เมื่อสายฝนบอกรัก
ฝนเปลี่ยนฤดูเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นสัญญาณหนึ่งที่บ่งบอกว่าดินฟ้าอากาศปัจจุบันเปลี่ยนไป ฤดูกาลไม่มีความแน่นอนเหมือนในอดีต เพราะเพียงเลยเดือนเมษายนที่ร้อนที่สุดมาไม่เท่าไหร่ ฝนก็เทอย่างไม่ลืมหูลืมตาติดต่อกันหลายวัน ... หรือเป็นเพราะคนเมืองกรุงบ่นกันนักหนาว่าร้อนแทบละลาย
ม่านฝนหม่นเทาคลุมทั่วท้องฟ้า แทนที่แสงแดดที่แผดเผา อากาศที่ครึ้มเย็น ๆ ร้อน ๆ ทำเอาโรคเก่าประจำตัวผมแสดงอาการ ... ภูมิแพ้ ที่ห่างหายไปพักใหญ่กลับมาทักทายกันแบบปัจจุบันทันด่วน เริ่มจากอาการตาเชื่อม (ที่ไม่ได้เกิดจากการเห็นน้องโฟกัสเต้นรำในชุดกระต่ายสีชมพู) น้ำมูกเริ่มไหล ตามติดด้วยการจามมาราธอนเป็นสิบ ๆ หนทั้งวัน ... จามจนเหนื่อย และหิว!!!
ปกติแล้ว อากาศที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่เรื่อย ๆ ของกรุงเทพฯ ไม่ได้ทำให้ผม แพ้ ได้ขนาดนี้ แต่ช่วงที่ผ่านมา โหมงานหนักจนพักผ่อนน้อย การออกกำลังกายก็ห่างหาย พอความชื้นจากฝนมาสัมผัสเยื่อบุจมูกที่ปรับตัวตามไม่ทัน อาการจามก็บังเกิด ประหนึ่งคนทั้งเมืองบ่นถึง...
สายฝนที่ทำให้เปียกปอนและฉ่ำแฉะ ทำให้เรารู้สึกลำบากในการเดินทาง ภาพของรถที่ติดหนักกว่าเดิม น้ำท่วม ผู้คนเดินถนนหิ้วรองเท้าลุยน้ำ หรือรถจอดเสียข้างทาง กลายเป็นภาพเจนตาเมื่อฝนมาเยือน ... หากมองในอีกมุมหนึ่ง ฝนที่เย็นฉ่ำเป็นเสมือน ข้อความ จากท้องฟ้า ส่ง MMS ลงมาบอกคนเมืองเบื้องล่างว่า เราอาจรีบเร่งกันเกินไปแล้ว ลองขยับชีวิตแบบช้า ๆ ใช้เวลากับคนรอบข้างเสียบ้างเถิด
ย่ำค่ำ... ผมนั่งอยู่หลังพวงมาลัย รถติดยาวอยู่ที่เก่ามาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว จมูกพยายามขยับเพื่อสู้กับแรงโน้มถ่วงของโลกที่ดึงดูดน้ำมูกให้หยดไหล เสียงจามเป็นระยะ ๆ แข่งกับเสียงฝนปะทะกระจกด้านนอก ... เด็กขายพวงมาลัยยืนกอดอกแก้หนาวอยู่เป็นกลุ่ม ถัดไปเป็นผู้ขับขี่มอเตอร์ไซด์ที่อาศัยสะพานลอยหลบลมฝน ผู้คนที่ป้ายรถเมล์ยืนบนเก้าอี้ หนีน้ำที่ค่อย ๆ เพิ่มระดับตามปริมาณของฝนที่เทลงมา
ฝนตก... ทำให้เราหยุดนิ่งกว่าที่เคย มีโอกาสสังเกตภาพรอบข้างมากขึ้น เปิดโอกาสให้เราใกล้ชิดกับ มนุษย์ อีกคนมากขึ้น อยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน หรือยืนหลบใต้สะพานเดียวกัน ... และสายฝนยังย้ำเตือนให้เราใส่ใจดูแลตัวเองมากขึ้น เพราะหยดฝนและความชื้นเพียงน้อยนิด กลับทำให้เราป่วยได้ขนาดนี้ เราคงให้เวลากับอย่างอื่นมากเกินไป จนไม่ได้เหลือให้กับตัวเองบ้าง
ฟ้าครึ้มอีกแล้ว ... ฝนเริ่มตั้งเค้า
สายฝนคงตั้งใจมาบอกรัก