ฤดูฝัน : Dreaming Season

เอกเขนก :: วันศุกร์ที่ ๑๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

โดยส่วนตัว ผมเทคะแนนให้ฤดูหนาวมากที่สุด
อาจเป็นเพราะหน้าหนาวมีเวลาเยี่ยมเยือนเราน้อยมาก เมื่อเทียบกับอีกสองฤดู
สิ่งใดมีน้อย หายาก ย่อมมีค่าและเป็นที่ต้องการเสมอ ไม่เว้นแม้แต่อณูไอหนาว
หน้าหนาวเป็นอุปกรณ์ธรรมชาติที่ใช้วัดกำลังใจคนขี้เหงา
ระยะทางระหว่างคนรัก มักไกลกว่าปกติเวลาลมหนาวมาทักทาย
อย่างไรเสีย การเพิ่มความอบอุ่นในฤดูนี้ก็ทำได้ไม่ยาก
ขอกาแฟกรุ่นสักแก้ว ซอกไหล่อารมณ์ดีไว้ให้พักพิง
หรือเอาหัวใจเบียดกัน...แก้หนาว

ฤดูร้อน สำหรับผมแล้วสาหัส
ด้วยความที่เป็นคนขี้ร้อน เหงื่อออกง่าย แถมยังเป็นผดเต็มตัว
อาบน้ำเสร็จ เช็ดหัวไม่ทันแห้ง ก็เหงื่อท่วมซะแล้ว
ยังดีที่มีโอกาสลดดีกรีความร้อนด้วยวิธีที่ชมชอบ
อย่างการกินไอศครีมถ้วยโต ๆ
หรือไปอ่านหนังสือ เอาหัวแม่โป้งจุ่มทะเลให้หายร้อน

ช่วงฤดูที่ได้รับความนิยมน้อยที่สุดส่วนตัว ก็คือฤดูฝน
สภาพที่เปียกแฉะไปทุกหนแห่ง เสื้อผ้าซักแล้วไม่แห้ง
อาการภูมิแพ้ที่ดื้อดึงไม่ยอมแพ้อย่างชื่อ
ล้วนแล้วทำให้ผมซึมเซื่อง หูตก หางไม่กระดิกเสียทุกที

แต่เมื่อนึกดูแล้ว
ยังไงก็หนีฤดูเปียกปอนนี้ไปไม่ได้
เลยตั้งใจหามุมมองใหม่
แล้วผมก็พบว่า หลาย ๆ ครั้ง ผมเองก็แอบอมยิ้มยามสายฝนโปรยปราย
เวลาที่หลับสบายดีสุด คือตอนนอนฟังเสียงฝนเปาะแปะกระทบกันสาดนอกห้อง
เวลารถติด มองดูเม็ดฝนมาทิ้งตัวบนกระจกหน้ารถแล้วไหลเป็นทาง ...
มักทำให้เรานึกถึงคนพิเศษในใจ
ความเป็นห่วงเป็นใย ได้รับการส่งต่อถึงกันมากที่สุดก็ในช่วงหน้าฝนนี้เอง
สายฝนเชื่อมท้องฟ้ากับพื้นดินให้ใกล้กันมากขึ้น
คนที่กำลังจีบกัน การได้ยืนใต้ร่มคันเล็ก ๆ เบียดกับคนที่ ใช่
ก็เป็นช่วงนาทีที่ฝันหวานไม่น้อย

ฤดูฝน จึงเป็น ฤดูฝัน สำหรับใครหลายคน

.....................................................................................................

หลายปีก่อน
ฝนปรอยช่วงเลิกเรียน นักศึกษาหลายคนลังเลว่าจะวิ่งไปป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยเพื่อขึ้นรถเลย
ในช่วงที่ฝนยังไม่เทหนัก
หรือจะรอฝนหยุดอยู่ที่ใต้ถุนตึกเพื่อเดินสบาย ๆ แลกกับการกลับบ้านช้าอีกหน่อย
ผมยืนเบียดกลุ่มคนอยู่ที่หน้าตึก
หนึ่งในนั้นคือคนที่ใช่
เธอเอ่ยเบา ๆ กับเพื่อนว่าเสียดายที่ไม่ได้เตรียมร่มมา
อยากหันไปเอ่ยกับเธอจังว่า...

ไม่มีร่มให้กาง มีแต่ใจบาง ๆ ช่วยเอาไปกางได้ไหมครับ

ฮัดเช้ย...ย....

เวลา ๒๐.๑๐ น.