มกราคม ๒๕๕๒

ไปตั้งหลัก...ที่เขาหลัก วันอังคารที่ ๒๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลาถามกันว่า จะไปกินไหนดี… ก็จะมีคนบอกว่า ‘ไปตั้งหลักกันไหม?’

ตุลาคม ๒๕๕๑

เพียงเมื่อยามเจ้ายิ้ม...พิมพ์ใจ วันจันทร์ที่ ๒๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ โลกยังคงว้าวุ่น และกระตุ้นต่อมน้ำตา มากกว่าเสียงหัวเราะ ยิ้มสยาม วันพฤหัสบดีที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ ฝากรอยยิ้มไว้ ให้คนรอบข้าง ด้วยความปรารณาดีจากใจจริง

กรกฎาคม ๒๕๕๑

โลกเดินไว...หัวใจเดินช้า วันพฤหัสบดีที่ ๒๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ วินาทีที่เรา “จาม” หัวใจจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ แสง...สนุก วันจันทร์ที่ ๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ แต่ไม่ว่า เทคโนโลยีจะก้าวล้ำไปเพียงใด พื้นฐานของการรับภาพก็ยังคงอาศัย "แสง" เป็นตัวกลาง

มีนาคม ๒๕๕๑

ณ โมงยามแห่งความรัก วันพฤหัสบดีที่ ๑๓ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ ช่วงนี้อากาศแปรปรวน… ท้องฟ้ายังงง ๆ กับฤดูกาลของตน

มกราคม ๒๕๕๑

น้องสาวสายตายาวจากญี่ปุ่น กับคุณปู่วัยสะรุ่นจากรัสเซีย วันอังคารที่ ๒๙ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เพื่อนฝูงคนรู้จักหลายคนที่มีโอกาสเจอะเจอ ต่างก็ถามไถ่กันว่า ไปแกะกล่อง “กล้องใหม่” มาหรือยัง? เวลาแห่งการข้ามผ่าน วันอังคารที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑ ในทุก ๆ วันของชีวิต เราได้ "ก้าวข้าม" สิ่งต่าง ๆ อยู่เสมอ

พฤศจิกายน ๒๕๕๐

หาย วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๐ คนจีนเค้ากล่าวกันไว้... ของเก่าไม่ไป ของใหม่ไม่มา

กันยายน ๒๕๕๐

ย่ำกลิ่นฝนจาง...ที่ย่างกุ้ง วันเสาร์ที่ ๒๙ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๐ ผมเอง ก็รู้จักพม่าเพียงผิวเผิน และมีโอกาสเข้าไปเยือนพม่าเพียงพบผ่าน แต่ก็ได้เห็นประเทศแห่งนี้ในอีกมุมหนึ่ง

สิงหาคม ๒๕๕๐

เมียงมอง...เมียนมาร์ วันจันทร์ที่ ๒๐ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ มีหลายเรื่องราว และมุมมองที่น่าสนใจมาก เรียกว่าตกหลุมรักเมืองย่างกุ้งเข้าแล้ว

กรกฎาคม ๒๕๕๐

เข็มนาฬิกาที่เดินถอยหลัง วันศุกร์ที่ ๒๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ ในชีวิตเรา ก็ได้ลองใช้เวลาที่เดินถอยหลังอยู่หลายครั้ง เพียงแต่เราอาจจะมองข้ามโมงยามนั้นไป

มิถุนายน ๒๕๕๐

ระยะของสายตา องศาของความรู้สึก (ภาค2) วันพฤหัสบดีที่ ๗ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๐ ภาพที่ได้ เมื่อมองผ่านเลนส์ 50mm. จึงแคบลง หรือใกล้กว่าระยะสายตาเล็กน้อย ให้คิดว่า เป็นภาพจากมุมมองของคนสายตาสั้นก็แล้วกัน

เมษายน ๒๕๕๐

สงครามน้ำ(ใจ) วันพุธที่ ๒๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๐ การเล่นสงกรานต์ที่เอาแต่สาดคนอื่น แต่ตัวเองไม่เปียกนั้น ... มันไม่สนุกเลย

มีนาคม ๒๕๕๐

ระยะของสายตา องศาของความรู้สึก วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ เมื่อวัยผ่าน วันเปลี่ยน นาน ๆ ครั้งจึงจะได้มีโอกาสกลับมาเจอเพื่อนเก่าสักครั้ง

