“หัวใจ” มีอัตราการเต้นโดยเฉลี่ย 72 ครั้งต่อนาที
หากเรามีชีวิตยาวอยู่ถึง 70 ปี
หัวใจดวงน้อย ๆ ของเรา ต้องทำงานถึงกว่า 2.5 พันล้านครั้ง

หัวใจ จึงนับเป็นอวัยวะสุดแสนมหัศจรรย์ ที่ทำงานตลอดเวลา
ไม่เคยหยุด ไม่เคยพัก แม้ในเวลาที่เราหลับ
ว่ากันว่า…
ในช่วงเวลาที่ยังมีชีวิต
มีเพียงบางจังหวะ ที่ทำให้ “หัวใจ” หยุดเต้น
นั่นคือ วินาทีที่เรา “จาม”
หัวใจจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ

มานึก ๆ ดูแล้วก็ใจหาย
เพราะผู้ชายแพ้อากาศอย่างผม พอฟ้าฝนแปรปรวดนิดหน่อย
อาการก็กำเริบ คัดจมูก น้ำมูกไหล
และจามติดต่อกันไม่หยุด
ยิ่งจามก็ยิ่งมัน จามต่อเนื่องไปได้เรื่อย ๆ
นับเล่น ๆ ช่วงที่อากาศไม่เป็นใจ… หัวใจผมหยุดเต้นไปหลายสิบหน

=================================================

ใคร ๆ ก็ว่า … “โลก” นับวันหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
หลายคนเดินตามไม่ทัน ก็ออกอาการเหนื่อยล้า ท้อถอย
บางคราวเลยต้องหามุมสงบที่โลกหมุนช้า
เพื่อให้ชีวิตได้ปรับจังหวะที่เหมาะสม

แต่จะได้อยู่ในพื้นที่เงียบสงบแค่ไหน ก็เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว
ถึงเวลาก็ต้องกลับไปสู่ “โลกความเป็นจริง” ที่เหมือนอะไร ๆ ก็รวดเร็วไปหมดอีกครั้งหนึ่ง

ในความเป็นจริง
โลกหมุนเปลี่ยนมาเช่นนี้นานแล้ว
เราต่างหากที่เพิ่งมาขอใช้เวลาอยู่บนโลกกลม ๆ เป็นเสี้ยวหนึ่งของวัฏจักรทั้งมวล
ความสงบที่ควรเป็น จึงอยู่ที่ “เรา” … ไม่ใช่ที่ “โลก”
ทำหัวใจให้สงบ นิ่ง เย็น
โลกจะหมุนเร็วช้า เราก็ยังเห็นและเป็นไปอย่างนั้น

ปรับจังหวะให้หัวใจเดินช้า โลกรอบตัวก็จะสงบนิ่งตาม

==============================================

มานั่งคิดดูแล้ว
ในชีวิตหนึ่ง หัวใจมีโอกาสหยุดเต้นอยู่หลายครั้ง
นอกจากในวินาทีที่เรา “จาม” แล้ว
ผมว่า … ยามได้พบกับสาวสวยน่ารักอารมณ์เย็น

เจ้าหัวใจตัวดี … ก็หยุดเต้นเป็นบางจังหวะเหมือนกัน :-)

"แสง" เดินทางด้วยความเร็ว 186,291 ไมล์ ต่อวินาที
หรือ 300,000 กิโลเมตร ต่อวินาที

ตาของเรา มองเห็นภาพ
ก็ด้วยการที่แสงเดินทางส่องกระทบกับวัตถุแล้วสะท้อนเข้าตาเรา
มีจอตา และประสาทการรับภาพ ทำงานสอดประสานกันไป

ในขณะที่การถ่ายภาพ
มีเลนส์เป็นตัวรับแสง และผ่านเข้ามายังฉากรับภาพ
หากเป็นกล้องรุ่นคลาสสิค ก็มี "ฟิล์ม" เป็นตัวบันทึกแสงที่ตกกระทบ
เมื่อก้าวเข้าสู่ยุคดิจิตอล CCD ก็เข้ามาทำหน้าที่แทนสารไวแสงที่เคลือบอยู่บนผิวฟิล์ม

แต่ไม่ว่า เทคโนโลยีจะก้าวล้ำไปเพียงใด
พื้นฐานของการรับภาพก็ยังคงอาศัย "แสง" เป็นตัวกลาง
จะว่าไป ก็เปรียบเสมือนแสงเป็นผู้บันทึกเหตุการณ์ในช่วงเวลานั้น ๆ

ในช่วงเวลาที่แสงเดินทางหลายล้านกิโลเมตรผ่านมา
ผมได้อาศัยตัวกลางความเร็วสูงนี้ ช่วยบันทึกความทรงจำหลาย ๆ ภาพเก็บไว้
หนึ่งในนั้น ได้เปิดโอกาสให้ "แสง" ได้เล่น "สนุก" อย่างอิสระ
ผ่านอุปกรณ์เก่าเก็บ และสื่อบันทึกย้อนเวลาอย่างฟิล์มสไลด์
ได้เป็นภาพสีสันแปลกตา และอยากมาแบ่งปัน

ลองมาดูความสนุกของแสงที่ผมลองเก็บมากันหน่อยครับ

ปล. - ภาพทั้งหมด บันทึกความสนุกของแสง ด้วยกล้องคุณปู่กระชากวัย LC-A จากรัสเซีย

ปล. สอง - ขออภัยที่เว้นช่วงห่างหายไปนานนะครับ ติดภารกิจจริง ๆ :-)

ช่วงนี้อากาศแปรปรวน…
ท้องฟ้ายังงง ๆ กับฤดูกาลของตน
ผมเองก็เลยเบลอ ๆ กับชีวิตที่ไม่ค่อยได้เอกเขนกเท่าไรนัก
ต่อมความฝันทำงานบกพร่อง ฮอร์โมนจากหัวใจผลิตน้อยกว่าปกติ
ยังดีที่ช่วงนี้ แม้ลมหนาวในเดือนแห่งความรัก จะเลยผ่านพ้นไปแล้ว
แต่ผมยังได้มีโอกาสไปร่วมแสดงความยินดีกับคนรู้จักใกล้ ๆ ตัว
ที่ตัดสินใจเปลี่ยนจังหวะการเดินของชีวิต
จากบทเพลงโซโล่เดี่ยว มาขับทำนองเป็นลำนำคู่ร่วมเส้นทางกัน

เห็นผู้คนมีความสุข จากการได้รัก
ได้มอบความรัก และสุขใจที่ได้ถูกรัก ...
แค่นี้ ก็เป็นยาบำรุงชั้นดีให้หัวใจได้ทำงานอย่างชุ่มชื่น

===================================

วันพิเศษของเพื่อนสนิท ที่เป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้วอีกหนึ่งคู่ เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย น่ารัก และอบอุ่นที่สุดงานหนึ่งที่เคยไปร่วมมา
ผมเองมีโอกาสได้รับเกียรติให้ไปช่วยเก็บภาพงานหมั้นในช่วงเช้า
ก็จัดเป็นพิธีที่เรียบร้อย ราบรื่น
และเป็นกันเองอย่างที่สุด มีการเลี้ยงพระสำหรับงานแต่ง
และถือโอกาสเป็นการทำบุญขึ้นบ้านใหม่ของคู่บ่าวสาวไปด้วยเลย
เสร็จพิธีทางการ ก็ต้องรอฤกษ์ส่งตัวในช่วงบ่าย ระหว่างการรอคอย
เจ้าบ่าวกับน้องชายก็เล่นกีตาร์ มีคุณพ่อเจ้าสาวและคุณแม่เจ้าบ่าวล้อมวงร่วมร้องเพลง
ทั้งเพลงคลาสสิครุ่นป๋า และเพลงสุดแนวรุ่นลูก
เป็นการรอฤกษ์ส่งตัวที่ครึกครื้นระรื่นหู และน่ารักจริง ๆ

กระทั่งงานพิธีในตอนเย็น ก็ยังไม่ทิ้งแนวทางค่ำคืนแห่งเสียงเพลง
มีเพื่อนสนิท และพี่น้องที่รู้จักกันมาร่วมร้องเพลงอวยพรกันพร้อมหน้า
ผมเองยังลืมตัวนึกว่ามาดูคอนเสิร์ตกลางสวนสวย...
คุณพ่อเจ้าสาวมีเพลงพิเศษที่แต่งเนื้อเอง ร้องต้อนรับคู่บ่าวสาวช่วงที่กำลังเดินขึ้นบนเวที เจ้าบ่าวเองก็แต่งเพลงส่วนตัวมาร้องสด ๆ เป็นของขวัญให้กับคนพิเศษ
แต่ช่วงเวลาที่ผมว่าน่ารักสุด ๆ ก็ตอนที่เจ้าสาวร้องเพลงให้เจ้าบ่าวบ้าง โดยมีน้องชายมาเล่นกีตาร์ให้ เพลงที่เลือกมาร้องนั้นความหมายดี แต่ก็ร้องยากเอาการ
เจ้าสาววิ่งหาคีย์อยู่นานจนเกือบจบเพลง
แต่ ณ เวลานั้น ความรู้สึกดี ๆ ไม่ได้อยู่ที่ความไพเราะของการเอื้อนเอ่ยทำนอง หากอยู่ที่ความตั้งใจและความรู้สึกทั้งหมดที่มี
ถ่ายทอดผ่านไปให้ผู้ชายคนที่จะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิต
เนื้อจะผิด ทำนองจะเพี้ยน ผู้ฟังทุกคนก็หัวเราะ ปรบมือให้ และช่วยร้องคลอ
วินาทีนั้น ผมรู้สึกได้ถึงคำพูดที่ว่า...

