หลวงพระบาง ตาลาลา...

เอกเขนก :: วันพุธที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

Lao in Love The Series #3: หลวงพระบาง ตาลาลา...

เมืองหลวงพระบางนี้ ทุกชีวิตดำเนินไปอย่างแช่มช้า
ผู้คนใช้ชีวิตแบบมีรายละเอียด ไม่รีบเร่ง ไม่เร่าร้อน
เสมือนเข็มนาฬิกาที่นี่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วน้อยกว่าโลกภายนอก...

ผมถอดนาฬิกาเก็บไว้ในกระเป๋ากล้อง แทบจะไม่ได้หยิบออกมาดู
ยกเว้นเพียงช่วงที่นัดหมายกับไกด์ท้องถิ่นเพื่อไปให้ทันรอบเรือตอนเช้า
วันนี้ผมมีนัดไปเที่ยวนอกตัวเมืองหลวงพระบาง
ในคณะเดินทางที่มีประมาณ 10 ชีวิต นับเป็นกรุ๊ปทัวร์นานาชาติขนานแท้
เพราะมีทั้งกลุ่มคนแบกเป้จากยุโรป หนุ่มสาวอเมริกัน และหนึ่งหนุ่มไทยหัวดำ ๆ ไปร่วมแจม

เวลาผมมีเพื่อนชาวต่างชาติมาเที่ยวกรุงเทพฯ
ผมจะมีโปรแกรมหลายรายการให้เพื่อนเลือกตามความชอบส่วนตัว
ไปไหว้พระแก้ว ตะลุยถนนข้าวสาร ไปช้อปปิ้งที่สยาม ไปนวดตัว ไปทะเล หรือตะลอนสวนจตุจักร ฯลฯ
แต่มาหลวงพระบาง ทุกบริษัททัวร์มีแพ็คเกจเดียวกันด้วยความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวอย่างเห็นได้ชัด
นั่นคือ เช้าลงเรือ มุ่งหน้าสู่ถ้ำติ่ง ระหว่างทางแวะจอดที่หมู่บ้านชาวพื้นเมืองสองสามแห่ง
เป็นหมู่บ้านทอผ้า ทำกระดาษสา หรือต้มเหล้าพื้นเมือง แล้วแต่ความเหมาะสม
เที่ยงกลับมาตัวเมืองหลวงพระบาง ปล่อยให้ทานข้าวกลางวัน
นัดหมายมาขึ้นรถตู้ตอนบ่ายเพื่อไปชมน้ำตกตาดกวางสี เย็น ๆ กลับถึงตัวเมือง

ผมออกเดินทางตามโปรแกรมรวมใจรักสามัคคีที่ว่า เนื่องด้วยไม่มีทางไปได้ด้วยตัวคนเดียว
เริ่มต้นด้วยการล่องเรือตามแม่น้ำโขง เส้นเลือดสายสำคัญของชาวลาว
ระหว่างทางจะเห็นวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่ยังผูกพันใกล้ชิดกับแม่น้ำ
ใช้เวลาประมาณชั่วโมงเศษ ก็มาถึงถ้ำติ่ง
เป็นหน้าผาสูงชัน มีบันไดเล็ก ๆ ให้เดินขึ้นไปจากท่าเทียบเรือ
ถ้ำติ่งนี้มีถ้ำให้เยี่ยมชมอยู่ 2 ส่วน คือถ้ำด้านล่าง เรียกว่า ถ้ำลุม และถ้ำด้านบนคือ ถ้ำเทิง
ภายในถ้ำบรรยากาศเย็นชื้น อวลไปด้วยกลิ่นควันธูป
มองไปรอบ ๆ จะเห็นพระพุทธรูปแกะสลักจากไม้จำนวนสองพันกว่าองค์
วางรายล้อมอยู่เกือบทุกพื้นที่ของถ้ำ
พระพุทธรูปเหล่านี้ ชาวลาวจะนำมาสักการะไว้ที่ถ้ำด้วยเชื่อว่าเป็นการสะเดาะเคราะห์
และทำให้มีโชคดีครับ

จริง ๆ แล้ว ชื่อถ้ำติ่งนี้ หมายถึง ถ้ำที่มีหินงอกหินย้อย
มันเป็นติ่งยื่นออกมาจากเพดานถ้ำ ชาวลาวเลยเรียกกันแบบนี้
ภาษาลาวนี้เป็นภาษาที่น่ารักนะครับ
หากจะบอกว่าภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาที่ไพเราะ เพราะมีสำเนียงเหมือนกับการร้องเพลง
ผมก็จะให้รางวัลภาษาจริงใจและน่ารักน่าหยิก กับภาษาลาวนี่ล่ะครับ

เราคงเคยได้ยินชื่อเรียกสัญญาณไฟจราจรของลาวกันมาบ้างแล้ว
ไฟเขียวนี่เขาเรียก ไฟเสรี ครับ... แหม ชัดเจน ได้ยินแล้วน่าวิ่งไปหานะครับ
พอไฟเหลือง ก็เรียก ไฟเกียม คำว่า เกียม หมายถึงเตรียม... แต่ไม่รู้ว่าเตรียมหยุด หรือเตรียมเร่ง
ส่วนไฟแดงนี่สิครับ .. ไฟอำนาจ ไม่ใหญ่จริง รถไม่หยุดนะเนี่ย :-)