มกราคม ๒๕๕๐

ปีใหม่ 2550 วันอังคารที่ ๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐ เลือกบางส่วน... มาเป็นของขวัญ เริ่มต้นวันสำหรับปีใหม่

ธันวาคม ๒๕๔๙

เจ้าหญิงแห่งฟากฟ้า วันศุกร์ที่ ๑๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ลูกสาวคนแรกของเพื่อนสนิทผม หลานสาวคนแรก... :-) ความรักสีเหลือง วันอังคารที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ แต่หัวใจเราทุกคน ก็คง "สีเหลือง" เพราะอบอวลด้วยความรักสีเหลือง... เหมือนกัน

พฤศจิกายน ๒๕๔๙

ความขัดแย้งแห่งยุคสมัยของเรา วันพฤหัสบดีที่ ๑๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๙ พูดกันมากแต่รักกันน้อย เกลียดชังกันมากขึ้น (เรื่องปันกันอ่าน)

ตุลาคม ๒๕๔๙

ข้างหลังภาพ วันพุธที่ ๒๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ความที่ชอบถ่ายรูป ก็ทำให้ผมเรียนรู้ที่จะเดินให้ช้าลง รู้จักหยุด รู้จักถอยหลังบ้าง วันใหม่ วันศุกร์ที่ ๑๓ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ยิ่งในวันสำคัญทางพุทธศาสนาเช่นวันนี้ ชาวหลวงพระบางจะตื่นแต่เช้ามืดกว่าปกติ เตรียมอาหาร นึ่งข้าว ทำขนม

กันยายน ๒๕๔๙

ผู้ชายท้ายครัว วันเสาร์ที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๙ เหมือนกับข้าวในครัว ... อร่อยแค่ไหน ทานคนเดียว ก็ไม่อร่อยเท่ามีคนทานด้วย มันได้ช่วยกันชิม ช่วยกันติชม

สิงหาคม ๒๕๔๙

เข็มทิศ วันอังคารที่ ๑๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ทุก ๆ ก้าวที่เท้าย่ำ ... ผมมีแม่เป็นส่วนหนึ่งด้วยเสมอ

กรกฎาคม ๒๕๔๙

ชีวิต...ไม่ติดกรอบ วันศุกร์ที่ ๒๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ก่อนที่เราจะทำอะไร “นอกกรอบ” ได้ เราก็ควรรู้ว่ากรอบอยู่ตรงไหน ... และการอยู่ในกรอบเป็นอย่างไร

พฤษภาคม ๒๕๔๙

ต่าง ไม่ แตก วันอาทิตย์ที่ ๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ความแตกต่าง อาจหมายถึงความไม่เหมือน ซึ่งหลาย ๆ ครั้งก็ทำให้เราสมบูรณ์มากขึ้น เพราะเราไม่เหมือนกัน เราจึงจำเป็นต้องมีกันและกัน

มีนาคม ๒๕๔๙

รอยยิ้ม...ริมโขง วันจันทร์ที่ ๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ ฉากเบื้องหน้าคือประเทศไทย แม่น้ำโขงไหลเอื่อยคั่นกลาง ระหว่างตัวผมและแผ่นดินแม่

ธันวาคม ๒๕๔๘

เงียบ...แต่ไม่เหงา วันเสาร์ที่ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ แต่จะขออวยพรให้มีความสุขตามสมควร และมีกำลังใจที่เข้มแข็ง หอม...กลิ่นความฝัน วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ วางสโลแกนประจำร้านไว้ “ซุปอุ่นอุ่น กรุ่นกลิ่นชา อารมณ์กาแฟ”

ตุลาคม ๒๕๔๘

ความสุขละลายในใจ (ไม่ละลายในมือ) วันจันทร์ที่ ๒๔ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ ไอศครีมเป็นความสุขที่ไม่เพียงทำให้เย็นกาย แต่ยังสอนให้ต้องเย็นใจ...