“ความรัก ลอยอยู่ในอากาศ”

===================================

ชีวิตวุ่นวาย .. อากาศแปรปรวน
โปรดดูแลอย่าให้หัวใจรวนเร
ความรัก ยังเป็นสิ่งสวยงาม และมีความหมายลึกซึ้ง
เกี่ยวโยงกับผู้คน ไม่จำกัดวัย เพศ หรือชนชั้น

แม้ว่า ทุกวันนี้ คุณค่าและความหมายของความรัก
จะถูกแปรเปลี่ยนด้วยบริบทของการตลาดสมัยใหม่ และภาพลักษณ์ที่ฉาบฉวย
ทำให้ความรัก มักเหลือรูปแบบที่จำกัดไม่กี่ด้าน
แต่ความรักที่แท้ ยังคงแสดงตนด้วยการให้ … ให้กับคนรอบข้างได้มีความสุข

หลายสัปดาห์ก่อนได้ดูรายการโทรทัศน์ พูดถึงมูลนิธิเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ที่สำหรับผมแล้ว .. ที่นี่ เป็นตัวแทนของคำว่า รัก…ที่ออกแบบได้จริง ๆ
มูลนิธิ Wishing Well Foundation ริเริ่มโครงการส่งชีวิตสุขสมหวังก่อนสิ้นลม
ที่มีแนวคิดในการช่วยกันดูแล มอบความรัก ให้ความรู้สึกดี ๆ กับน้อง ๆ ที่ป่วยเป็นโรคมะเร็ง
เด็ก ๆ เหล่านี้ ไม่รู้ว่าตนเองจะมีโอกาสได้สัมผัสกับโลกใบนี้อยู่อีกนานเท่าไหร่
ความเหนื่อยล้าจากการบำบัดรักษา ความเหนื่อยใจจากการที่ไม่มีโอกาสได้เล่นเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่น ๆ
สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ีที่ขาดหาย ถูกเติมเต็มด้วยความเสียสละและตั้งใจจริงของพี่น้องอาสาสมัครของมูลนิธิ
คนเหล่านี้เข้ามาช่วยเป็นเพื่อนเล่น เพื่อนคุย และเป็นพี่เลี้ยงพาน้อง ๆ เหล่านี้เดินทางไปเที่ยวในที่ต่าง ๆ
รวมทั้งจัดกิจกรรมให้เด็กน้อยได้พบเจอดารานักแสดงคนโปรดที่ชื่นชอบเป็นพิเศษ

ร่องรอยการเติมเต็มความฝัน ความรู้สึกดี … น่าจะเป็นมุมมองความรักในอีกแบบ
เป็นความรักที่ไม่ได้เรียกร้อง หรือถามหาคำตอบ
หากแต่เป็นการถามหาคนรอบข้าง ว่ามีความสุขดีอยู่ไหม

ในห้วงเวลาที่หัวใจเหนื่อยล้า หรือแปรปรวนเหมือนอากาศข้างนอก
อย่างน้อย ขอให้ภายในหัวใจได้อบอุ่น สงบนิ่ง และพร้อมแบ่งปัน

อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย หากจะไม่สบายเป็นไข้
ก็ขอให้เป็นไข้หวัดรัก ละกันนะครับ :-)

ปล. รายละเอียดอื่น ๆ ขอมูลนิธิ Wishing Well Foundation ลองหาอ่านดูได้ตามนี้ครับ

http://www.wishingwellthai.org/memory/page3.html http://board.palungjit.com/showthread.php?t=81327

ช่วงที่ผ่านมา เพื่อนฝูงคนรู้จักหลายคนที่มีโอกาสเจอะเจอ ต่างก็ถามไถ่กันว่า
ไปแกะกล่อง “กล้องใหม่” มาหรือยัง?
ได้แต่ยิ้มแล้วตอบว่า รอก่อนครับ กำลังดูตัวอยู่ (อิ..อิ)
แหม.. ก็คนเบี้ยน้อยใช้สอยประหยัด ก็ต้องเก็บหอมรอมริบก่อน
กว่าจะทุบกระปุกไปรับตัวมาก็ต้องใช้เวลาเป็นธรรมดา
(เอ... วันนี้พูดเรื่องกล้อง หรือเรื่องอะไรหว่า)

อย่างที่เคยเกริ่นไว้ตั้งแต่ตอนกล้องหายใหม่ ๆ แล้วครับว่า
มีเล็ง ๆ น้องพอลล่า เอ๊ย! กล้องที่น้องพอลล่าเป็น Presenter อยู่
แต่พอวันจริง กำเงินใส่กระเป๋าจะไปรับตัว
ดันไปเห็นน้องสาวสายตายาว นามว่า Ricoh R7 เข้าเสียก่อน
เคยอ่าน Review ผ่านตามาบ้าง
เห็นว่าที่ญี่ปุ่นนั้น Ricoh มีชื่อชั้นในเรื่องกล้อง และมีแฟนคลับอยู่พอสมควร
แต่ที่บ้านเรายังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักเท่าไหร่

หน้าตาของน้อง R7 นั้นค่อนข้างธรรมดา
ยิ่งเมื่อเทียบกับน้องพอลล่า เอ๊ย! เอาอีกละ
กล้องที่น้องพอลล่าเป็น Presenter ยิ่งเห็นความงามต่างกัน
แต่ R7 ก็มีสเน่ห์แบบเรียบ ๆ และ (น่าจะ) สวยนาน...
เหตุผลหลักที่ตัดสินใจตีจากน้องพอลล่า มาหาน้อง R7 แทนนั้น
ก็เพราะคุณสมบัติภายใน ที่ดูจะอัดแน่นความสามารถมาเต็มกระบุง
เพราะเห็นรูปร่างเล็ก ๆ บอบบางเป็น Compact Camera แบบนี้
แต่ Ricoh ออกแบบจัดวางเลนส์ซูมที่เก็บภาพได้กว้างและไกลถึง 28mm-200mm
อ่านไม่ผิดหรอกครับ น้อง R7 มุมมองกว้างพอตัว และสายตายาวใช้ได้เลยทีเดียว :-)

สรุปแล้วสเป็คก็ตรงกับความต้องการใช้งาน ที่อยากได้กล้องเล็ก ๆ พกพาง่าย
ไว้เก็บภาพเวลาเดินทาง หรือไปดูตลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ
ส่วนคุณภาพของภาพถ่ายที่ได้ ไว้มีโอกาสจะนำมาให้ดูละเอียด ๆ กันอีกที
วันนี้แปะไว้นิดหน่อยพอให้รู้จักฝีมือของน้องสาวสายตายาวใส่กิโมโนคนนี้ครับ

===========================================

ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันนั้น...

ตอนที่หาข้อมูลเรื่องกล้องต่าง ๆ อยู่
ก็บังเอิญได้มาเจอข้อมูลของกล้องแนว Lomography สุด Hip จากรัสเซีย
ซึ่งผมประทับใจกับสเน่ห์ของภาพสีแปลกตาที่ได้จากกล้องแนวนี้มานานแล้ว
แต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักมากเท่าไหร่
ในช่วงที่มือว่างกล้อง และหัวใจอยากลองของ
เลยค้นคว้าหาข้อมูลทำความคุ้นเคยกันหน่อย

คำว่า Lomography เป็นการเรียกขานแนวทางการถ่ายภาพที่อิสระ เปิดกว้าง
ได้มาจากคำว่า LOMO ซื้อเป็นชื่อโรงงานผลิตกล้องของรัสเซียตั้งแต่สมัย ค.ศ.1982
กล้องของรัสเซียที่ผลิตที่นี่ ใช้วัสดุราคาประหยัด ชิ้นเลนส์เป็นพลาสติกแต่มีความไวแสงสูง
ตัวกล้องมีความแข็งแรงทนทาน กล้องรุ่นที่โด่งดังมากที่สุดก็คงเป็น Lomo LC-A
วัตถุประสงค์แรกเริ่มนั้น กล้อง Lomo ถูกสร้างขึ้นเพื่อกระจายให้ชาวคอมมิวนิสต์
ได้บันทึกภาพเหตุการณ์ และวิถีชีวิตของชาวรัสเซียไว้ให้มากที่สุด

ในช่วงปี 1991 กล้อง LC-A กลายเป็นของที่แทบไม่มีค่าในร้านขายของเก่า
โรงงาน LOMO เลิกสายการผลิตไปแล้ว
แต่ LOMO LC-A ก็ได้กลับมาแจ้งเกิดและโด่งดังอีกครั้งเมื่อนักศึกษาชาวเวียนนา 2 คน
ซื้อกล้องเก่า LC-A แล้วนำไปถ่ายเล่นเพื่อความสนุก
เมื่อนำฟิล์มไปล้างออกมา กลับพบว่าภาพถ่ายมีลักษณะสีสันและมุมมองที่แปลกตา
จึงได้เริ่มเผยแพร่แนวทางการถ่ายภาพด้วยกล้อง LOMO ออกไปในวงกว้าง
เกิดเป็นสังคม ชุมชนคนรัก Lomography ขึ้นทั่วโลก
โรงงาน LOMO เก่า ได้เปิดเดินสายการผลิตขึ้นอีกครั้ง
และกล้องเก่าก็กลายเป็นของมีค่าที่คนรัก Lomography พยายามตามหามาไว้ในมือ

หลังจากปันใจจากน้องพอลล่า มาหาน้อง R7 แล้ว
คนหลายใจ แต่รักเดียวอย่างผม ที่เริ่มสนใจ Lomography
เลยตามหา LOMO LC-A บ้าง
แต่เป็นจังหวะไม่ดีเอาเลยครับ
กล้องเก่า LC-A ที่ถูกปรับปรุงขึ้นใหม่นั้น ขาดตลาดโลกอย่างสิ้นเชิง
ในเมืองไทยมีอยู่แค่ไม่กี่ตัว แต่ก็เป็นตัวที่ผลิต Lot ใหม่ใช้ชิ้นส่วนจากจีน
แถมราคายังแพงสุด ๆ .. อะไรจะโก่งค่าตัวได้ขนาดนั้น

ถามหลายที่ โทรหาคนในเน็ตที่ไม่รู้จักกันเลยก็ลองโทรไปคุยดู
สุดท้าย... ผมเลยเมล์ไปหาร้านค้าที่ St. Petersburg – Russia
เลือกร้านที่ดูน่าเชื่อถือที่สุด แล้วตัดสินใจสั่งมา

ยังไม่เคยสั่งของจากต่างประเทศเลยครับ
ยิ่งเป็นประเทศที่รู้จักน้อยมากอย่างรัสเซีย
และจ่ายตังค์ไปก่อนล่วงหน้า ให้กับคนที่ไม่เคยเจอหน้าสักครั้ง
โอ... โลกมันเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย

