เว้นวรรคไว้...ให้คิดถึง

เอกเขนก :: วันอังคารที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

...มีงานฉุกละหุกให้ต้องเดินทางไปที่ลาวและจังหวัดชายแดนอิสานตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว
เพิ่งกลับมาเมื่อวานซืนครับ เลยเว้นการ update เรื่องราวไปเป็นนาน
หากจะแก้ตัวให้เข้ากับเรื่องตอนนี้ ก็จะบอกว่า
ตั้งใจว่างเว้นการ post เรื่องไว้ ให้ได้คิดถึงกันบ้าง แหะ..แหะ
จริง ๆ แล้ว รีบเดินทางมาก เลยไม่ทันได้ post ครับ :-P
ตอนนี้กลับมาแล้วก็รีบ post ทันทีเลย ... อ่านแล้วเป็นอย่างไร ปันความคิดกันนะครับ...

ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
ผมมีคนรู้จักที่ต้องเดินทางไกล มีเรื่องให้ห่างกันไป อยู่หลายคน...
เพื่อนคนหนึ่งย้ายตามสามีที่ได้งานใหม่ไปอยู่สิงคโปร์
เพื่อนและพี่ที่เคยทำกิจกรรมด้วยกันสมัยอยู่จุฬาฯ ไปเรียนต่อที่อเมริกา
เพื่อนขาแซวอีกสองคนก็ไปเติมประสบการณ์ลงในใบปริญญาชีวิตที่แคนาดา
พี่ชายตั้งแต่สมัยเรียน เดินทางหามุมมองของชีวิต ติดต่อกันไม่ได้
ส่วนน้องชายคนเล็กผมก็เพิ่งเดินทางลงใต้
ไปคนหาความหมายของตัวเองด้วยการช่วยงานมูลนิธิอิสระที่นั่น

มีคนเคยพูดไว้ ...
ชีวิตคนเราเหมือน วงกลม
เวลาที่เราเจอกันก็เหมือนเส้นรอบวงของวงกลมสองวง มาแตะกัน
ช้าหรือเร็ว จุดบนเส้นรอบวงก็ต้องแยกจากกันในท้ายที่สุด
บางวงแตะกันไม่นานก็ต้องวนห่างกันไป
บางวงแตะอยู่ด้วยกันแทบตลอดชีวิต สุดท้ายก็ต้องจากกันด้วยเงื่อนไขของธรรมชาติ
ความสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า วงกลมสองวงแตะสัมผัสกันนานแค่ไหน
หากอยู่ที่ช่วงเวลาที่จุดบนเส้นรอบวงสัมผัสกันนั้น เรามีความรู้สึกที่ดีต่อกันเพียงใด :-)

เมื่ออาทิตย์ก่อน มีโอกาสเช่าหนังเรื่อง Stuck on You มาชม
เรื่องราวของแฝดสยามตัวติดกันใช้ชีวิตอยู่เคียงกันมาตลอด เพราะทั้งคู่อาศัย ตับ เดียวกันทำงาน
ตัวติดกัน แต่บุคลิกและความฝันแตกต่าง คนหนึ่งเชย ๆ แต่จริงใจ
อีกคนสนุกสนาน สร้างรอยยิ้มให้คนรอบข้างอยู่เสมอ
เรื่องดำเนินมาจนถึงปมสำคัญ ที่ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัดเพื่อแยกตัวออกจากกัน
ผมจะไม่พูดถึงผลของการผ่าตัด หรือเรื่องราวตอนท้ายว่าลงเอยเช่นไร
เผื่อใครสนใจอยากจะไปหามาดูด้วยตนเอง
หากเรื่องราวในหนังเรื่องนี้ สะท้อนมุมมองของการใช้ชีวิตอย่างน่าสนใจ
กุญแจสำคัญ คือการหา ช่องว่าง ที่พอเหมาะ ระหว่างเราและคนข้าง ๆ
เว้นว่างให้พออุ่น ... ไม่ไกลจนหนาวไข้ ไม่ใกล้จนอึดอัด

ประโยคในภาษามีการเว้นวรรคเพื่อความสละสลวย
ช่องว่างระหว่างตัวอักษร เติมเต็มด้วยความสะดวกในการอ่าน
ช่องว่างระหว่างคนเรา เติมเต็มด้วยความคิดถึง...
ความคิดถึง เกิดขึ้น ต่อเมื่อเจ้าของใจสองดวงอยู่ห่างกันเป็นระยะทางช่วงหนึ่ง
ซึ่งระยะที่ว่า ใกล้ไกลแค่ไหนวัดด้วยหน่วยเมตริกไม่ได้ ต้องวัดด้วยระยะใจเป็นเกณฑ์

เคยไหมครับ...
เจอของอย่างหนึ่ง หรืออยู่ในที่ ๆ หนึ่ง
ไม่ถึงกับเหงาแม้ไม่มีเงาคนข้างเคียง
แต่ของสิ่งนั้น หรือสถานที่แห่งนั้น คงจะสวยขึ้นอีกเยอะหากมีคนข้าง ๆ คนนั้นมาอยู่ด้วย

อาการคิดถึงแกมคนึงหาที่ว่า
เป็นตัวบ่งบอก... หัวใจเริ่มเปลี่ยนหน้าที่จากการสูบฉีดโลหิต
มาเป็นการคำนวณระยะห่างที่พอเพียงให้ความคิดถึงได้เดินทางบ้าง

เวลาคนเราทะเลาะกัน ก็ถือเป็นระยะห่างอีกแบบหนึ่ง
ไม่ได้ห่างกันทางกายภาพ แต่การทะเลาะ การมีความเห็นไปคนละทาง
ผมมองว่าก็เป็น ความห่าง ทางใจ
ซึ่งมีผลให้เกิดความคิดถึงได้เช่นกัน
เคยสังเกตคู่รักที่คืนดีกันหลังจากการผิดใจไหมครับ
ความรักจะหวานกว่าเคย ก็เพราะโดน ระยะทาง ไปเติมเชื้อ ความคิดถึง เข้าให้
คู่สามีภรรยาบ้านใกล้เรือนเคียงของผมทะเลาะกันเช้าเย็น
แต่ก็มีน้องน้อยวิ่งเล่นเต็มบ้าน นี่ก็เพิ่งอุ้มบุญไว้อีกคนแล้ว
อานุภาพของการเว้นวรรคทางใจแน่แท้เชียว :-)

====================================

หากเรื่องตอนนี้จะมีเพลงประกอบกับเค้าบ้าง
เพลง ที่ว่าง ของวง Pause คงจะเหมาะกว่าเพลงไหน ๆ
ความห่างไกล ไม่ได้ห่างเพื่อให้เศร้าอย่างเดียวเสียเมื่อไหร่
แต่เป็นการเว้นวรรคไว้...ให้คิดถึง
พอดี..พอดี

เวลา ๑๕.๐๒ น.