตอร์เน็ต (ตามทันเร็วจริง)

ผมไปช่วยงานของฝ่ายช่างโรงงานครับ
เขานำ เครื่องสีข้าว ขนาดเล็กไปร่วมออกงาน เกษตรอิสาน ที่โคราช
ตัวงานก็ไม่มีอะไรมากครับ
แต่ละจังหวัดที่มาก็จัดโต๊ะ กางเต้นท์ แล้วก็ขายสินค้ากันเลย
ส่วนใหญ่เป็นอาหาร เครื่องสำอาง และของกระจุกกระจิก
เต้นท์ของพวกผมจึงเป็นเครื่องจักรเพียงอย่างเดียวของงาน
ก็ได้รับความสนใจจากผู้เข้าร่วมงานพอสมควรครับ
โดยเฉพาะเต้นท์ข้าง ๆ ที่เป็นพ่อค้าขนมจีน และกลุ่มแม่บ้านขายแคบหมูไร้มัน
พอจะเดินเครื่องสีข้าวเพื่อสาธิตทีไร ต้องบอกกล่าวกันก่อน เพราะเสียงดังน่าดู
อยู่กันตลอดงานจนรู้จักกันดี หิวก็ฝากท้องกับขนมจีน เบื่อ ๆ ก็ไปหยิบแคบหมูมาทานกัน
ทางผมก็มีของแจกพวกแป้งและยาสีฟันแบ่งปันกันไป

ผมไม่ได้อยู่ที่งานตลอด 5 วันหรอกนะครับ
เพราะมีงานค้างอยู่ที่กรุงเทพฯ เลยต้องนั่งรถทัวร์กลับมาเคลียร์งานก่อน
แล้วก็ตีรถทัวร์กลับไปตอนเก็บงานอีกรอบ...
งานนี้ก็เลยได้เป็นแฟนพันธุ์แท้ บขส. ไปเต็ม ๆ
รอบสุดท้ายที่นั่งรถกลับมาเมื่อวานก่อน แทบจะรู้คิวของพนักงานบนรถ
ว่าจังหวะนี้เสริฟน้ำ อีกเดี๋ยวเสริฟขนม ... พอผ่านช่วงไหน จะเสริฟผ้าเย็น
ตกงานเมื่อไร เจอกันแน่... สายหมอชิต โคราช :-)

ไปเยือนโคราช ก็ต้องแวะไปสักการะย่าโม
แล้วก็เดินลอดซุ้มประตูเมือง
ซึ่งว่ากันว่า หากใครได้ลอดครบ 3 รอบ จะได้กลับมาลงหลักปักฐานอยู่ที่โคราชนี้
ผมเลยเดินลอดแค่รอบเดียว กะว่าขอให้ได้กลับมาเที่ยวอีกก็พอ...

การเดินทางจะครบถ้วนสมบูรณ์ ก็ต้องมีการศึกษาเส้นทาง เดินท้อง ด้วย
อาหารพื้นเมืองลือชื่อ คือ ผัดหมี่โคราช ครับ
มีอยู่หลายแผงให้เลือกตามชอบใจ
อยู่เฝ้างานหลายวันเลยได้เลียบเคียงเจ้าของกะทะ
ผัดหมี่โคราช หน้าตาละม้ายคล้ายผัดซีอิ๊ว แต่เป็นเส้นเล็กที่ดูไป ก็คล้าย ๆ ผัดไทยอยู่ไม่น้อย
แต่รสชาติและกรรมวิธีการปรุงนั้นแตกต่าง
เส้นก๋วยเตี๋ยวโดยทั่วไปจะอ่อนนุ่มเมื่อเจอน้ำร้อน..
แต่เส้นหมี่โคราชกลับอ่อนตัวเมื่อเจอน้ำเย็น คือต้องแช่น้ำเย็นก่อนลงผัด
เพราะฉะนั้น ใครที่ติดใจรสชาติหมี่โคราช แล้วซื้อก้อนหมี่แห้งกลับไปทำที่บ้าน
แต่ไม่รู้เคล็ดลับนี้ เผลอไปลวกน้ำร้อน ก็จะเจอกับหมี่ โคเละ แทนครับ :-)

ฝนตกเกือบทุกวันเลยครับ
ซึ่งก็เย็นดี แต่พอตกไม่ยอมหยุด น้ำก็เริ่มเจิงนอง
ปัญหามันอยู่ตรงที่ข้าวเปลือกที่เตรียมมานั้นจะให้เปียกไม่ได้ครับ
ไม่อย่างนั้นจะใช้สาธิตการสีข้าวไม่ได้...
ก็จ้าละหวั่นยกกระสอบ และเอาผ้าใบคลุมเครื่องกันยกใหญ่
ไอ้กระสอบข้าวที่ว่าไม่ได้หนักแค่โลสองโลด้วยสิครับ
น้อง ๆ ทีมงานผมเลยได้กล้ามมัดโต ๆ กลับไปเป็นของฝากกันถ้วนหน้า

===================================

พลบค่ำดวงตะวันลากลับบ้าน
บนรถทัวร์ที่มุ่งหน้าออกจากโคราช จุดหมายที่สถานีขนส่งหมอชิต
ผมได้ที่นั่งริมหน้าต่างมองดูฝนตกเฉียงไปตามกระจก ด้วยแรงลมที่รถเคลื่อนผ่าน
นึกถึงงานร้อยแปดที่ต้องกลับไปสะสาง แล้วก็ต้องถอนหายใจ

แต่แล้ว ... ใจก็นึกไปถึง เส้นหมี่โคราช
ที่อ่อนนุ่มน่ากินด้วย น้ำเย็น
เป็นบทเรียนที่สอนให้ต้องใจเย็นเมื่อเจอปัญหา
หากใจร้อนเผชิญกับสิ่งที่อยู่ข้างหน้า
แทนที่จะได้ลิ้มรสความนุ่มเหนียวน่าทานเป็นรางวัล
ชีวิตอาจยิ่งยุ่งเหยิง เหมือนเส้นหมี่โคราชที่โดนลวกน้ำร้อน

นึกแล้วก็ยิ้มให้ตัวเองหนึ่งที ... แอบหิวแล้วสิเนี่ย :-)

เวลา ๑๗.๒๘ น.