ผ่านไปเกือบสองอาทิตย์
ตอนแรกนึกว่าเสียค่าโง่แล้ว
ในที่สุด คุณปู่วัยสะรุ่น LC-A ในพัสดุเล็ก ๆ ก็ถูกส่งมาถึงผม
เปิดห่อชั้นนอก ยังมีกระดาษชั้นในพันไว้ด้วยเชือก และลงครั่งประทับ ... ดูขลังจริง ๆ
ตื่นเต้นมาก รีบไปซื้อฟิล์มสไลด์มาใส่กลัก หมุนเลื่อนฟิล์ม แล้วกดชัตเตอร์
ไม่ได้ถ่ายภาพด้วยฟิล์มมาพักใหญ่ ... ให้ความรู้สึกที่ดีเหมือนกัน

ไว้คงมีโอกาสได้มาเล่าสู่กันฟัง
ถึงประสบการณ์การถ่ายภาพที่ได้จากทั้ง “น้องสาวสายตายาว”
และ “คุณปู่วัยสะรุ่น” ที่สีสันของภาพ เล่นทำเอาสายตาบาดเจ็บ

ก่อนจะจัดเวลาพาทั้งคู่ออกไปเก็บภาพ
คงต้องหาวิธีระมัดระวังป้องกันเสียหน่อย
เดี๋ยวจะโดนมือดีชวนหนีเที่ยวแล้วไม่กลับมาเหมือนน้องฟูจิ
ผู้ชายคนนี้คงหงอยไปนาน...

ปล. ข้อมูลโดยละเอียดของ Lomography สามารถอ่านได้เพิ่มเติมที่นี่นะครับ
http://www.lomothai.com/about.html

หนึ่งปี ผ่านไปอีกแล้วอย่างรวดเร็ว

ตอนเป็นเด็ก การที่ได้โตขึ้นเพียงอีกหนึ่งวัน ก็เป็นความสุขแล้ว
แต่เมื่อได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ หลาย ๆ ครั้ง... หัวใจก็อยากให้เวลาหยุดเดิน
หรือหมุนช้าลงอีกวัน ก็ยังดี

แต่อย่างไรก็ตาม "เวลา" ยังคงทำหน้าที่อย่างซื่อตรง
และเราก็คงต้องก้าวต่อไปข้างหน้า
หนทางที่มีทั้งความสุข และความทุกข์ รออยู่

ในทุก ๆ วันของชีวิต เราได้ "ก้าวข้าม" สิ่งต่าง ๆ อยู่เสมอ

การข้ามถนนเพื่อไปยังจุดหมายอีกฟาก
การข้ามสะพาน เพื่อข้ามผ่านอุปสรรคที่ขวางกั้น
การข้ามพ้นวัยวัน ที่ทำให้เราเรียนรู้ และเติบโต

ปีเก่าที่ผ่านมา
อาจมีหลายสิ่งที่ไม่ได้เป็นไปตามใจหวัง
อาจมีหลายครั้งที่ทดท้อจนเหนื่อยแรง
แต่เราก็ข้ามผ่านมันมาแล้ว
และมีหนทางข้างหน้าให้เราเดินก้าวต่อ

ที่ปลายสะพานอีกฝั่ง อาจยังมองไม่เห็นตอนนี้ว่ามีสิ่งใดรออยู่
แต่เราก็ยังต้องก้าวเดิน
ขอเป็นกำลังใจให้ก้าวเดินด้วยใจที่มุ่งมั่น และสงบเย็น

สวัสดีปีใหม่ 2551 ครับ

ปล. ภาพนี้ผมถ่ายตอนกำลังนั่งรถข้ามสะพานพระราม 8
ชอบใจลายเส้นที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้า และเป็นช่วงเวลาที่กำลังข้ามผ่านสองฝั่ง
เลยเลือกภาพนี้มาฝากกัน ในวันแห่งการเริ่มต้นปีนะครับ

“คนจีนเค้ากล่าวกันไว้... ของเก่าไม่ไป ของใหม่ไม่มา”
เป็นคำพูดของเพื่อนชาวไต้หวันหลังจากได้ฟังเรื่องราว
ว่า “กล้องถ่ายรูป” ตัวเล็กประจำกายของผม โดนมือดีล้วงไปเมื่อประมาณ 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา...

น้องฟูจิ F30 คือชื่อของเขา
เราเดินทางด้วยกันมาปีกว่า ๆ
มีเกเรกันบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ
แต่ส่วนใหญ่ เจ้า F30 ทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี
จับภาพไว สีสันเป็นธรรมชาติ ข้อสำคัญคือ Noise น้อยมาก ๆ
ถ่ายภาพเวลากลางคืนได้ดีกว่ากล้อง compact อื่น ๆ ที่ออกมาในช่วงไล่ ๆ กัน
F30 จึ่งช่วยผมได้มากเวลาไปเดินดูงานตามตลาดสด ตลาดนัด ที่แสงจะไม่ค่อยพอ

เราหอบหิ้วตะลอนกันไปเกือบทุกที่
ทั้งการเดินทางเรื่องงาน ในลาว เวียดนาม กระทั่งทริปหลังสุดที่เมืองย่างกุ้ง – พม่า
หรือเก็บภาพวันสบาย ๆ กับเพื่อน ๆ และคนรอบตัว

ก่อนหน้าที่เจ้า F30 จะมาอยู่ด้วยกัน
ผมมีคู่ทุกข์คู่ยากตัวเก่า Canon Ixus30 ที่ลุยกันมาหลายปี
จนมาถูกมือดี (อีกแล้ว) ฉวยไป ตอนที่ไปทริปเรื่องงานที่โมร็อกโค
หายตอนวันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ .. เศร้าสุด ๆ สิครับ

กลับมาก็หงอยไปพักใหญ่ หาข้อมูลตามหนังสือ หรือเว็บต่าง ๆ อยู่นานทีเดียว
เพราะยังไงก็เป็นอุปกรณ์งานสำคัญที่ต้องใช้
จนมาพบกับ F30 นี่แหล่ะครับ

วันสุดท้ายที่ได้เดินทางด้วยกัน
ผมไปเปิดหูเปิดตาที่ตลาดนัดแถว ๆ ห้าแยกลาดพร้าว
เพราะเห็นว่าอากาศเริ่มเย็น น่าเดินเล่นเป็นที่สุด
เดินซื้อของ มองผู้คนไปเรื่อย ๆ
กล้องเก็บไว้ในกระเป๋าสะพายข้าง ซึ่งดึงมาไว้ด้านหน้าตัวตลอด
หยิบกล้องมาถ่ายแค่ครั้งเดียว ยิงไป 3 ภาพ (สุดท้าย)
เป็นภาพของคุณยายขายพวงมาลัย
หลังจากนั้น เก็บกล้อง และช่วยถือของพะรุงพะรัง
กลับมาถึงบ้าน จะเอารูปมา Load ใส่คอมฯ เพราะมีงานอื่น ๆ ค้างอยู่ในกล้องด้วย
วินาทีนั้น ถึงได้รู้ว่า เราจากกันเสียแล้ว... (เศร้า)

ยังย้อนถามตัวเองอยู่ว่า ประวัติศาสตร์ทำไมชอบซ้ำรอย
กล้องตัวเก่งไม่ยอมจากกันแบบพังคามือ แต่ดันไปอยู่ในมือคนอื่นเสียนี่...

ตอนนี้กำลังหาข้อมูล เพราะในการทำงาน กล้องตัวเล็ก ๆ ช่วยงานผมได้มาก
เล็ง ๆ ไว้อาจจะเป็น “น้องพอลล่า” เอ๊ย! กล้องที่น้องพอลล่าโฆษณา
(ได้ทั้งกล้อง ทั้งคน ก็น่ารัก ... อ้าว...)

==================================

“ของเก่าไม่ไป ของใหม่ไม่มา”
คำพูดของเพื่อน เหมือนเครื่องเล่นเทปกรอซ้ำไปมาในหัว
แต่ก็ทำให้เราทำใจ และปลงได้เร็วขึ้น
เฮ้อ... แต่ยังไงซะ ก็อดนึกถึงของคุ้นมือที่อยู่ช่วยกันมานานไม่ได้
ช่วงนี้จะไปไหน ก็เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

ของเล็ก ๆ ที่คุ้นตาบางชิ้น กว่าจะรู้สึกและเห็นค่า
ก็ตอนมันไม่อยู่ใกล้ ๆ มือเสียแล้ว

หากคนที่เก็บน้อง Fuji F30 ของผมไป
หรือใครเห็นคนที่ใช้ Fuji F30 ในกล้องมีภาพของคุณยายขายพวงมาลัย ที่ตลาดนัด
ช่วยติดต่อผมด้วยนะครับ...

ไม่ได้จะเอาเรื่องเอาราวอะไร

แค่อยากจะบอกว่า
แท่นชาร์จไฟ กับกระเป๋ากล้อง ยังอยู่ที่ผมอยู่เลย ...

ผมเอง ก็รู้จักพม่าเพียงผิวเผิน และมีโอกาสเข้าไปเยือนพม่าเพียงพบผ่าน
แต่ก็ได้เห็นประเทศแห่งนี้ในอีกมุมหนึ่ง ซึ่งไม่ปรากฏในหน้าข่าวจากเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น
ภาพของชาวพม่าที่เป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส ชอบคุยกับคนไทย
การดำเนินชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุขตามสมควร และใกล้ชิดพุทธศาสนา
เลยอยากนำภาพบางส่วนจากการเดินทางสั้น ๆ ในย่างกุ้งช่วงปลายฝนที่ผ่านมา
มาแบ่งปันกันครับ ...