วันแรกที่ผมไปถึง ตอนกลางวันผมก็เข้าร้าน หาที่นั่ง แล้วสั่งอาหาร
ขอเฝอ ซิ่นหมู บ่ใส่แป้งนัว ชามนึงนะเจ้า .... น้ำบักนาวเย็นด้วย
(ขอก๋วยเตี๋ยวเนื้อหมู ไม่ใส่ผงชูรส ชามนึงนะครับ น้ำมะนาวด้วย)
ภาษาลาวนี่ผมพอฟังรู้เรื่อง พูดได้นิดหน่อย เพราะที่บ้านผมเป็นคนอุบลฯ ครับ
ภาษาอิสานกับภาษาลาวใกล้กันมาก เลือดอิสานได้ทำงานก็ตอนไปเที่ยวนี่แหล่ะ
ตัดภาพกลับมาที่ร้านต่อ สักพัก บริกรก็ยกเฝอกับน้ำบักนาวมาให้ แต่ไม่ยักมีหลอด
ผมเลยหันไปขอ... เด็กที่ยกชามก๋วยเตี๋ยวมาให้มือไม่ว่าง
เพราะต้องไปเสริฟโต๊ะอื่นต่อ เลยหันไปสั่งกับคนที่หลังร้าน
เอา ท่อดูด ให้เพิ่นอันนึงเด้อ! (เอาหลอดให้เค้าอันนึงนะ)
โอ้โห... ชัดเลยไหมครับ เอามาต้องดูดนะครับ ห้ามเป่าเล่นเด็ดขาด :-)

มาเจอคำโดนใจสุด ๆ ก็ตอนกลับจากถ้ำติ่งมาถึงท่าน้ำหลวงพระบาง
ไกด์ก็แจก ผ้าเย็น ให้ลูกทัวร์ทุกคนไปเช็ดหน้า เริ่มจากกลุ่มฝรั่งด้านหัวเรือ
เฮ้ ยู... โคลด์ ทิชชู่ ... โคลด์ ทิชชู่ ฟอร์ ฟรี
พอไกด์เดินมาถึงตรงผมนั่ง แกก็เปลี่ยนมาส่งภาษาลาวเพราะรู้แล้วว่าผมพอฟังได้
เอ้าอ้าย... เอา ผ้าอนามัย ไปซับหน้า !!!

เค้าถือว่าผ้าเย็นทำจากโรงงาน มีการฆ่าเชื้อ และใส่แอลกอฮอล์ ... ต้องสะอาดและมีอนามัยแน่นอน
แต่ไม่แน่ใจว่ามีแบบขอบตั้งหรือเปล่านะครับ :-)

=====================================

ว่าจะเล่าเรื่องการเที่ยวนอกตัวเมือง ดันพาอ้อมไปคุยเรื่องภาษาพาเพลินเสียนี่
มาเยี่ยมชมน้ำตกตาดกวางสีกันหน่อยนะครับ

ช่วงบ่าย คณะเดินทางก็นั่งรถตู้เก่า ๆ ขับออกนอกตัวเมืองประมาณชั่วโมงนิด ๆ
มาเยี่ยมเยือนน้ำตกชื่อดังของหลวงพระบาง
น้ำตกตาดกวางสี เป็นน้ำตกที่ได้รับความนิยมจากชาวลาวมาก
ผู้คนเดินทางจากทุกสารทิศมาเยี่ยมชม
บอกไว้ก่อนว่า เวลาเดินทาง ต้องทำ หัวใจ ให้เป็นกลาง
อย่าเอามาตรฐานของตนมาตัดสินคนอื่น... ไม่มีใครถูก ใครผิด หรือใครดีกว่า
เพียงแค่เรา แตกต่างกัน เท่านั้น
ที่บอกอย่างนี้ เพราะน้ำตกแห่งนี้ ไม่ได้ใหญ่ ไหลซู่ เหมือนน้ำตกเอราวัณบ้านเรา
(ส่วนนึงอาจเป็นเพราะช่วงหน้าแล้ง)
หลายคนมาเห็นอาจถอนหายใจ แล้วบอกว่า แค่นี้เองเหรอ...
นั่นทำให้การเดินทางเสียความหมายไปกว่าครึ่งนะครับ

ถึงจะไม่ใหญ่ตระการตา แต่น้ำตกแห่งนี้ก็ทำให้ทุกคนที่มาเยือน ชุ่มฉ่ำ และเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เด็ก ๆ หัวเราะกันเริงร่า ดำผุดดำว่ายในแอ่งน้ำตก ผู้ใหญ่จับกลุ่มกันปูเสื่อทานอาหาร
ตำจอกเบียร์ลาวกันสนุกสนาน
ฝรั่งหลายคน ก็ปีนป่ายน้ำตกที่มีอยู่หลายชั้นเพื่อขึ้นไปดูตาน้ำด้านบนสุด

เรามีเวลาอยู่ที่น้ำตกตลอดบ่าย จนค่ำ ๆ รถตู้ก็พาเรากลับมาส่งที่ตัวเมือง
ผมเตร็ดเตร่ดูของพื้นเมืองที่ปูขายบนถนนศรีสว่างวงศ์ซึ่งเป็นทางกลับที่พัก
เมื่อไปถึง เลอ ตัม ตัม ก็พบว่าน้ำประปาไม่ไหล ... ซวยจริง ๆ
ยังโชคดี ที่ผมตุนน้ำขวดไว้เยอะพอที่จะใช้ล้างหน้าล้างตาและแปรงฟันได้

ไม่งั้น... ต้องใช้ ผ้าอนามัยลาว ทำความสะอาดตัวก่อนนอนเสียแล้ว :-)

เวลา ๑๙.๒๖ น.