กันยายน ๒๕๔๘

ชุ่ม..หวาน..ฉ่ำ วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๘ ผลไม้สองอย่างเลยถูกวางให้คู่กัน กินทุเรียน แล้วกินมังคุดดับร้อน เหมือน “หยิน” กับ “หยาง”

กรกฎาคม ๒๕๔๘

พาสองสาว(น้อย) ไปลอยทะเล วันพุธที่ ๒๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ ผมเลยต้องเตรียมการสารพัด จัดการล่วงหน้า อยากให้การเดินทางราบรื่น...สองสาวประทับใจ คำตอบ วันอังคารที่ ๑๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ คืนวันเคลื่อนคล้อยตามกาล

มิถุนายน ๒๕๔๘

ไปดู...ดูไบ (ตอนสอง) วันพุธที่ ๒๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๘ ไอ้เรื่องห้องน้ำนี่ก็มีมาให้เล่า... ที่ศูนย์ Airport Expo ผมก็เดินพักไปเข้าห้องน้ำ

พฤษภาคม ๒๕๔๘

ไปดู...ดูไบ Dubai@First Sight วันศุกร์ที่ ๒๐ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ Pretty ในบูธก็ละหม้ายนักแสดงทาง Asian Series ที่เห็นในจอโทรทัศน์ อิ..อิ

เมษายน ๒๕๔๘

Manly Blurry (not Girly Berry) วันอาทิตย์ที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๘ การถอดแว่นใช้ชีวิตของผมวันนี้ บอกกล่าวเรื่องราวเล็ก ๆ ให้ผมได้ลองทบทวน

มีนาคม ๒๕๔๘

ดวงตาเดินทาง วันอังคารที่ ๒๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ ตาขวาเริ่มอาการดีขึ้นบ้าง... หน้าต่างครึ่งบาน วันศุกร์ที่ ๑๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ ทุกวันนี้เลยไปไหนมาไหน มีอวัยวะชิ้นที่สามสิบสาม เกี่ยวบนดั้ง รั้งบนหูไปด้วย เหล็ก ไม้ ทราย น้ำ วันพุธที่ ๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ วัสดุหลากหลายกำลังหลอมตัวก่อสร้างเป็นโครงเข้มแข็ง ชีวิตผม ก็อยู่ในช่วงก่อร่างสร้างตัว

กุมภาพันธ์ ๒๕๔๘

หอบหัวใจมาใส่ปก วันจันทร์ที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๘ เพราะการเลือกหนังสือให้เหมาะกับผู้รับนั้น ว่ายากแล้ว การใส่ความรักลงในหน้ากระดาษ ยากยิ่งกว่า

มกราคม ๒๕๔๘

ชิงช้า วันจันทร์ที่ ๓๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ วันนี้ ผมเลยอยากลองใช้ชีวิตให้เนิบ..เนิบ ในบางจังหวะ เลือก วันจันทร์ที่ ๒๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ หลัง ๆ เวลาผมจะซื้อของชิ้นใหญ่ ผมใช้วิธีให้เพื่อนหรือคนใกล้ตัว ออกสตางค์จ่ายให้ก่อน ผมรับของมาใช้ แล้วจ่ายคืนทีหลัง... นัยว่าแก้เคล็ด :-) เริ่มต้น วันศุกร์ที่ ๑๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ โบราณว่าไว้... "เริ่มต้นดี มีชัยไปกว่าครึ่ง" ปีใหม่..ใจเดิม วันเสาร์ที่ ๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ ปีนี้...คืนส่งท้ายปีเก่า ผมไป count down กับแม่ชีที่วัด เศร้า วันเสาร์ที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ เศร้า...

ธันวาคม ๒๕๔๗

สวน วันพุธที่ ๒๒ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ สวน ก็เหมือนหัวใจ ไม่สำคัญว่าปลูกมานานเท่าไหร่ ความสงบสวยงาม อยู่ที่ความใส่ใจดูแลรักษา

พฤศจิกายน ๒๕๔๗

ปลายฝนต้นเหงา วันอังคารที่ ๓๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗ รอยต่อของฤดูกาล เสมือนการเปลี่ยนฉากของธรรมชาติ ยางลบ (เรื่องเก็บมาฝาก) วันพุธที่ ๒๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗ สมัยเด็กๆ ครูสอนศิลปะท่านหนึ่งสอนฉันเสมอว่า เวลาเราใช้ดินสอวาดภาพ เราห้ามใช้ยางลบ เป็นสปาย ... ไปสปา (Spy in Spa) วันศุกร์ที่ ๕ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗ ตอนนวดหลัง ให้นอนคว่ำผมยังได้หลับ ได้ผ่อนคลาย... แต่พอพี่แกให้ผมนอนหงายเท่านั้น ... เอ่อ.. มันผ่อนไม่คลายเลยครับ มุกดาหารถึงบางกอก กับงานออกพรรษา วันจันทร์ที่ ๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗ วิถีชีวิตเปลี่ยนไปเยอะ ทุกอย่างอยู่ในห้างหมด ท้ายสุด แม้แต่ชีวิตก็คงสำเร็จรูปไปด้วย