=========================================================

(1)
ช่วงที่ผมไปเยือนย่างกุ้ง ฝนตกพรำเกือบตลอดเวลา
ฉ่ำแฉะไปทุกที่ แต่ก็รู้สึกสงบ สบายใจ กับมิตรภาพของคนที่นี่ครับ

=========================================================

(2)
ในย่างกุ้ง ไม่มีรถมอเตอร์ไซค์ครับ
เพื่อนชาวพม่าเล่าว่า รัฐบาลไม่ต้องการให้การจราจรที่หนาแน่นอยู่แล้วในตัวเมืองมีปัญหา
เลยผลักดันให้รถมอเตอร์ไซค์ไปอยู่นอกเมือง
เวลาจะไปไหนมาไหน เลยต้องพึ่งรถแท็กซี่เป็นหลัก
แต่หากเป็นระยะใกล้ ๆ ผมว่าสามล้อถีบก็ได้บรรยากาศ

สามล้อถีบที่นี่นั่งได้ 2 คน นั่งหลังชนกัน ... น่ารักดีครับ :-)

=========================================================

(3)
สินค้าหนึ่งที่ขายดี มีให้เห็นทุกถนนซอกซอย ก็คือ "หมากพลู" ครับ
มีทั้งแบบตั้งโต๊ะ และแบบเป็นกระบะแขวนคอ เดินเร่ขายถึงตัว
คนที่นี่ เลยยิ้มฟันแดงเป็นพิมพ์นิยม :-)

=========================================================

(4)
มีคนเคยบอกว่า...
อยากรู้จักและเข้าใจวิถีชีวิตของคนในแต่ละเมือง
ต้องไปดูที่ตลาดสดครับ
เป็นจุดที่จะสะท้อนสภาพความเป็นอยู่ พื้นฐานเศรษฐกิจ
และการดำเนินชีวิตที่เป็นพื้นฐานมาก ๆ

ผมเลยตื่นแต่เช้ามืด ไปเยือนตลาดปลา
สนุก ได้ความรู้ ได้มุมมองดี ๆ
และแถมกลิ่นที่ติดตัวเป็นเอกลักษณ์มาก ๆ

=========================================================

(5)
ที่ตลาดปลา และชุมชนใกล้เคียง
ก็ทำให้ผมได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้าน
เศรษฐกิจระดับชุมชนอยู่ในเกณฑ์ดี
แม้จะไม่ได้ร่ำรวย หรือสะดวกสบายมาก
แต่ทุกคนก็มีความสุขตามสมควร

=========================================================

(6)
สายหน่อย ก็มาแวะดูตลาดผักผลไม้
ผลผลิตทางการเกษตรของพม่าอุดมสมบูรณ์มากครับ
กะหล่ำปลี ส้ม แอปเปิ้ล ลูกใหญ่มาก
สีอาจไม่สด ผลอาจไม่สวย ใบมีรูพรุน ... แต่ก็ปลอดภัยจากสารเคมี และยาฆ่าแมลง

=========================================================

(7)
อ้อ... ลืมเล่าไป
ที่นี่ ผมมีโอกาสได้พบกับ "ซุปเปอร์แมน แดนย่างกุ้ง" ด้วยครับ

ตอนเดินเพลิน ๆ อยู่ในตลาด
ได้ยินเสียงไล่หลังมา ฟังไม่ออก
แต่คงบอกประมาณว่า "หลบหน่อย...พระเอกมา"
หันไปเห็นท่าพี่เค้าเท่ห์มาก เลยต้องรีบสวนไปด้วยชัตเตอร์หนึ่งกด

=========================================================

(8)
แถมอีกหนึ่งหนุ่มพม่าหน้าคม ผิวเข้ม
นั่งดื่มกาแฟอยู่หน้าร้านริมทาง

คนที่นี่ ดื่มกาแฟและชา เยอะเหมือนกันครับ
ร้านกาแฟท้องถิ่นเปิดอยู่แทบทุกถนน
นั่งทานคนละถ้วย ดูผู้คนผ่านไปมา ... แค่นี้ ก็มีความสุขแล้วครับ

=========================================================

(9)
ช่วงสองวันที่ผมอยู่ในย่างกุ้ง ฝนพรำเกือบตลอดเลยครับ
มาเจอแดดสวยก็ช่วงที่ไปสักการะเจดีย์ชเวดากองประมาณ 2 ชั่วโมงเท่านั้น
ฟ้าเปิดแบบให้ถ่ายรูปเลย พอลงจากเจดีย์มาฝนก็เททันที

นับว่าเป็นบุญอย่างหนึ่งของการเดินทาง หนนี้ครับ

=========================================================

(10)
ศูนย์รวมจิตใจและศรัทธาอันยิ่งใหญ่ของชาวพม่า
มหาเจดีย์ชเวดากอง

=========================================================

(11)
ช่วงที่ผมไปถึงนั้น ประมาณ 17.00น.
มีสุภาพสตรีชาวพม่ามาร่วมทำบุญด้วยการกวาดลานเจดีย์โดยพร้อมเพรียงกัน
เป็นภาพที่เห็นแล้ว ต้องบอกว่า "ชื่นใจ" (หนที่หนึ่ง)

=========================================================

(12)
"ศาสนาพุทธ" เป็นศาสนาที่ชาวพม่านับถือมากที่สุด
ความศรัทธาในพุทธศาสนา สะท้อนออกมาจากงานศิลปะ และสถาปัตยกรรม
ที่มีความละเอียด วิจิตร และใช้ความเพียรในการสร้างสรรค์อย่างยิ่ง

=========================================================

(13)
อย่างภาพพุทธประวัติที่ใช้ตกแต่ง
ช่างชาวพม่าในอดีตยังไม่ใช้การวาดภาพธรรมดา
หากทำเป็นงานแกะภาพลอยตัว และจัดวางอย่างพอดีกับสายตาของคนที่แหงนมองขึ้นชม
อลังการจริง ๆ ครับ

=========================================================

(14)
ผู้อารักขา...

=========================================================

(15)
สงบ...งาม

=========================================================

(16)
บางมุม ก็แอบมีแทรกอารมณ์ขันสนุก ๆ ไว้ให้คนมาเยือนตาไว
ได้เก็บไปอมยิ้ม

=========================================================

(17)
ผมเชื่อว่า...
งานก่อสร้าง หรือวัตถุต่าง ๆ สามารถสะท้อนความเชื่อและความศรัทธา ที่คนเรามีต่อเรื่องหนึ่ง ๆ ได้
แต่จะลึกซึ้ง ผูกพัน และเหนียวแน่นได้นานขนาดไหน
อยู่ที่ความคิด และการปฏิบัติต่อเนื่องในวิถีดำเนินชีวิตมากกว่า

=========================================================

(18)
เหมือนเช่นชาวพม่าที่ผมได้เห็นในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ นั้น
พวกเขายังผูกพัน และมีกิจวัตรที่ใกล้ชิดกับพุทธศาสนามาก ๆ

แม้แต่วัยรุ่นเอง เพื่อนชาวพม่าของผมยังบอกเลยว่า
วันหยุดหรือช่วงเทศกาล พวกเขาก็นิยมที่จะมาที่วัดมากกว่าไปเตร็ดเตร่
เป็นเรื่องที่น่า "ชื่นใจ" (เป็นครั้งที่ 2) จริง ๆ ครับ

=========================================================

(19)
ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มที่แสนเป็นมิตรของแม่ค้าเครื่องเทศในตลาด :-)

ที่เห็นบนแก้มนวลสองข้าง คือ "ทานาคา" ครับ
เป็นไม้สมุนไพรชื่อดังของพม่า คนนิยมนำมาบดเป็นผงทาผิว
เป็นภูมิปัญญาสืบทอดมาในการช่วยถนอมผิว และสามารถยับยั้งเชื้อแบคทีเรีย
คนพม่าเลยมีผิวสวย ไม่ค่อยเห็นคนเป็นสิวเ่ท่าไหร่

เหมือนวลีเก่าของเราที่พูดถึง ผู้หญิงสวย ไว้ว่า...

"ผิวพม่า นัยน์ตาแขก" ไงครับ :-)

=========================================================

ขอเป็นกำลังใจส่วนหนึ่งให้เหตุการณ์ความวุ่นวายทั้งหลายสงบลง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องราวถูกผิดเป็นเช่นไร
แต่ก็ไม่อยากให้ ความสงบ ความมีน้ำใจ ในดินแดนแห่งนี้
ต้องเลือนหายไป...

เพิ่งกลับมาจากย่างกุ้งครับ
เป็นครั้งแรกที่ได้ไปเยือนดินแดนพม่าแห่งนี้
(ไม่นับรวมการข้ามฟากแถว ๆ ชายแดนแม่สาย)

มีหลายเรื่องราว และมุมมองที่น่าสนใจมาก
เรียกว่าตกหลุมรักเมืองย่างกุ้งเข้าแล้ว
แม้ว่าจะเจอกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น

รายละเอียดมีเยอะ และถ่ายรูปกลับมาไม่น้อยเหมือนกัน
แม้ว่าจะเจอฝนพรำอยู่เกือบตลอด

สำหรับวันนี้ ฝากภาพไว้ก่อนหนึ่งใบ เป็นการเรียกน้ำย่อย
และอยากให้คุณ ๆ เริ่มปรับสายตา
หันมาเมียงมองประเทศบ้านใกล้เรือนเคียงแห่งนี้
ด้วยสายตาของความเข้าใจ
มากยิ่งขึ้น...

แล้วไว้มาเล่าให้ฟังครับ :-)

บ่ายวันอาทิตย์ที่ฝนฉ่ำแฉะ...

ผมนั่งจมความชื้นอยู่บนโซฟาตัวเก่า
บรรยากาศรอบตัวเหมือนภาพขาวดำสีหม่น ๆ
นอกหน้าต่างเมฆครึ้มบังแสงอาทิตย์หมดสิ้นเยื่อใย
ลมเอื่อย ๆ หอบเอาฝนเม็ดเล็กมาแปะใส่บานกระจกหน้าต่าง
เกิดเสียง “เปาะแปะ” ให้พอได้ยิน และรับรู้ว่าโลกยังคงหมุนอยู่

สภาพรอบตัวช่างดูนิ่งเฉย
ต่างกับความคิดในหัวที่กำลังวิ่งสี่คูณร้อย ในระยะไม้สุดท้าย
ความคิดบ่นพึมพำ...
น่าเซ็งชะมัด! ตั้งใจจะทำตั้งหลายเรื่องวันนี้
ฝนตกพรำแบบนี้ คงยาวไปทั้งวัน
ตอนแรกว่าจะซักผ้า และเอาหมอน-ผ้าห่มตากแดดให้หอม ๆ เสียหน่อย
แล้วเดินสบาย ๆ ไปหาอะไรทานปากซอย
กลับมาจะหิ้วกล้องไปเดินเล่นถ่ายรูปที่สวนจตุจักร
เย็น ๆ เก็บผ้า แล้วค่อยมาเอนหลังอ่านหนังสือที่ตั้งใจอ่านหลายทีแล้วยังไม่จบ

เจอฝนพรำซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ ... จบตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม
เสีย “เวลา” ที่ตั้งใจไว้จริง ๆ
ฯลฯ

......
......
......

