มือซ้ายบอกลา มือขวาบอกรัก
ผู้คนบนรถไฟฟ้าบางตา ด้วยเวลาล่วงไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว
สายตาของผมละจากประตูที่กำลังเลื่อนปิด มาสะดุดที่ชายหญิงคู่หนึ่ง
ซึ่งนั่งเยื้องอยู่แถวเก้าอี้ตรงข้าม
ชายหนุ่มพลิกอ่านหนังสือเล่มเล็กในมือ หญิงสาวนั่งพิงไหล่ของเขา
ทอดสายตาฝ่าความมืดไปยังแสงไฟนอกหน้าต่าง
สักพักเธอก็หันมาสะกิดเจ้าของหัวไหล่ให้หันไปดูอะไรภายนอก
เธอบอกเล่าด้วยการขยับมือเป็นถ้อยคำ เจือด้วยสายตาของความตื่นเต้น
ชายหนุ่มยิ้มตอบ และสื่อสารกลับ ด้วยสองมือเช่นกัน
ภาพการพูดคุยอย่างออกรสในความเงียบของคนทั้งคู่
สะกิดให้รอยยิ้มที่มุมปากผมแสดงตัว
เป็นภาพที่อบอุ่นและแตกต่าง ...
แตกต่างจากคนอื่น ๆ ที่ร่วมโดยสารรถไฟฟ้าขบวนนี้
เด็กสาวในชุดนักเรียนคุยโทรศัพท์มือถือเสียงดัง คาดว่าคงเมาท์กับเพื่อนที่อีกปลายสาย
ชายวัยกลางคนฟังเพลงจากหูฟังที่ดังลอดมาเผื่อคนข้าง ๆ
กลุ่มชายสามคนนั่งถกกันเรื่องผลการแข่งขันฟุตบอลคู่โปรดตรงมุมตู้
แต่โลกของชายหนุ่มและหญิงสาวที่กำลังสนทนาผ่านภาษามือนั้น
เสมือนเป็นโลกเฉพาะของคนทั้งคู่ที่ห่อหุ้มด้วยมวลอากาศพิเศษ
ไร้เสียง... แต่มีสำเนียงความสุข
ภาพตรงหน้า ทำให้ผมนึกถึงความทรงจำอีกภาพค่อย ๆ ซ้อนทับขึ้นในความคิด
สมัยยังเป็นนักเรียน ผมนั่งรถเมล์สาย 14 ศรีย่าน-สวนลุมฯ กลับบ้าน
เมื่อรถวิ่งมาจนถึงตลาดราชวัตร นอกจากกลุ่มคนทำงานที่ยืนรอรถแล้ว
เกือบทุกเย็น ผมจะเจอกับนักเรียนโรงเรียนเศรษฐเสถียร
ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนคนหูหนวกในละแวกนั้น
พวกเขาจะยืนรอรถอยู่เป็นกลุ่ม ส่งภาษามือคุยกันอย่างสนุกสนาน
บางคนวางกระเป๋าไว้บนพื้นฟุตบาท บางคนก็หนีบเอาไว้กับรักแร้
เพื่อใช้มือสื่อสารความในใจถึงกัน
ผมเคยคิดเล่น ๆ อยากไปหัดเรียนภาษาของพวกเขาบ้าง
เพราะอยากรู้จังว่าพวกเขาคุยอะไรกันด้วยการทำมือเป็นสัญลักษณ์รูปต่าง ๆ
เมื่อคิดดูแล้ว ...
มือ เป็นอวัยวะแสนมหัศจรรย์ ที่ไม่ได้ใช้เพียงหยิบจับสิ่งของ
มือยังสามารถถ่ายทอดความรู้สึกจากมนุษย์คนหนึ่งไปสู่อีกคน โดยไม่ต้องใช้วาจา
มือแม่ที่สัมผัสศีรษะลูกน้อยอย่างทนุถนอม บอกให้เขามั่นใจว่ามีคนคอยดูแลเขาอยู่เสมอ
มือที่ตบหลังเพื่อน ย้ำเตือนให้รู้ว่าเขาไม่ได้เดียวดาย
มือที่โบกลา แม้ไม่ได้สัมผัสโดยตรงกับดวงตา แต่ก็ทำให้น้ำตาไหลได้ ...
----------------------------------------------------------------------------------
“สถานีต่อไป ทองหล่อ ... เน็กซ์สเตชั่น ทองหล่อ”
ผมตื่นขึ้นจากภาพภวังค์ เพราะคิดว่าใครเรียก :-D
ชายหนุ่มและหญิงสาวเบื้องหน้ายังคุยกันด้วยอวัจนภาษาอย่างอบอุ่น
ผมใช้ภาษามือไม่เป็น
แต่เชื่อว่า มือผมก็บอกรักได้
ผมลุกขึ้นเตรียมลงในสถานีถัดไป
ตั้งใจว่าจะกลับไปค้นซีดีเพลงเก่าของนันทิดา
ส่งไป “ขอมือเธอหน่อย” ....