ตุลาคม ๒๕๔๗

Butterfly Effect วันพุธที่ ๒๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ชื่อเรื่องนำมาจากทฤษฎีความคิดที่ว่า เพียงผีเสื้อขยับปีก อาจส่งผลถึงความปั่นป่วนจนเป็นพายุลูกโต ความทรงจำหลังม่านเวที วันอาทิตย์ที่ ๑๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ เข็มนาฬิกาชี้เวลาเลยสี่ทุ่มมาเล็กน้อย ผมกำลังเดินออกจากโรงละครกรุงเทพ นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้มานั่งดูละครเวทีที่นี่ โลกใบใหญ่...หัวใจใบเล็ก วันจันทร์ที่ ๔ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ สมาชิกแก็งค์เสียงใสแต่ละสัปดาห์จะเป็นเด็กอายุไม่เกิน 8 ขวบ ดาราที่มาร่วมทายใจก็ต้องลดอายุตัวเอง และลดมุมมองไปอยู่ในช่วงวัยเดียวกัน

กันยายน ๒๕๔๗

ข้อความ วันพุธที่ ๒๙ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗ เอาเป็นว่า อ่านไว้เป็นแรงบันดาลใจ ให้เรามีความคิดสร้างสรรค์ในการส่งข้อความบรรจุความคิดถึงเก๋ ๆ แบบนี้บ้าง ทาง วันเสาร์ที่ ๒๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗ บ่ายวันฝนฉ่ำ นั่งดื่มด่ำกาแฟร้อนในถ้วยขาว นิทานกาล "งอ" วันจันทร์ที่ ๒๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗ เป็นคู่ชายหญิงที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ดูแลปกป้องเมืองแห่งนี้มายาวนาน ชาวเมืองต่างเรียกขานพวกเขาว่า ชายงอ และ หญิงงอ ดำดิน วันพุธที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗ ใครเคยไปแล้ว ก็ดูภาพกันเล่น ๆ ใครยังไม่เคย ถือว่าตีตั๋วด้วยสายตาไปก่อนนะครับ รอยยิ้มดี..ดี กับผัดหมี่โคราช วันเสาร์ที่ ๑๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗ เส้นก๋วยเตี๋ยวโดยทั่วไปจะอ่อนนุ่มเมื่อเจอน้ำร้อน.. แต่เส้นหมี่โคราชกลับอ่อนตัวเมื่อเจอน้ำเย็น คือต้องแช่น้ำเย็นก่อนลงผัด คิดถึง วันพฤหัสบดีที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๗ คิดถึง....

สิงหาคม ๒๕๔๗

เอารักมาต้อน วันจันทร์ที่ ๓๐ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ เล็งเห็นว่าความเฮฮาของภาษาน่ารักน่าหยิกของคนลาวยังมีอีกไม่น้อย เลยตั้งใจรวมรวมมาฝากกันอีกรอบครับ เว้นวรรคไว้...ให้คิดถึง วันอังคารที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ความคิดถึง เกิดขึ้น ต่อเมื่อเจ้าของใจสองดวงอยู่ห่างกันเป็นระยะทางช่วงหนึ่ง ซึ่งระยะที่ว่า ใกล้ไกลแค่ไหนวัดด้วยหน่วยเมตริกไม่ได้ ต้องวัดด้วยระยะใจเป็นเกณฑ์ มือซ้ายบอกลา มือขวาบอกรัก วันอาทิตย์ที่ ๑๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ภาพตรงหน้า ทำให้ผมนึกถึงความทรงจำอีกภาพค่อย ๆ ซ้อนทับขึ้นในความคิด สมัยยังเป็นนักเรียน ผมนั่งรถเมล์สาย 14 ศรีย่าน-สวนลุมฯ กลับบ้าน หลวงพระบาง ตาลาลา... วันพุธที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ เมืองหลวงพระบางนี้ ทุกชีวิตดำเนินไปอย่างแช่มช้า ผู้คนใช้ชีวิตแบบมีรายละเอียด ไม่รีบเร่ง ไม่เร่าร้อน สะบายดี...หลวงพระบาง วันจันทร์ที่ ๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ แต่การเยือนหลวงพระบาง ไม่ได้เน้นที่ปริมาณ หากต้องการความอิ่มใจ แต่ละจุดใช้เวลาอยู่ด้วยให้เหมาะสม เพื่อสัมผัสความสงบ งาม ตามแบบชาวล้านช้างในอดีตกาล