ขณะที่กำลังเซ็งในหัวจิต หงุดหงิดในหัวใจ
สายตาก็เหลือบไปเห็น นาฬิกาเรือนเก่า บนชั้นหนังสือ
โมงยามของมันหยุดนิ่งอยู่ที่สิบโมงกับอีกสิบกว่านาที .. ตั้งแต่วันที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

ชั่ววูบนั้น...
เหมือนเข็มนาฬิกาทั้งสองแขนปล่อยหมัดซ้ายขวา ตีแสกหน้าเข้าตรงหัว
ความคิดที่กำลังวิ่งเร็วจี๋เร่งเข้าเส้นชัยแห่งความว้าวุ่น หยุดกึกเหมือนกดรีโมทดีวีดี

ภาพตรงหน้า เหมือนบอกอะไรบางอย่างกับผม ...

ชีวิตทุกวันนี้ ที่ดูจะคุ้นชินกับการดูเวลา “เดินไปข้างหน้า”
เก้าโมงเช้า ต้องไปติดต่อเรื่องนั้น
สิบเอ็ดโมง มีนัดกับคนนี้
ห้าโมงเย็น ต้องไม่ลืมไปรับของที่นั่น
ต้องเผื่อเวลาเท่านั้น เท่านี้ เพราะรถจะติด ฯลฯ

เวลาที่เราคาดไว้ ทำให้เรามุ่งไปข้างหน้า
นึกกังวลสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

เข็มนาฬิกาที่หยุดนิ่ง
สะท้อนความจริงบางอย่างให้ผมทบทวน
หากชีวิตผม ต้องหยุดเดินเมื่อสิบโมงสิบกว่านาที ตั้งแต่วันนั้นล่ะ ?

ผมจะยังว้าวุ่นกับสิ่งที่ “ต้อง” ทำ ในเวลาที่เดินไปข้างหน้าอยู่อีกไหม
ผมคงถามตัวเองกลับไป ... หากรู้ตัวว่าเวลาจะเหลือถึงสิบโมงสิบกว่านาที
ก่อนหน้านั้น อยากจะทำอะไรบ้าง?

เปลี่ยนความคิด ให้ลองมองเข็มนาฬิกาว่าเดินถอยหลัง ...
มองชีวิตในมุมของเวลาที่เหลืออยู่
เราคงจะตั้งใจมอง “สิ่งที่อยู่ตรงหน้า” มากขึ้น
เพราะได้ตระหนักเห็นในข้อจำกัดของเวลาที่มีเหลือ
ว่าสามารถจัดสรร ทำอะไร สิ่งใด ได้บ้าง …

......
......
......

จริง ๆ แล้ว มาลองนึกดู
ในชีวิตเรา ก็ได้ลองใช้เวลาที่เดินถอยหลังอยู่หลายครั้ง
เพียงแต่เราอาจจะมองข้ามโมงยามนั้นไป
อย่างตอนเป็นนักเรียนนั่งทำข้อสอบ ก็จะมีกรอบเวลาเป็นข้อกำหนด
หรือสมัยนี้เวลาขับรถ ไฟจะเขียว จะแดง ก็ยังมีเวลาถอยหลังให้เตรียมตัว

======================================

นอกหน้าต่าง...
ฝนยังคงทำหน้าที่เชื่อมโยงเมฆบนฟ้า กับหลังคาบ้านบนพื้นดิน
ผมเหลียวไปดูนาฬิกาที่หยุดหายใจเรือนนั้นอีกครั้ง
แล้วตั้งใจว่า อย่างน้อยวันนี้เวลาของผมจะเดินถอยหลัง
อีกไม่กี่ชั่วโมงที่จะเข้านอนเมื่อหมดวัน
จะทำอะไรสบาย ๆ อยู่กับตัวเอง
ร่างกายได้หยุดพัก ความคิดได้ตั้งหลักกับปัจจุบัน

ว่าแล้วก็หยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้แต่นานมา
เอนหลังเปิดหน้าที่คั่นอยู่
เข็มเวลาของวันกำลังเดินถอยหลัง
แต่เรื่องราวในหน้ากระดาษคงได้เดินทางไปสุดเล่ม ... เสียที

ว่ากันว่า...
ในบรรดา "เลนส์ถ่ายภาพ" นับร้อยชนิดที่ช่างภาพเลือกใช้เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวนั้น
เลนส์ 50mm. เป็นเลนส์พื้นฐานที่สำคัญที่สุดตัวหนึ่งที่ช่างภาพต้องผ่านมือ
ด้วยเหตุเพราะที่ระยะ 50mm. นั้น เป็นช่วงรับภาพที่กว้างใกล้เคียงกับมุมมองสายตาของคนมากที่สุด
อีกทั้งเป็นเลนส์ระยะเดี่ยว (fixed) ไม่ใช่เลนส์ซูม ที่สามารถหมุนดึงภาพเข้าออกใกล้ไกลได้ตามใจ
คนถ่ายจึงต้องสับขา เดินหน้า ถอยหลัง หาระยะของภาพเอาเอง
เลนส์ตัวนี้... จึงนับเป็นเลนส์ที่เหมาะสำหรับมือเริ่มต้นถ่ายภาพ
ได้บังคับตนเอง ฝึกฝนการเดินหามุมมองที่ดี ก่อนที่จะบันทึกอารมณ์ ความรู้สึกเบื้องหน้า
ถ่ายทอดออกมาเป็นภาพสื่อความหมาย

ช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา
ผมยังมีงานที่ต้องเดินทางไปเยี่ยมเยือนประเทศลาวอยู่อีกหลายหน
ครั้งหลังสุด... มีเหตุจำเป็นต้องใช้ภาพของคนท้องถิ่นมาประกอบงานที่ทำ
เลยอาสาเอากล้องไปเก็บภาพมาเอง ไม่ต้องไปจ้างใคร
(จริง ๆ แล้วงบน้อยครับ ทำเองประหยัดดี อิ..อิ)

ถือโอกาสที่ต้องแบกกล้องไปแล้ว
วางแผนหาความสุขใส่ตัว ด้วยการถ่ายภาพเก็บมาฝากคนใกล้ ๆ ด้วย
ตั้งโจทย์ให้ตัวเอง ด้วยการจะถ่ายภาพจากเลนส์ 50mm. อย่างเดียว
หลังจากใช้เลนส์ซูม เลนส์วายด์ มาพักใหญ่ ลองหวนกลับไปหาอะไรที่เรียบง่ายบ้าง
นัยว่าเป็นภาพที่สะท้อน มุมมอง และสายตา ที่มองเห็นความเป็นไปของประเทศใกล้ เมืองเคียงแห่งนี้

เพียงแต่ว่า กล้องที่ใช้เป็นดิจิตอล บันทึกภาพแล้วไม่ได้สัดส่วนเท่ากับฟิล์ม
ภาพที่ได้ เมื่อมองผ่านเลนส์ 50mm. จึงแคบลง ... หรือใกล้กว่าระยะสายตาเล็กน้อย
เอาน่า... ให้คิดว่า เป็นภาพจากมุมมองของคนสายตาสั้น
ที่จะดูอะไร ก็ต้องเขยิบเข้าไปใกล้สักหน่อย ... ก็แล้วกันครับ :-)

การเดินทางครั้งนี้ ผมเริ่มปักหมุดตั้งแต่กลางประเทศลาว ที่แขวงสะหวันเขต ตรงข้าม จ.มุกดาหาร
จุดที่มีการเปิดสะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งที่สองนั่นแหล่ะครับ
ค่อย ๆ เดินทางขึ้นเหนือ ไปที่เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน (ตรงกับ จ.นครพนม)
ก่อนหันสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือเข้าเวียงจันทน์
แล้วยาวต่อไปจบที่เมืองมรดกโลก หลวงพระบาง
เก็บภาพกลับมาหลายร้อยภาพอยู่ คัดมาบางส่วนเป็นระยะของสายตา และองศาของความรู้สึก
ที่นึกถึง ... และอยากปันกันครับ

============================================================

(1)
เมื่อสะพานเชื่อมสองประเทศเปิดใช้ ความเจริญก็พากันย้ายไปอยู่บริเวณด่านใหม่ใกล้ ๆ สะพาน
ความคึกคักดั้งเดิมที่มีอยู่แถวท่าเรือ ก็ลดน้อยถอยความสำคัญลงไป
นอกจากพ่อค้าแม่ค้า และบรรดาสามล้อรับจ้าง จะได้รับผลกระทบแล้ว
อีกหนึ่งอาชีพเล็ก ๆ ที่ต้องเริ่มมองหาช่องทางทำมาหากินใหม่ ก็คือคนรับจ้างแบกของลงเรือ

============================================================

(2)
ความเปลี่ยนแปลงสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่กำลังเกิดขึ้น ทั้งฝั่งไทยและลาว
คือการเหือดแห้งของแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นเสมือนเส้นเลือดใหญ่ของเมืองสองฟากฝั่ง
ช่วงปลายฤดูร้อนย่างเข้าฝน แม่น้ำโขงบางช่วงยังแห้งขอดขนาดที่คนสามารถลงเดิน และเกือบจะข้ามไปถึงอีกฝั่งได้
เห็นแล้วน่าใจหายจริง ๆ ... บางคนให้ความเห็นว่าเป็นเพราะทางการจีนซึ่งอยู่ทางต้นน้ำ
ได้สร้างเขื่อนและระเบิดเกาะแก่งต่าง ๆ ทำให้น้ำเกิดการเปลี่ยนทิศ ผิดธรรมชาติ และแปรปรวน
คนที่อยู่ปลายน้ำอย่างเรา เลยได้แต่มองตาปริบ ๆ

============================================================

(3)
การเดินทางระหว่างเมืองที่ลาว หากไม่ติดขัดเรื่องเวลาการทำงานที่จำกัดหรือเร่งด่วน
ผมเลือกที่จะนั่งรถโดยสาร เพราะสามารถเห็นสภาพความเป็นอยู่จริง ๆ ของชาวบ้าน
ได้เห็นเส้นทางที่ตัดผ่านชุมชนต่าง ๆ และมีโอกาสได้พูดคุยกับคนท้องถิ่นจริง ๆ
ลองนั่งมาเกือบหมดแล้วครับ รถเมล์ใหญ่ รถตู้เล็ก ไปจนถึงรถกระป้ออัดกัน 10 กว่าคน ไก่อีก 2 ตัว
นั่งยาว 5-6 ชั่วโมง ข้ามแขวง ... สนุกดี แต่ก็หวาดเสียวไข้หวัดนกช่วงนั้น (อิ..อิ)

============================================================

(4)
เวลานั่งรถ นอกจากจุดหมายปลายถึงที่มุ่งอยากไปถึงแล้ว
ความสนุกจากการสังเกตุความเป็นไประหว่างทาง ก็เป็นสเน่ห์อีกอย่างหนึ่ง
ที่ทำให้การเดินทางไม่น่าเบื่อ...

============================================================

(5)
คนขายของที่ผมยกนิ้วให้เลย คือ คนจีน กับคนเวียดนาม
ซึ่งทั้งสองเชื้อชาติ อพยพมาทำมาหากินในลาวไม่น้อยเหมือนกันนะครับ
คนพวกนี้ ขยันมาก อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็จับมาเป็นการค้าได้หมด เรียกว่าอยู่ในสายเลือดจริง ๆ
ตามตลาด เราจะเจอคนเวียดนามหิ้วตะกร้า มีเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ และกาละมังพลาสติก 2 ใบ
เดินรับจ้างทำเล็บ ให้แม่ค้าที่ขายของในตลาดอีกที... เพราะแม่ค้าก็อยากสวย
แต่ยุ่งขายของไม่มีเวลาไปร้าน ...
หรืออย่างในรูปนี้ ไม่มีเงินลงทุนเปิดร้าน... ไม่เป็นไร
นี่.. ทำเป็น Mobile Unit มาขายถึงที่เลย สนใจไหม? (อิ..อิ)

============================================================

(6)
หากเป็นการเดินทางภายในเมืองระยะใกล้ ๆ
"จัมโบ้" หรือ สามล้อรับจ้าง เป็นทางเลือกที่สะดวกมากครับ
มีสามล้อหลายขนาดให้เลือกใช้ ตามแต่จำนวนคนที่จะไป หรือจำนวนสัมภาระที่จะขน
ครั้งแรก ๆ จะไปไหนผมก็ต้องเรียกเหมารถไปคนเดียว
เดี๋ยวนี้ ถามชาวบ้านที่ขึ้นรถมาก่อนว่าไปไหน แล้วก็พ่วงไปทางเดียวกัน
ประหยัดกว่า...ทั้งทรัพยากรพลังงาน และทรัพยากรในกระเป๋า ได้เพื่อนใหม่ด้วย (อิ..อิ)

============================================================

(7)
ด้วยความที่น้ำมันที่นี่ราคาแพง (ราคาล่าสุดอยู่ประมาณ 37 บาทต่อลิตร)
อีกทั้งจำนวนผู้โดยสารไม่ได้มีเยอะมากเหมือนในกรุงเทพฯ
จัมโบ้ส่วนมากจะเลือกจอดรอรับคนตามสถานที่สำคัญ ๆ
มากกว่าจะออกวิ่งตระเวนหาผู้โดยสาร
เวลารออยู่ตามคิวรถ ส่วนใหญ่คนขับก็มักจะนอน เล่นเปตอง หรือไม่ก็เล่นไพ่ (อ้าว....)

============================================================

(8)
หากเป็นรถส่วนตัว .. รถที่ชาวลาวทั่ว ๆ ไปชื่นชอบ อยากหามาขับขี่เป็นที่สุด
นาทีนี้ ต้องยกให้ "วีโก้" ครับ เรียกว่าใครถอยมาขี่นี่เท่ห์สุด ๆ
สาว ๆ บอก "รถมันแรง อ้าย..."
แต่ช่วงเวลาที่เดินทาง ผมประทับใจคันนี้ครับ คลาสสิคจริง ๆ จอดอยู่ริมรั้วบ้านหลังเล็ก ๆ ในเวียงจันทน์

============================================================

(9)
ยามหิวขณะเดินทาง หากอาหารพื้นเมืองไม่ทานยากจนเกินไป ไม่โหดจนรับไม่ไหว
ผมก็จะหาอะไรง่าย ๆ ทานในตลาดแหล่ะครับ เพราะเป็นโอกาสดีที่จะได้คุยกับแม่ค้า
สอบถามความเป็นอยู่และเรื่องราวต่าง ๆ ได้สะดวกดี
อาหารประยุกต์จากสมัยเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสที่ผมว่าทานง่าย อิ่มท้อง และราคาประหยัด
ก็คือข้าวจี่ใส่ไส้ หรือปาเต๊ะ หรือแซนด์วิชขนมปังฝรั่งเศสที่เปลี่ยนไส้เป็นหมูยอ หมูหยอง
และราดซ็อสพริก ... แซ่บอย่าบอกใคร

============================================================

(10)
ในตลาด... นอกจากอาหารและของใช้สารพันแล้ว
สิ่งที่เราจะเห็นเกือบทุกที่ก็คือมาลัยดอกไม้ สำหรับไหว้พระ
วิถีชีวิตวัฒนธรรมลาวยังผูกพันกับพุทธศาสนาค่อนข้างเหนียวแน่น

============================================================

(11)
ทุก ๆ ชุมชนจะมีวัดตั้งอยู่เป็นส่วนหนึ่งเสมอ
ในวันสำคัญทางพุทธศาสนา พี่น้องชาวลาวจำนวนมากต่างหลั่งไหลจากทุกสารทิศ
มาร่วมในพิธีอย่างไม่ขาดสาย เป็นภาพที่ประทับใจเสมอยามพบเห็น

============================================================

(12)
เด็ก ๆ อีกจำนวนไม่น้อย ได้อาศัยบุญพระพุทธศาสนาเข้ามาบวชเรียน
ในหลาย ๆ เมือง วัดจึงยังคงเป็นศูนย์กลางของวิถีชีวิตที่สงบ เรียบง่าย

============================================================

(13)
การทำนุบำรุงวัดวาอาราม และโบราณสถานต่าง ๆ
คนทางนี้ จะไม่นิยมสร้างเสริมแต่งเติมอะไร
มักจะปล่อยให้อยู่ในสภาพแบบเดิม ๆ มากกว่า
หากจะเก่าก็ปล่อยให้เป็นไปตามกาลเวลา คอยดูแลเพียงไม่ให้พังทลายลงมาเสียหาย
หรือเป็นอันตรายเท่านั้น ... ยามไปเยี่ยมชมวัดเก่าแก่
เราจึงได้สัมผัสสภาพความเป็นจริงของสถานที่แห่งนั้นว่ายืนหยัดผ่านคืนวันมานานเพียงใด ...

============================================================

(14)
กีฬายอดฮิตติดอันดับ นอกจากฟุตบอลแล้ว ก็มี "เปตอง" นี่แหล่ะครับ
หันไปมุมไหน ก็มักจะเป็นหนุ่ม ๆ ลาวยืนล้อมวงดู ส่งเสียงเชียร์กันสนุกสนาน
เป็นกีฬาที่ต้องใช้สมาธิและความแม่นยำไม่น้อย
เอ.. จะว่าไป ยังไม่เคยเห็นสาว ๆ มาทอยลูกเปตองเลยครับ

============================================================

(15)
"ป่าไม้" นับเป็นทรัพยากรธรรมชาติ ที่ประเทศลาวมีมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ปัจจุบัน ป่าไม้ลาวกำลังถูกท้าทายจากทุนนิยมโลกที่เข้าไปยื้อแย่งพื้นที่
เพื่อให้หันมาทำการเกษตรเชิงเดี่ยวแทน ... นับเป็นเรื่องน่าเสียดายมาก ๆ
หลาย ๆ จุดที่ผมลัดเลาะเข้าไป มีโอกาสเห็นร่องรอยของป่าไม้ที่เคยอุดมสมบูรณ์
ทิ้งไว้เพียงภูเขาหัวโล้นหลายสิบลูก เรียงตัวยาวไปสุดสายตา

เมื่อเห็นยอดไม้เล็ก ๆ พยายามแทรกกายยืนหยัดมีชีวิต เลยอดนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้
และอยากถ่ายภาพเก็บไว้ ...

============================================================

(16)
ชีวิตความเป็นอยู่ของเด็ก ๆ ที่นี่
เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ผมว่า หาจากที่อื่นไม่ได้ง่าย ๆ
ที่ลาว อาจไม่สะดวกสบายเท่าบ้านเรา
แต่ที่นี่... เด็ก ๆ หัวเราะได้อย่างเต็มเสียง ยังมีอากาศดี ๆ ให้หายใจเต็มปอด
มีวัฒนธรรมดี ๆ ที่รอถ่ายทอดให้พวกเขาเติบโตมาเป็นส่วนหนึ่งที่ดี ของโลกใบนี้

============================================================

(17)
ผมเคยบอกคนใกล้ตัวเสมอว่า ... ให้เก็บ "ก้อนเด็ก" บางส่วนไว้กับตัวบ้าง
อย่าให้ความเป็นผู้ใหญ่ พรากความสดใสไปจากชีวิตเราเสียหมด
ลองดูตาของหนุ่มน้อยคนนี้สิครับ
ผมว่า สำหรับเขาแล้ว... ความสุขมีอยู่ในทุกอณูอากาศ มีอยู่ในทุกวันที่ตื่นลืมตา ...