กรกฎาคม ๒๕๔๗

เป็นเรื่องเป็นลาว วันพฤหัสบดีที่ ๒๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ เรามักจะได้ยินคำเรียกการกระทำใด ๆ ที่เชย ไม่ทันสมัยว่า ลาว ใครก็ตามที่เคยถูกเพื่อนล้อแบบนั้น ควรภูมิใจนะครับ เส้นรักน้ำใส วันเสาร์ที่ ๒๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ แต่ชีวิต ไม่ควรยึดติด เพราะต่อมความคิดสร้างสรรค์จะไม่ทำงาน ควรปล่อยให้กระเพาะได้ลอง “เส้น” ใหม่ ๆ ฤดูฝัน : Dreaming Season วันศุกร์ที่ ๑๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ แล้วผมก็พบว่า หลาย ๆ ครั้ง ผมเองก็แอบอมยิ้มยามสายฝนโปรยปราย เวลาที่หลับสบายดีสุด คือตอนนอนฟังเสียงฝนเปาะแปะกระทบกันสาดนอกห้อง เวลารถติด มองดูเม็ดฝนมาทิ้งตัวบนกระจกหน้ารถแล้วไหลเป็นทาง มักทำให้เรานึกถึงคนพิเศษในใจ ความเป็นห่วงเป็นใย ได้รับการส่งต่อถึงกันมากที่สุดก็ในช่วงหน้าฝนนี้เอง รักยืนยงของตากับยาย (เรื่องเก็บมาฝากครับ) วันจันทร์ที่ ๑๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ คืนที่ฟ้าฉ่ำฝน .. ตายายคู่หนึ่งจูงมือ ค่อยๆ พากันเดินเข้าร้าน McDonalds แลดูแปลกตาท่ามกลางเหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาว สายตาหลายคู่จ้องมองมาอย่างชื่นชมในความรัก ที่ยืนยาวมากว่าครึ่งศตวรรษของสองตายาย ลีลาวดี และ บีไฟว์ (B5) วันศุกร์ที่ ๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ทั้งดอกไม้และอัลบั้มเพลงที่ผมชอบ จึงมี “ความละม้าย” กันอยู่ ที่ “ความละไม” ในตัว

มิถุนายน ๒๕๔๗

เหรียญในกำมือ (เรื่องเก็บมาฝากกัน) วันอังคารที่ ๒๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๗ ถามว่าเหรียญในมือเปลี่ยนไปไหม ค่ามันน้อยลงไหม เปล่าเลย ค่าของมันเท่าเดิม ยังคงเป็นเหรียญๆเดิม ทั้งก่อนและหลังที่เราเห็น แต่ความรู้สึกของเราต่างหากล่ะที่เปลี่ยนไป (เรื่องเก็บมาฝากกัน)

พฤษภาคม ๒๕๔๗

เมื่อสายฝนบอกรัก วันพฤหัสบดีที่ ๑๓ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ฝนตก... ทำให้เราหยุดนิ่งกว่าที่เคย มีโอกาสสังเกตภาพรอบข้างมากขึ้น เปิดโอกาสให้เราใกล้ชิดกับ มนุษย์ อีกคนมากขึ้น

กรกฎาคม ๒๕๔๖

ดื่มชา...ในสวน (เรื่องเก่า เล่าใหม่ครับ) วันอาทิตย์ที่ ๑๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖ ทิ้งความฟุ้งซ่าน เรื่องงานหนักหัว และปัญหาสารพันไว้ภายนอก เพียงเท่านี้ ก็เหมือนเวลาหยุดนิ่ง ... เหลือเพียงความสงบไว้รอบตัว ณ ที่แห่งนี้ ...