============================================================

(18)
ดูเด็กแล้ว ก็มาดูผู้ใหญ่บ้าง (ว่าไปนั่น)
สองสาวหลวงพระบางอารมณ์ดีนี้ มาช่วยงานผมอยู่เรื่อย ๆ จนสนิทกันดี
ผมว่า "แม่หญิงลาว" ที่ยังคงไว้ซึ่งวัฒนธรรมที่สงบงามแบบดั้งเดิมนั้น
เป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน และมีสเน่ห์ไม่แพ้ใคร
อยากให้รักษาเอกลักษณ์อันดีนี้ไว้ ไม่ต้องไปตามกระแสโลกตะวันตก
ที่ทุกอย่างเป็นแฟชั่นไปเสียหมด

แต่ยังไง... สาวไทย ก็น่ารักที่สุดครับ .. ยืนยัน
(เพราะหากไม่ยืนยัน .. ผมอาจจะโดนยันแทน อิ..อิ)

============================================================

(19)
ปิดท้าย ด้วยภาพของสายตาซุกซนที่ไปเห็นมาว่าน่ารัก
ก็ขนาดว่าป้ายจราจร ยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์การแต่งกาย ที่ต้องเกล้าผม นุ่งซิ่น
ไม่เรียกว่า "น่ารัก" ก็ต้องโดนหยิกแล้วล่ะครับ :-)

============================================================

...สิบเก้าภาพ แทนระยะของสายตา และองศาในความรู้สึก
ที่มีต่อประเทศน่ารัก ๆ แห่งนี้ของผม
อาจจะเป็นสายตาที่ดูสั้น ๆ แต่ก็เป็นมุมมองที่ผมว่ามีอะไรดี ๆ หลายอย่าง
ที่เราเองก็น่าจะมาปรับใช้ได้บ้างเหมือนกัน
ก็อยู่ใกล้กันแค่โขงกั้น ... สนิทกันไว้
จะได้ร้องเพลง "สาวลาว ... บ่าวไทย" ไงครับ (อิ..อิ)

ถึงหน้าร้อน ... ผู้คนทั่วโลกต่างก็มีวิถีทางคลายร้อนในแบบฉบับของตัวเอง
บ้างก็นิยมการแช่ตัวตามสระว่ายน้ำ บางคนก็ถือเป็นโอกาสทองของการทานไอศครีม
สำหรับเมืองไทยแล้ว เรามีลีลาการผ่อนคลายความร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ยิ่งนัก

ใครหนอ... ช่างคิด
สร้างสรรค์ประเพณี “สงกรานต์” ให้เราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
ลูกหลานได้มาเยี่ยมเยือนผู้ใหญ่
เด็ก ๆ ได้สนุกสนานกันหัวเปียกตัวแฉะ
ดับความร้อนของอากาศในเดือนที่พระอาทิตย์ขยันทำงานที่สุดของปี

ผู้คนอีกหลายล้านรู้สึกอิจฉาและอยากมาเล่นกับเราด้วย
ก็จะมีอีกสักกี่ที่บนโลกใบนี้
ที่เราสามารถเอาน้ำไปรดกันได้อย่างสุขใจ
แม้ระยะหลัง รูปแบบการ “รดน้ำ” จะถูกดัดแปลง แต่งเติม จนผิดเพี้ยนไปบ้าง
แต่สีสันและความสุข ยังเจืออยู่ในน้ำทุกหยดที่รดกัน

================================================================

วันสงกรานต์ที่ยังประทับในความทรงจำผมอย่างดี
คือวันสงกรานต์สมัยเป็นนักเรียนประถม
ผมกลับไปเยี่ยม “อาก๋ง” ที่จังหวัดอุบลราชธานี
บ้านเดิมของก๋งเป็นห้องแถว ตั้งอยู่บนถนนสายหลักของอำเภอ
ช่วงเทศกาลแห่งการประพรมน้ำนี้ บรรดาขาใหญ่ต้องแสดงความเก๋า
ด้วยการขนโอ่ง ตุ่ม สารพัดภาชนะขึ้นท้ายรถกระบะ เพื่อสาดน้ำตามถนนหนทางและหน้าบ้าน
ไม่แตกต่างจากทุกวันนี้เท่าไหร่นัก

ผมกับลูกพี่ลูกน้องอีกคน ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปร่วมสมรภูมิบนรถกระบะ
เลยวางแผนกัน สร้างสนามรบของตนเอง
ด้วยการขนกาละมังทุกขนาดเท่าที่พอหาได้ในบ้าน
รองน้ำแล้วย้ายไปไว้ตรงระเบียงชั้นสองที่เปิดหันหน้าสู่ถนนใหญ่เบื้องล่าง
ในเวลานั้น ผมได้ตระหนักถึงตำราพิชัยสงครามซุนวูแบบเด็ก ๆ
ทำเลดีย่อมมีชัย ...
บรรดารถกระบะ สามล้อ มอเตอร์ไซค์ ที่แล่นผ่านหน้าตึกในบ่ายวันนั้น
เป็นอันต้องโดนกระสุนน้ำจากสองยุวชนนักรบสาดกระหน่ำลงมาแบบไม่มีทางได้หลบเลี่ยง
ฝ่ายศัตรูเบื้องล่างพยายามตอบโต้ทุกวิถีทาง ทั้งการสาดน้ำกลับ หรือใช้ปืนฉีดน้ำ
(ซึ่งสมัยนั้น ไม่มีปืนแบบอัดแรงดัน ... น้ำที่ออกมาจึงแรงกว่าฉี่สุนัขอยู่ไม่กี่มากน้อย)
อาวุธน้ำเหล่านั้นไม่มีอานุภาพพอจะลอยขึ้นมาสูงถึงชั้นสองได้
เด็กป่วนทั้งสองคนจึงได้แต่ยืนหัวเราะชอบใจ
แล้วดูการจากไปของขบวนพาหนะ ที่ทิ้งไว้เพียงสายตาอาฆาตแกมหยอก

เราสองพี่น้องสาดน้ำคนเบื้องล่างอยู่พักใหญ่
จนตระหนักความจริงอีกข้อว่า ...
การเล่นสงกรานต์ที่เอาแต่สาดคนอื่น
แต่ตัวเองไม่เปียกนั้น ... มันไม่สนุกเลย

ว่าแล้ว สองคนก็หันมาสาดน้ำกันเองเสียยกใหญ่ (อ้าว...)
แต่ยังไม่ทันจะพักยกหันไปสาดคนที่ถนนต่อ
ทันใดนั้น... โครม!
มวลน้ำก้อนมหึมาสาดซัดเต็มหน้าตา เต็มพื้นระเบียง และกระเซ็นไปเต็มพื้นในห้องชั้นสอง
หายตะลึงแล้วหันไปหาที่มาของกระสุนปืนใหญ่
หนุ่มสาวเกือบสิบคนบนท้ายรถหกล้อซึ่งอยู่ต่ำกว่าขอบระเบียงลงไปไม่มาก
สาดน้ำเข้ามาเพราะเห็นเราสองคนเล่นน้ำกันเองอยู่
โดยไม่รู้ว่า ข้างหลังเราสองคนนั้นเป็นห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา สงครามสุดเฮฮาก็ย่อมมีวันจบ
เพียงแต่งานนี้ ลงท้ายด้วยการถูกก๋งเอ็ดเสียยกใหญ่ที่ทำพื้นห้องเปียกเสียหาย
ทหารปืนน้ำสองนาย ต้องกลายเป็นพลถูพื้นอยู่หลายชั่วโมง

ผ่านไปหลายปี
สงกรานต์ กับผมดูเหมือนจะเหือดแห้งกันไป
ช่วงเทศกาลคลายร้อนนี้ กลายเป็นเวลาที่ผมสนุกกับการอยู่เงียบ ๆ
เป็นสุขกับถนนที่รถน้อย ๆ ได้อยู่กับครอบครัว และหนังสือเล่มโปรด
เปล่าเลย... ผมไม่ได้แก่จนไม่สนุกกับสงกรานต์
ตัวผมอาจจะแห้ง แต่ในใจผมได้เล่นน้ำด้วยเสมอ
ผมฝึกเล่นน้ำ...ในใจมาหลายปีแล้วครับ

ในจังหวะที่เราสนุกสนานกับการเล่นน้ำดับความร้อน
อยากให้ย้อนมองรอบข้าง และเผื่อไปถึงโลกที่กว้าง ๆ รอบนอก
ยังมีอีกหลายมุมบนโลกใบนี้ ที่ต้องใช้น้ำอย่างจำกัด
บางพื้นที่ของแอฟริกา หนึ่งครอบครัวมีโอกาสใช้น้ำเพียงไม่กี่ลิตรต่อวัน
อยากให้เราซึ่งมีน้ำใช้อย่างพอเพียง ตระหนักถึงความโชคดีของเราบ้าง
และหากดียิ่งขึ้น ก็มาเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยกัน “เก็บ” น้ำไว้บนโลกไปนี้ไปอีกนาน ๆ

เคยอ่านข้อมูลจากท่านผู้รู้ อีกไม่ช้า สิ่งที่มนุษย์ขวนขวาย แก่งแย่ง
อาจไม่ใช้เงินทอง หรือทรัพย์สินใด ๆ แต่เป็น “น้ำ” ที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิต
เพราะปริมาณน้ำสะอาดที่ใช้ดื่ม หรือใช้ในชีวิตประจำวัน นับวันจะลดน้อยลงทุกที

==============================================================

ปีนึง... เราได้เล่นสาดน้ำกันแค่หนเดียว
แต่ “น้ำใจ” สาดกันได้ทุกวัน
ยิ่งสาดใส่ ยิ่งสดชื่น
ทั้งผู้สาด และผู้ถูกสาด

ว่าแล้ว... มารับน้ำใจจากผม สักขันนะครับ

แสงตะวันลำแรกทำมุมแยงสิบห้าองศาผ่านหน้าต่างรถบัสสายกรุงเทพฯ-ลำปาง
ดวงตาเปิดรับการทักทายของวันใหม่ แม้ร่างกายยังโหยหาความง่วงงุนของวันเก่า
เมื่อคืนแทบไม่ได้หลับ นับแต่ล้อหมุนจากกรุงเทพฯ

อีกไม่กี่อึดใจก็มาถึงจุดหมายของการเดินทางที่แสนเมื่อยล้า
หากคงยังไม่ได้หยุดพัก เพราะต้องมุ่งไปร่วมงานสำคัญที่ตั้งใจมาเยือน
เป็นการเดินทางตามรอยความทรงจำจากภาพถ่ายหนึ่งใบ ที่เคยบันทึกไว้ให้คนคู่หนึ่ง ...

==============================================

เป็นครั้งแรก ที่ผมได้เข้าร่วมพิธีหมั้น-ยกน้ำชา แบบธรรมเนียมชาวจีนที่เต็มรูปแบบมาก
งานจัดขึ้นในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งของเมืองลำปาง

“หยก และนพ” (ชื่อจริง ไม่ใช่นามสมมติ) คือ ศูนย์กลางของงานในวันนี้
คนทั้งคู่เกิดและโตในลำปาง เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก ผูกพันกันยาวนาน
จนวันนี้ที่ความสัมพันธ์ของคนสองคนงอกเงยเติบโตเป็นครอบครัวใหม่
ผมเป็นเพื่อนกับฝ่ายหญิงตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
มีโอกาสถ่ายภาพของคนทั้งคู่เมื่อสิบปีก่อน ...
วันนี้ จึงอยากมาเก็บภาพของคนทั้งสองอีกครั้ง

นอกจากบรรดาญาติมิตรที่อุ่นหนา
เพื่อนเก่าจากรั้วจุฬาฯ ก็มากันเกือบเต็มฝาผนังงาน
ความสำคัญคงไม่ได้อยู่ที่จำนวนคนที่มา
แต่หากเป็นความตั้งใจของเพื่อนที่อยากมาร่วมแสดงความยินดี
รวมทั้งการได้มาอยู่ในบรรยากาศที่นึกถึงที่ไรก็ยิ้มได้ทุกที
นั่นคือ การกลับมาร่วมทำงานด้วยกันอีกครั้ง
งานเฉพาะกิจหนนี้ไม่ได้ทำส่งอาจารย์ ไม่ได้ทำเพื่อเก็บเกรด
แต่ทำให้เพื่อนเก่าคนหนึ่ง ในวันสำคัญที่สุดอีกวันของชีวิต

งานเบื้องหลังเวที เป็นงานคุ้นเคยของพวกผมอยู่แล้ว
พอเจ้าสาวส่ง “ขั้นตอนพิธีการ” มาให้
เราจึงแบ่งงานกันโดยไม่ได้ต้องนัดหมาย และไม่ต้องเคาะสนิมกันเท่าไหร่ (อิ..อิ)

“สาวติ้ง” หญิงหน้าหวาน วาจาเด็ดเดี่ยว รักงานสารคดี ตอนนี้เพิ่งเรียนจบโท
สมัยเรียนเธอเต็งหนึ่งเรื่องงานจัดไฟ คุมไฟเวที
เป็นตั้งแต่ต่อไฟ ทำไฟกระป๋องใช้เอง ไปจนคุมไฟละครเวทีทั้งเรื่อง
งานนี้ไม่มีคิวไฟให้จัดการ แต่เธอก็ดูแล presentation ของคู่บ่าวสาว และเรื่องเพลงประกอบตลอดงาน

“หนุ่มโนช” หนุ่มโคราชอารมณ์ดี หัวครีเอทีฟ สมัยเรียนทำหนังบทดี ๆ มิวสิควิดีโอแจ่ม ๆ หลายเรื่อง
ปัจจุบันผันตัวเองไปเป็นอาจารย์สอนภาคฟิล์ม เพื่อน ๆ ยังคงสงสัยว่าเวลาสอน หนุ่มโนชจะวางตัวยังไง
เพราะบุคลิกนิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูดจา แถมอายุก็ไม่ห่างจากนักเรียนมากเท่าไหร่
ตัวผมนั้นอาสาจะไปนั่งเรียนด้วย เพื่อสืบเรื่องนี้ให้รู้แจ้ง ก็ไม่ได้รับการอนุมัติจากเพื่อนฝูง
เพราะกลัวจะไม่ได้ดูอาจารย์มาโนช แต่ไปดูบรรดาลูกศิษย์หญิงมากกว่า (อ้าว...)

งานนี้หนุ่มโนช อาสารับถ่ายวิดีโองานถนัด เราจึงได้เห็นลีลาของโนชที่คุ้นเคย
มือถือกล้องนิ่ง เหมือนใช้ขาตั้ง หันกล้องไปยังคู่บ่าวสาวในงานพิธี
แต่สายตาเจ้าของมือ หันไปดูนู่นดูนี่ตลอดเวลา ไม่รู้ภาพออกมาสวยเสมอได้ยังไง (ฟะ)
แถมไม่ใช้การซูมภาพที่มีในกล้องเสียด้วย เจ้าตัวบอกภาพมันไม่อาร์ต ดูธรรมดาไป
โนชชอบการ dolly (เลื่อนกล้องเข้าใกล้-ออกห่างจากวัตถุ ภาพจะดูดีมีมิติและชาติตระกูล)
ไม่มีราง dolly หรืออุปกรณ์ช่วย เจ้าตัวเลยใช้ “ขา” เป็นอาวุธ
แขกเหรื่อ อย่าแปลกใจ เมื่อเห็นผู้ชายใส่เสื้อเซอร์ ๆ เต้นมูนวอร์ค เข้า ๆ ออก ๆ อยู่หน้าเวที

“สาวส้ม” สาวขอนแก่นทั้งตัวและหัวใจ มือละครคนเก่งค่ายกันตนา
ส้มเป็นคนน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย เธอเป็นคนที่ทำให้ผมนึกเล่น ๆ ว่า
ความน่ารัก เป็นสิ่งหนึ่งที่ถ่ายทอดกันได้ทางพันธุกรรม
เพราะครอบครัวส้ม นิสัยน่ารักกันทั้งบ้านครับ
ไปขอนแก่นทีไร ต้องแวะไปเยี่ยม หรืออย่างน้อยต้องโทรศัพท์ไปทักทายบ้านนี้เสมอ
อืม... ละม้ายการไปเยือนขอนแก่น ต้องแวะซื้อของฝาก “ส.ขอนแก่น”
เอ.. หรือนี่จะเป็นที่มา ... “ส้ม ขอนแก่น” (ซะอย่างงั้น)

งานนี้ ส้มดูแลคิวงานบนเวที เรียกให้สมฐานะเป็น Stage Manager เชียวนะ
ใครจะขึ้นกล่าวตอนไหน พิธีกรต้องออกเมื่อไหร่ ประธานพร้อมขึ้นหรือยัง
ส้มจัดการได้หมด ...
ใครมีญาติเยอะ เวลาจะจัดงานแต่ง งานบวช เรียกหาส้มไปช่วยกำกับคิวได้นะครับ :-)

ส่วนผมดูแลงานฝ่าย “รักษาความรู้สึก” .. ขั้นกว่าของฝ่าย “รักษาความปลอดภัย”
เรียกว่าใครใช้ทำอะไร ขอให้บอก ...
คิวบนเวทีของ “สาวส้ม” ต้องประสานกับฝ่ายเสียงของ “สาวติ้ง”
หน้าประตูงาน เจ้าบ่าวเจ้าสาวถ่ายรูปกับแขกเหรื่ออยู่ ต้องการรู้ว่าบนเวทีจะเริ่มเมื่อไหร่
หรือหัวหน้าฝ่ายโต๊ะจีน อยากรู้ว่าจะให้พักการเสิร์ฟอาหารหรือยัง ฯลฯ
ในหอประชุมขนาดความยาวเกือบ 50 เมตร
เราประสานงานกันอย่างลงตัว เพราะผมใช้ “วอ”
ไม่ใช่ วอ วิทยุ Walkie-Talkie นะครับ
แต่เป็น “วอ วิ่ง” ...
ผมนี่แหล่ะ วิ่งไปวิ่งมา สนุกดีเหมือนกัน :-)

งานผ่านไปอย่างราบรื่น และหวานมาก
เจ้าสาวทำ presentation เอง แล้วยังเรียงเพลงเพราะความหมายดีของคนทั้งคู่
เตรียมไว้เปิดคลอตลอดงาน ... ไม่หวานได้ไงครับ :-)

===========================================

แสงตะวันลำสุดท้าย ฉายผ่านทิวไม้ริมถนนที่รถกำลังวิ่งผ่าน มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ
เกิดเป็นแสงสีส้มกระพริบต่อเนื่องเรียงตา
เหมือนภาพเบื้องหน้าปรากฏจากเครื่องฉายหนัง

เมื่อวัยผ่าน วันเปลี่ยน นาน ๆ ครั้งจึงจะได้มีโอกาสกลับมาเจอเพื่อนเก่าสักครั้ง
การได้พบหน้าพูดคุยเรื่องราวเมื่อวันวาน หลังจากเว้นระยะสายตาไม่เห็นหน้ากันพักใหญ่
เป็นเสมือนการฉายภาพย้อนให้เห็นตัวเราในอดีต
ที่บางครั้งก็อาจหลงลืมไป ...
ความสุขที่เคยเกิดขึ้นง่าย ๆ จากเรื่องเล็ก ๆ
เสียงหัวเราะที่มีได้บ่อย ไม่จำกัดเวลา

วันเปลี่ยน องศาการมองชีวิตก็อาจเปลี่ยนตาม
หากแต่หลาย ๆ ครั้ง การได้ย้อนกลับไปหวนมองวันเก่า ๆ
เราอาจได้เก็บ “ความรู้สึก” เดิม ๆ นั้นไว้ ..

ให้ชีวิตเต็มอิ่มกับวันใหม่ ที่จะผ่านเข้ามา :-)

ปีใหม่ปีนี้ ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนไกล
หาเวลาอยู่นิ่ง ๆ ให้หัวใจเต้นช้าลงบ้าง
ทานอาหารอร่อย ๆ พออิ่ม ให้ร่างกายได้ฟื้น